Հայ-ադրբեջանական սահմանում տեղի ունեցած վերջին միջադեպերը, ՊՆ նախկին փոխնախարար Վահան Շիրխանյանի գնահատմամբ, նման են հետախուզության՝ մարտից առաջ, բայց այդպիսի բան (պատերազմ-Tert.am ) անելու համար, ըստ ՊՆ նախկին փոխնախարարի՝ պետք է քաղաքական խելագար լինել:

Այս մասին այսօր լրագրողների հետ հանդիպման ժամանակ հայտարարեց Վահան Շիրխանյանը՝ հիմնավորելով այն, որ պատերազմ սկսելուց առաջ ցանկացած երկիր պետք է ունենա երեք նախապայման, մինչդեռ դրանցից և ոչ մեկն Ադրբեջանը չունի:

«Պատերազմ սկսելու առաջին նախապայմանը վստահաբար ավելի հզոր զինված ուժեր ունենալն է, երկրորդը՝ վստահ լինել, որ հակառակորդն ավելի թույլ է և երրորդը՝ վստահաբար իմանալ, որ քո նկատմամբ միջազգային սանկցիաներ չեն կիրառվի»,-ասաց Վահան Շիրխանյանը:

Բանախոսի գնահատմամբ՝ այս «օյինբազությունների» հիմքում մեկ այլ պատճառ էլ կա, այն է՝ տարածաշրջան այցելած ԱՄՆ պետքարտուղար Հիլարի Քլինթոնի ներկայությամբ ցույց տալ, որ ղարաբաղյան հարցը երբեք այս պայմաններում լուծվող խնդիր չէ, և՝ «արագացրե՜ք մադրիդյան սկզբունքներով հարցի կարգավորումը»:

Ադրբեջանի այս դիրքորոշման հետևում, ըստ Վահան Շիրխանյանի, ադրբեջանական ղեկավարության խուճապն է՝ կապված այն հանգամանքի հետ, որ ղարաբաղյան խնդրի՝ միջազգային հանրության ընկալման, դիրքորոշման մեջ կա փոքր, բայց տեղաշարժ՝ ի նպաստ Հայաստանի:

Այստեղ էլ, ըստ Վահան Շիրխանյանի, պատճառները պետք է փնտրել հետևյալում. տարածաշրջանի ռազմավարական ծրագրերը՝ Ադրբեջանին տրված ԱՄՆ-ի հանձնարարականները, որոնց իրականացման դիմաց Ադրբեջանը պետք է ստանար Ղարաբաղն առանց պատերազմի, մեկը մյուսի հետևից ձախողվում են:

Դրանք ենք՝«Նաբուկո» ծրագիրը, Բաքու-Թբիլիսի-Կարս երկաթուղին, որը մինչ օրս գոյություն չունի, ձախողվեց նաև Իրանում, ադրբեջանական համայնքի օգտագործմամբ, ներքին անկայունության ստեղծումը և, վերջապես այն, որ Բաքու-Թբիլիսի-Ջեյհանը մինչ օրս իր նախագծային հզորությանը չի հասել:

Ինչ վերաբերում է մյուս երկու նախապայմաններին, թե Ադրբեջանի ղեկավարությունը վստահ է իր ուժային գերազանցության վրա, ապա ՊՆ նախկին փոխնախարարը պնդեց, որ նման վստահություն Ադրբեջանը ոչ մի կերպ չի կարող ունենալ:

«Չունի, որովհետև ադրբեջանական բանակը խրված է կաշառակերության և այլասերվածության մեջ, հիմնականում կազմված է ոչ ազերիներից, այլ թալիշներից, որոնք ատում են ալիևյան կլանը», այսինքն՝ գործոններ, որոնց առկայության պայմաններում հնարավոր չէ խոսել ադրբեջանական բանակի հզորության մասին: