«Որպես կանոն, ժողովները անհատներին ստիպում են իրենց հնարավորություների ու հմտությունների մակարդակից ցածր գործել: Խնդրում եմ, ընդամենը հանդիպում մի հրավիրեք ու հուսացեք, թե հրաշք է լինելու». գրում է Foreign Policy-ն՝ մեջբերելով Չիկագոյի համալսարանի Բութի բիզնես դպրոցի պրոֆեսոր Ռեյդ Հեսթիին:

FP-ն նշում է, որ ԵՄ առաջնորդները լավ կանեին նկատի ունենային այս խորհուրդը և հիշում, որ Գերմանիայի կանցլեր Անգելա Մերկելը չորեքշաբթի օրը Բեռլինում նախազգուշացրել էր, որ «արագ ու պարզ լուծում» և «մոգական բանաձև» չկա:

FP-նշում է, որ 2010-ից ի վեր ԵՄ-ի առաջնորդները արդեն 20 անգամ հանդիպել են նույն խնդրով, չնայած տարբեր կազմերով (ԵՄ-ի 27 երկրներից 14-ի ղեկավարները հասցրել են փոփոխվել այս ընթացքում):

Հանդեսը դիտարկում է եվրոպական ճգնաժամի լուծմանն ուղղված քայլերի էվոլյուցիան այս ընթացքում:

2010-ի փետրվարի 11-ին եվրոպացի առաջնորդները քննարկում են Հունաստանի հայտարարությունն այն մասին, որ իր պարտքը հասել է երկրի ժամանակակից պատմության մեջ իր ամենաբարձր մակարդակին: Այդ ժամանակ համատեղ հայտարարության մեջ Եվրոպայի առաջնորդները Հունաստանից պահանջում են «կշռադատված և կոորդինացված գործողություններ ձեռնարկել՝ եվրոյի գոտում ֆինանսական կայունություն ապահովելու համար»: Նրանք Հունաստանին կոչ են անում կրճատել ծախսերը և ավելացնում, որ «Հունաստանի կառավարությունը որևէ ֆինանսական աջակցություն չի խնդրել»:

2010-ի մարտի 25-ին եվրոգոտու առաջնորդները Արժույթի միջազգային հիմնադրամի հետ աշխատում են Հունաստանի համար 29 մլրդ դոլարի «անվտանգության ցանց» ստեղծելու ուղղությամբ: Այդ ժամանակ Հունաստանի վարչապետ Պապանդրեուն ասում է, որ փաթեթը «երաշխավորում է ֆինանսական կայունության պահպանումը գոտում»: Գերմանական մի լրատվամիջոց էլ հայտնում է «Եվրոյի տապալումից խուսափեցին»:

2010-ի հունիսին Եվրոպան ընդունում է Եվրոպա-2020 ռազմավարությունը՝ երկարաժամկետ աճի համար: «Մենք կհամատեղենք մեր բյուջեներն ու կնվազեցնենք մեր պարտքը առանց մեր տնտեսությունների վրա ճնշում գործադրելու և բնակչության բարեկեցությունը վտանգելու»,- հայտարարում է Եվրահանձնաժողովի նախագահ Խոսե Մանուել Բարոզուն:

2010-ի հոկտեմբերի 29-ին եվրոպացի առաջնորդները հավանություն են տալիս նոր բյուջետային կանոններին և քննարկում են ԵՄ-ի Լիսաբոնի համաձայնագիրը բարեփոխելու հարցը՝ այդպիսով ստեղծելու համար մի մշտական համակարգ, որը կարձագանքի ֆինանսական ճգնաժամերին: Մերկելն ասում է. «Մենք ամեն ինչ անում ենք, որպեսզի երբեք չկրկնվի այն ճգնաժամը, որ ունեցել ենք: Կարելի է արդեն ասել, որ եվրոն կհզորացվի»:

2010-ի դեկտեմբերի 16-ին եվրոպացի պաշտոնյաները հայտարարում են, որ հաջորդ տարվա մարտին «ընդգրկուն փաթեթ» կներկայացնեն, որը եվրոգոտու ճգնաժամը կլուծի մեկընդմիշտ:

2011-ի փետրվարի 4-ին եվրոառաջնորդները վիճում են Ֆրանսիայի և Գերմանիայի կողմից սատարվող ծրագրի շուրջ, որով ուժեղացվելու էր եվրագոտու ավելի թույլ երկրների մրցունակությունը:

2011-ի մարտին Պորտուգալիայի քաղաքական ճգնաժամը խանգարում է, որպեսզի եվրոպացի պաշտոնյաները հրապարակեն շուկայի ակնկալիքներին համապատասխանող փաթեթը:

2011-ի հունիսի 24-ին ԵՄ առաջնորդները հաստատում են ֆինանսական օգնության երկրորդ փաթեթը Հունաստանի համար՝ պայմանով, որ այդ երկիրը ինքնասահմանափակման միջոցառումներ իրականացնի: Այդ ժամանակ Եվրոխորհրդարանի նախագահ Յեժի Բուզեկը եվրոպացի պաշտոնյաներին համեմատում է Ոդիսևսի հետ, որը «պետք է նավարկի կասկածամիտ ֆինանսական շուկաների Սկիլայի և բնակչության շրջանում աճող դժգոհության Կարիբդիսի միջև», սակայն նշում է, որ Եվրոպան ուղղվում է դեպի խաղաղ նավագանգիստ:

2011-ի հուլիսի 21-ին Եվրոխորհրդի նախագահ Վան Ռոմպեյը հայտարարում է. «Երբ եվրոպացի առաջնորդներն ասում են՝ մենք անհրաժեշտ ամեն ինչ կանենք եվրագոտին փրկելու համար, ապա դա շատ պարզ է: Մենք լուրջ ենք ասում»:

2011-ի հոկտեմբերի 23-ին Վան Ռոմպեյն ասում է, որ «եվրագոտու առանձին պարտքային ճգնաժամի վերաբերյալ ընդգրկուն ռազմավարությունը ավարտուն տեսքի հասցնող» որոշումները կընդունվեն հաջորդ գագաթնաժողովին: 3 օր անց Մերկելը հայտարարում է. «Մենք՝ եվրոպացիներս, ցույց տվեցինք, որ ունակ ենք ճիշտ եզրահանգումներ կատարել: Մենք ամբողջական փաթեթի շուրջ համաձայնություն ենք ձեռք բերել»:

2012-ի հունվարի 30-ին Եվրոպայի Կենտրոնական բանկի նախագահ Մարիո Դրագին ողջունում է եվրոպական երկրների ֆինանսական կոնվենցիան՝ «որպես առաջին քայլ դեպի ֆինանսական միություն», ավելացնելով, որ «դա միանշանակ կամրապնդի վստահությունը եվրագոտում»:

2011-ի մարտի 2-ին Սարկոզին հայտարարում է. «Կարծում եմ՝ մենք ճգնաժամից դուրս գալու կեսճանապարհին ենք»: Spiegel-ը հաշվում է, որ այդ ժամանակ գագաթնաժողովի փակման հայտարարության մեջ 24 անգամ կիրառվում է «աճ» բառը և միայն 1 անգամ` «ճգնաժամ» բառը:

2012-ի մայիսի 23-ին եվրոպացի առաջնորդները Հունաստանին հորդորում են հավատարիմ մնալ ինքնասահմանափակման պահանջին և մնալ եվրագոտում: «Այսօր ոչինչ չի վճռվի: Սա տարբերակների փոխանակում է, վերջնական ծրագիրը կլինի հունիսի վերջին», - հայտարարում է Մերկելը:

Իր հերթին FP-ն նկատում է, որ եվրոպացի առաջնորդները բոլոր գագաթնաժողովների ընթացքում հաճախ նկատել են, որ եվրոճգնաժամի լուծումը մարաթոն է և ոչ թե կարճ տարածության վազք:

«Բայց նույնիսկ մարաթոններն են ավարտվում: Եվրոպայի ինքնախաբեության անդադրում ունակությունը թվում է երբեք չի սպառվի». եզրափակում է ամերիկյան հանդեսը իր դիտարկումը: