Արամ Աբրահամյանն ասյօրվա խմբագրականում գրել է. «1995 թվականից սկսած` այն ամենը, ինչը Հայաստանում կապված է ընտրությունների հետ, զարմանալիորեն կրկնվում է: Մասնավորապես, կան կեղծ գաղափարներ, որոնց ընդդիմադիրները և հասարակության մի մասը իսկապես հավատում են. այդպիսի մի գաղափար է ընդդիմության միավորումը և միասնական թեկնածուով հանդես գալը:
Իրականում դա ծուղակ է, որի մեջ պարբերաբար ընկնում են ընդդիմադիրները, և դրան, իհարկե, մեծ հաճույքով նպաստում են իշխանության ներկայացուցիչները: Նրանց արտահայտած տեսակետները մոտավորապես հետևյալն են. «Մենք ուժեղ ենք, մենք հզոր ենք» [կարծես թե պարզ չէ, որ նրանք այդպիսիք են միմիայն փողի և վարչական լծակների շնորհիվ], «բայց լավ կլինի, որ ընդդիմությունն էլ ուժեղ լինի, որովհետև ընդդիմությունը երկրի հարստությունն է» (փարիսեցիության դասական օրինակ), «իսկ դրա համար թույլիկ ընդդիմադիր խմբերը պետք է միավորվեն, որպեսզի կարողանան գործոն դառնալ»: Իսկ ընտրություններից հետո իշխանությունները, որպես կանոն, ասում են` «այ, տեսաք, մենք զգուշացնում էինք, բայց ընդդիմությունը չմիավորվեց, դրա համար էլ պարտվեց»: Բացառությունը թերևս 96 թվականն էր, երբ Վազգեն Մանուկյանը կարողացավ ակումուլացնել ընդդիմադիր զանգվածի ողջ ատելությունը առաջին նախագահի հանդեպ, բայց դա էլ արդյունք չտվեց, որովհետև քաղաքականության մեջ ատելությունը, ինչպես և սերը, անցողիկ զգացմունքներ են:
Հիմա, հավանաբար, կլինեն ընդդիմադիր մի քանի թեկնածուներ, որոնցից ամեն մեկը կհայտարարի, որ հենց ինքն է միասնական թեկնածուն, իսկ մնացածը դհոլներ են ու հաճախորդներ: Բայց խնդիրը դա չէ. միասնական թեկնածուի փնտրտուքը և դրա շուրջ վեճերը սկզբունքային, մեթոդոլոգիական սխալ են: Այսօր պետք չէ ոչ ընդդիմադիր, ոչ էլ միասնական թեկնածու: Այսօր պետք է քաղաքական ուժ և թեկնածու, որը պոզիտիվ առումով ասելիք ունի, և այդ պոզիտիվ ասելիքը պետք է իսկապես ընդունելի լինի հասարակության համար: Թե չէ` արտագաղթի, օլիգարխների, թիկնապահների, կոռուպցիայի, ինչպես նաև կախյալ դատական համակարգի մասին մենք արդեն ամեն ինչ գիտենք` հերթական ատելության, չարության ալիքի բարձրացումը ոչ մի արդյունք չի տա:
88-90 թվականներին «Ղարաբաղ» կոմիտեն հաղթեց ոչ թե այն պատճառով, որ այնտեղ ընդդիմության միասնական թեկնածուներ էին, այլ` որովհետև նրանք արտահայտում էին այն ժամանակվա հասարակությանը միավորող գաղափարը` ոչ թե միայն ասում էին` կոմունիստները չարիք են և օր առաջ պետք է հեռանան: Նրանբ ներկայացնում էին, թե ինչպիսի երկրում մենք պետք է ապրենք: Իհարկե, չի կարելի պնդել, որ մենք այսօր ապրում ենք հենց այդպիսի երկրում` տեսլականն ու իրականությունը միշտ էլ տարբերվում են իրարից, բայց կարևոր է, որ այն ժամանակ մենք դրան հավատում էինք:
Այսօր այդ միավորող տեսլականի բացակայության պայմաններում ընդդիմադիր միասնական կամ ոչ միասնական թեկնածուի խնդիրը խիստ ժամանակավրեպ է»: