Թերթն անդրադարձել է Հայրապետյանների ընտանիքի և «Ամերիաբանկի» ամիսներ շարունակ տևող հակամարտությունը, երբ բանկը «Հայաստան» հանրախանութի շենքը վերցրեց Հայրապետյաններից՝ պատճառաբանությամբ, թե վերջիններս չեն կատարել վարկային պարտավորությունները։ Թերթը զրուցել է ընտանիքի հոր՝ Փայլակ Հայրապետյանի հետ՝ փորձելով հասկանալ վեճի շարժառիթը և հանգուցալուծման հնարավոր ճանապարհները, հոդվածը ներկայացնում ենք ամբողջությամբ.

Այսպես.2009 թվականի նոյեմբերին էկոնոմիկայի նախարարության շենքում նախարար Երիցյանի մոտ հանդիպում-խորհրդակցություն է կազմակերպվում 23 արդյունաբերական կազմակերպությունների ղեկավարների, այդ թվում և Հայրապետյանների ներկայությամբ։ Հանդիպման նպատակը Ռուսաստանի՝ Հայաստանին տրամադրված 500 միլիոն դոլարի վարկն է եղել, որից 100 միլիոնը Ռուսաստանը պետք է տար ապրանքային տեսքով՝ ադամանդի հումքով։ Հանդիպման նպատակն էր 100 միլիոնի վարկը բաժանել այդ 23 կազմակերպությունների միջև, որպեսզի դրանք սկսեն աշխատել։ Բնականաբար, կբացվեին հազարավոր աշխատատեղեր։ Խորհրդակցությանը ներկա են եղել նախարարը, վարչապետը և մի շարք բարձրաստիճան պաշտոնյաներ։ Խորհրդակցության ժամանակ, սակայն, Հայրապետյանի ներկայացմամբ, ոմն Աշոտ Սուքիասյան՝ «Ձորագյուղ» ԱԿ նախագահ, ներկա գործարարներին հավաստիացնում է, որ ինքը կարող է Ռուսաստանի առաջարկածից 20-30 տոկոս ավելի էժան և ավելի բարձր որակի ապրանք առաջարկել, քանի որ ինքն Աֆրիկայում՝ Սիերա Լեոնե պետությունում, ոսկու և ադամանդի հանքեր ունի։ Ներկաներն էլ, ոգևորվելով ավելի մատչելի առաջարկով, համաձայնում են, որ Աշոտ Սուքիասյանը բերի անհրաժեշտ հումքը և աշխատեցնի այդ 23 ֆաբրիկաները։ Նախնական համաձայնությունից հետո Սուքիասյանը ծրարով բերում է իր ապրանքը՝ 370 կարատ ադամանդի հումք։ Գործարարները հավանություն են տալիս, բայց գործը սկսելու համար Սուքիասյանը 12 միլիոն դոլար ներդրում է պահանջում՝ սարքավորումներ, մեքենաներ գնելու համար։ «Դրա համար անհրաժեշտ էր, որ այդ 23 կազմակերպությունները գումար հավաքեին, բայց ես, լինելով բոլորից ավելի տարիքով, առաջարկեցի գրավադնել իմ ունեցվածքը, Սուքիասյանին տրամադրել անհրաժեշտ գումարը, որ աշխատանքները սկսվեն, ու արդեն փակեն վարկը և հետ տան իմ ունեցվածքը։ Բոլորը համաձայնեցին»,– պատմում է Փայլակ Հայրապետյանը։

Անհրաժեշտ գումարը վերցնելու համար գնում են «Սվիս» բանկ՝ վարկի համար, սակայն բանկն ինչ-ինչ պատճառներով հրաժարվում է տրամադրել այդ 12 միլիոն դոլարը։ Օրեր անց Սուքիասյանը Հայրապետյանին տեղեկացնում է, որ կառավարության միջնորդությամբ «Ամերիաբանկը» խոստացել է տրամադրել 12 միլիոն դոլարի վարկ։ Հայրապետյանն էլ գրավադրում է 33 միլիոն դոլարի արժողությամբ իր ամբողջ անշարժ գույքը, որից հետո բանկը սկսում է վարկային վճարումները։ Բիզնես-պլանն էլ կազմում է «Ամերիաբանկը»։ Այդ ընթացքում բանկը Սուքիասյանին տրամադրել է մոտ 10 միլիոն դոլար գումար, սակայն Սուքիասյանը ոչ մի դրամ չի ներդրել գործը սկսելու համար։ Հայրապետյանի խոսքով, երբ իրենք հետաքրքրվել են, թե ինչ աշխատանք է տարվում Աֆրիկայում գործը սկսելու համար, պարզվել է, որ ոչ մի տեխնիկա չի տարվել այնտեղ, բացի իրենց միջոցներով ուղարկած մի մեքենայից։ «Մի 6 ամիս հետո Աշոտից հետաքրքրվեցի գործի ընթացքից, ասաց, որ դեռ նորություն չկա։ Ապա մոտ 1 տարի անց իմացա, որ «Ամերիաբանկը» վերցրել է հանրախանութի մի մասը, հետո վերցրեց երկրորդ մասնաշենքը։ Բանկի կառավարիչն ինձ ու Աշոտին կանչեց-ասեց, որ եթե մի 500 հազար գրավադնի, ապա 4-5 ամիս ժամանակ կտա, որ փակեն գումարը և շենքը վերադարձնեն։ Բայց Աշոտն ասեց, որ ոչինչ չունի»,–ավելացրեց Հայրապետյանը։ Վերջինս և Աշոտին, և բանկի կառավարչին զգուշացնում է, որ կդիմի դատախազություն, և այդպես էլ վարվում է։ Նախորդ ամսվա՝ հուլիսի 14-ին Փայլակ Հայրապետյանը դիմել է ոստիկանություն և դատախազություն։ Գործն այս պահին քննվում է ոստիկանությունում։ Հայրապետյանին մեկ անգամ արդեն հրավիրել են բացատրություն տալու։ Աշոտ Սուքիասյանին ևս հրավիրել են հարցաքննության, մի քանի ժամ պահել են, ապա բաց թողել։ Այդ ընթացքում նա փախուստի փորձ է արել, այս պահին ևս, Հայրապետյանի խոսքերով, անհետացած է։ «Պետք է մերկացնել Սուքիասյանին և բանկին, պետք է նրանք ասեն, թե ինչ են արել այդ գումարները, ում են տվել»,–պահանջում է Հայրապետյանը։ Ներկա պահին Հայրապետյանևերի գույքը դրված է աճուրդի, որից բանկը պետք է վերցնի իրեն հասանելիք 12 միլիոնը, ինչի արդյունքում Հայրապետյւսնը չի կարողանում աշխատեցնել իր արտադրամասերը։ «Այսպիսի մեծ հանցագործություն Հայաստանում 50 տարին մեկ չի կատարվում։ Հայաստանը Աշոտի նմանի պատճառով չի ստացել իր 100 միլիոն վարկը, ինչի արդյունքում կգործարկվեր 23 ֆաբրիկա, և շուրջ 10 հազար աշխատատեղ կբացվեր»։

-Պարոն Հայրապետյան, ամիսներ առաջ, երբ ծագեց «Ամերիաբանկ»–«Հայաստան» հանրախանութ վեճը, այդ ժամանակ հարցին քաղաքական ենթատեքստ տրվեց։

-Այո, նրանք քաղաքական ենթատեքստ էին տալիս՝ շեղելու համար։ Նրանք ուզում էին ասել, թե իբր ես մոտիկ եմ Գագոյի հետ (նկատի ունի ԲՀԿ նախագահին՝ խմբագրություն)։ Ես Ծառուկյան Գագիկին բոլորովին չեմ ճանաչում, երբևէ չեմ հանդիպել, նա ինձ դեմքով էլ չի ճանաչում։ Ավելին, ես քաղաքական ոչ մի կուսակցության հետ կապ չունեմ, ես այդպիսի հանցագործ խմբերի հետ գործ չեմ ունեցել։ Ես գործ եմ ունեցել միայն հայրենասիրական ծրագրերի հետ։ Սա որ ես արել եմ, արել եմ իմ հայրենիքի համար, արել եմ, որ 10 հազար մարդ աշխատանք ունենա։ Բայց մի սրիկա Աշոտի, սրիկա բանկի ու սրիկա ղեկավարության
կողմից դա տեղի չունեցավ։ Այս երկրում նրանց նման 2 մարդ էլ լինի՝ երկրում էլ մարդ չի մնա։

-Բայց Ձեր որդին կապ ուներ, չէ՞, «Բարգավաճ Հայաստանի» հետ։ Հիմա Ձեր ընտանիքն ի՞նչ առնչություն ունի ԲՀԿ-ի հետ։

-Իմ որդին այդ ժամանակ Ծառուկյանին էր ճանաչում... Այդ ժամանակ այդ երկու կուսակցությունները նույն կուսակցությունն էր, նույն ամանից էին հաց ուտում, նույն ամանից էին ջուր խմում։ Հետո բաժանվեցին ու էլի միացան։ Իմ տղան այդ կուսակցության մեջ չմտավ, ընտրության կեսից էլ դուրս եկավ։ Մեր ընտանիքն ամբողջությամբ «Բարգավաճի» հետ ոչ մի կապ չունի, չի ունեցել և չի ունենալու։ Կապ չի ունենալու ընդհանրապես ոչ մի կուսակցության հետ։ Մենք կուսակցական չենք, մենք աշխատող մարդիկ ենք։ Կուսակցությունը չէ, որ մեզ պետք է պահի, մենք մեր քրտինքով, մեր աշխատանքով, մեր հայրենասիրությամբ ապրող մարդիկ ենք։

-Պարոն Հայրապետյան, վերջերս Ձեր եղբոր թոռնուհին ամուսնացավ Սերժ Սարգսյանի եղբոր որդու հետ։ Մամուլը գրեց, որ Ձեր խնամիությամբ՝ բանկի և Ձեր հանրախանութի հարցը կարելի է փակված համարել։ Նախագահի եղբոր հետ խնամիությո՞ւնն էլ չօգնեց հարցի լուծմանը։

-Սրանով ևս նրանք ուզում էին խնդիրը շեղել։ Իմիջիայլոց, որ գրում էին՝ իմ թոռն է ամուսնացել, ասեմ, որ իմ թոռը չէ, եղբորս թոռն է։ Այս ամենը Աշոտի խումբն է կազմակերպում՝ խնդրին այլ ենթատեքստ տալու համար, շեղելու համար։ Հետո էլ, խնամիությունն ի՞նչ կապ ունի սրա հետ։ Խնամի՞ն պիտի բերի իմ փողը, իմ շենքերը տա ինձ։ Նա չի այս ամենի հեղինակը։ Սրա հեղինակը Աշոտն է, բանկն է ու մեր նախարարությունը։ Սա պատահական բան չի, սա նախարարությունում կազմակերպված, քննարկված ծրագիր էր։

-Դուք ինչ-որ դիտավորությո՞ւն եք տեսնում Ձեզ սնանկացնելու փորձի մեջ։

-Աշոտ Սուքիասյանն ի սկզբանե բանկի ղեկավարության հետ նպատակ է ունեցել սնանկացնել ինձ, խլել իմ ունեցվածքը։ Ես, որպես հայրենասեր, ազնիվ մարդ՝ մտա այս գործի տակ, իսկ իրենք գիտեին, որ ազնիվ մարդուն խաբելը հեշտ է։ Սուքիասյանի և բանկի միջև նախնական պայմանավորվածություն է եղել։ Միանշանակ։ Թե չէ բանկը 10 միլիոն փող է տալիս Աշոտին ու որևէ հիմք չի պահանջում, թե որտեղ է ծախսվել այդ գումարները։ Այս գործին մասնակից է եղել նաև նախարարությունը։ Նախարարության միջոցով է սա եղել, սա պատահական չի եղել։ Սա սցենարով կազմակերպված խարդախություն է։

-Իսկ հետո նախարարին տեղյակ պահե՞լ եք կատարվածի մասին։

-Ճիշտն ասած՝ չէ, չեմ ասել։ Ի՞նչ պիտի ասեի, իրենք արդեն հանձնարարել էին Աշոտին, միջնորդել էին բանկին, բանկը փողը տվել էր, ինքն էլ նրանց մարդն էր։ Այդքանից հետո էլ ի՞նչ ասեի։ Ես ոչ ոք ի միջնորդության համար չեմ դիմել, ես հանցագործ չեմ։ Ինձ համար իրավական հարթությունը բավարար է։ Եթե այդ հարթության վրա գտնեն, որ ես սխալ եմ, ուրեմն սխալ եմ։ Ես ոչ ոքի չեմ դիմի։

-Պարոն Հայրապետյան, հիմա Դուք հարցի լուծումն ինչպե՞ս եք պատկերացնում։

-Խնդրի լուծումը ես տեսնում եմ այսպես. Աշոտի ունեցվածքը պետք է վերցնեն, և հետո պետությունը պետք է կանգնի իմ կողքին, որ ես կարողանամ իմ ունեցածը հետ բերեմ։ Իմ հարցը պետք է լուծվի։ Ես չեմ կարող նստել ու սպասել, թե բանկը երբ է իմ ամբողջ ունեցվածքը տանելու իմ ձեռքից, որտեղ հազարավոր մարդիկ են աշխատում։ Սրա առաջն առնելու համար պետությունը պետք է իմ կողքը կանգնի։ Թող պարզվի՝ տեսնենք բա՞նկն է մեղավոր, Սուքիասյա՞նն է մեղավոր, նրա պաշտպաննե՞րն են մեղավոր, այդ փողերն ո՞ւր են գնացել։

-Սուքիասյանի հովանավորներ ասելով՝ ո՞ւմ նկատի ունեք։ Ովքե՞ր են հովանավորում նրան։

-Ինքն իրեն Արարատյան թեմի սուրբ քավոր է հռչակել, Կճոյանի սանիկն է, Սուրբ Սարգսի խաչն էլ նրանց տանն է դրված։ Բազմիցս է նա հպարտացել Կճոյանի հետ իր հարաբերություններով։ Իր տունը եկեղեցի է դարձրել, սրբապատկերներ է կախել ու դրանով քողարկում է իր իրական դեմքը։ Բայց նա իսկական խաչագող է։