(սկիզբը` ստեղ)
Հիմա` հետադարձ հայացքով, էնքան պարզ ու հասկանալի ա թվում կատարվածը, բայց էն ժամանակ ոչ ոք չէր հավատա, թե Հայաստանը կարող ա էտքան արագ փոխվի: Թվում էր` փոփոխության հասնելու եղանակները հազար անգամ փորձվել ու արդյունք չեն տվել Read the rest of this entry »
Սա մեջբերում է Սերգեյ Փարաջանովի դատարանում արտասանած խոսքից: 1974թ. Ապրիլի 25-ին Կիևի մարզային դատարանը Փարաջանովին մեղավոր ճանաչեց արվամոլության մեջ և դատապարտեց հինգ տարվա ազատազրկման, ինչպես, դրանից մոտ 90 տարի առաջ Անգլիայում նույն մեղադրանքով դատվել էր Օսկար Ուայլդը:
Իսկ այսօր Հայաստանում հանրապետական ու դաշնակացական պատգամավորների գլխավորությամբ ամբոխը DIY բարը ու նրա տնօրեն Ծոմակին մեղադրում են այն նույն բանի համար ինչի համար դատեցին Փարաջանովին:
Որպեսզի թյուրըմբռնումներ չառաջանան, միանգամից ասեմ, որ ինձ համար թեմայի շեշտը ոչ թե նույնասեռականներն են եւ նրանց իրավունքը, կամ առավել եւս նրանց սիրել-չսիրելու հարցը, այլ օրենքի եւ Սահմանադրության խնդիրը: Ուստի խնդրում եմ դա հաշվի առնել գրառումս մեկնաբանելիս: Ակնկալում եմ նաեւ, որ տարբեր տեսակետներ կրողների հնարավոր բանավեճը կլինի հնարավորինս կշռադատված, փաստարկված եւ անձնական պիտակումից դուրս, ինչը, բնականաբար, չի նշանակում՝ հույզերից բացարձակ զուրկ: Հարցերս կշարադրեմ համակարգից դուրս, այն հերթականությամբ, որով կհիշեմ դրանք այս պահին: Այդ հարցերը կարող եք համարել հռետորական, կարող եք նաեւ համարել իրական բաց հարցեր: Read the rest of this entry »
Հրապարակում եմ շարունակությունը Հորս հորեղբոր` Հարություն Կիրակոսյանի նոր հայտնաբերված հուշերը 1915թ. ջարդերի մասին: Սկիզբը այստեղ
Սովորական երևույթ էր ճանապարհին քաղցից, հոգնածությունից, կամ հիվանդությունից խմբից հետ մնացողներին սպանելը, լսված յուրաքանչյուր հրացանի ձայնից զգում էինք, որ նորից ասգյարները սպանեցին մեկին: Չէինք հետաքրքվում, թե ում սպանեցին, որովհետև դա արդեն սովորական երևույթ էր դարձել մեզ համար և համոզված էինք, որ նույն վախճանն էլ կարող է մեզ վիճակվել:
Օրը մթնում էր, յուրաքանչյուրը մեզանից ոտքերի փաթաթած չուլերը կարգի էր բերում, քայլելուց շատերի ոտքերը ուռել էին ու վերքեր արաջացել: Խմբից շատերը պառկել էին, շատերն էլ պատրաստվում էին քնելու: Մեկ էլ խմբի մեջ շշուկ տարածվեց, թե երկու կին իրենց գցել են գետը: Ոմանք ցավում էին, շատերն էլ երանի էին տալիս խեղդվածներին, թե ազատվեցին տանջանքներից:
Առավոտ է, լուսացավ, յուրաքանչյուրը սկսեց զբաղվել իր առօրյա գործերով: Նորից շշուկ, թե այնինչը իրեն գցեց գետը:
Ցերեկ է, մոտեցան մեզ մի քանի չեթեներ, շրջեցին ամբողջ խումբը: Բայց ոչ ոքի ոչ մի վնաս չտվին և հեռացան: Մթնեց, ևս մի գիշեր Եփրատի զով ափին գիշերեցինք: Երրոդ օրը առավոտյան լույսը նոր էր սփռել իր թևերը, ասգյարները հրամայեցին պատրաստվել ճանապարհվելու: Սկսեցինք պատրաստվել, ոմանք ոտքերը փաթաթեցին չուլերով, շատերն էլ նախորդ օրվա պատրաստած «ճաշը» կերան: Ասգյարները իրենց սովորական կոպիտ հայհոյանքներով, հրացանների կոթերի հարվածներով շտապեցնում էին մեզ:
Ձախում` Հարությունը, աջում`պապս` Ավետիս Կիրակոսյանը: Կենտրոնի անձը անհայտ է, թե ով է::
-Սյուրպրիզ ունես,-հեռախոսով ասեց մամաս:
-ի՞նչ սյուրպրիզ:
-Գտա Հարությունի տետրը, հորդ հորեղբոր:
Հարությունը հորական պապիս եղբայրն է: Կիրակոսյան եղբայրները ծնվել են Տրապիզոնում, հայրս`Ռաֆայել Իշխանյանը, ասում էր, որ նրանք համշենցի են: «Ովքեր են նրանք. Մուսուլման, հայախոս համշենցիներ» ակնարկիս մի գլուխը նվիրված է պապիս ընտանքին: Իմ համշենական ծագումն էլ մեջս հետաքրքրություն էր առաջացրել համշենցիների նկատմամբ: Հորական ազգականներիցս ամենատարեցը հորս հորեղբոր աղջիկն է`Ալլան, ակնարկիս համար նրանից մի քանի տեղեկություն ստացա պապիս մասին: Բայց շատ հարցերի չէր կարողանում պատասխանել, շատ բաներ չգիտեր. «Պապաս Ռաֆիկի խնդրանով մի տետր գրել էր ջարդերի մասին, թե ոնց է են իրանց տարել, ոնց է փրկվել: Տետրը հորդ էր տվել,-ասեց ինձ Ալլան: Ամբողջ տունը քրքրեցի ու տետրը չգտա: Կորել է: Ու արդեն մեկ ամիս է ինչ հրատարակել եմ ակնարկս, մեկ էլ մի քանի օր առաջ մամաս զանգում է ու ասում որ գտել է:
Ցանկացած հասարակությունում ուսուցչի կարեւորության մասին գրել եմ մի անգամ: Տես՝ Հասարակ ուսուցիչը որպես ռազմավարական արժեք : Վերջին ընտրությունները նորից ստիպեցին անդրադառնալ այդ թեմային:
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում Նորվեգիան չեզոքություն էր հայտարարել, սակայն 1940 թ. ապրիլի 9-ին գերմանական բանակը նվաճվեց երկիրը: Նույն թվականի աշնանը ֆաշիստական իշխանությունները նորվեգական ուսուչիցների առաջ պահանջ դրեցին՝ անդամակցել Նացիստական ուսուցչական կազմակերպությանը:
Նորվեգիայի 14 հազար ուսուցիչներից 12 հազարը հրաժարվեցին քաղաքականացվել եւ բացահայտ կերպով ընդվզեցին այդ պահանջի դեմ: Ի նշան բողոքի նրանք հայտարարեցին Ուսուցիչների ընկերակցությունից դուրս գալու որոշման մասին: Read the rest of this entry »
Վերջին հինգ տարվա փորձը ցույց է տալիս, որ ցանկացած ընտրարշավի ընթացքում իշխանական քարոզչամեքենան չի դիմանում գայթակղությանը, եւ սեղանին է նետում իր վերջին «ղոզ»-երից մեկը՝ «ցուր ու մթի» թեման։ Անցած շաբաթ ֆեյսբուքը հեղեղցին քարոզչական պաստառներով, որոնք հայաստանցիներիս «հիշեցնում» էին 90-ականների հերթերը, հացի կտրոնները, լույսի բացակայությունը, «կիպյածիլնիկը» եւ այլն։ Ես նույնիսկ ավելորդ եմ համարում եւս մեկ անգամ հիշեցնել, որ իրականում այդ պաստառների հեղիանկերը խփում են ոչ թե «հհշ»-ին կամ առավել եւս տարաբնույթ քաղաքական ուժերից բաղկացած ՀԱԿ-ին, այլ ստվերում եւ սեւացնում են Հայաստանի անկախության գաղափարը եւ հաղթանակը արցախյան պատերազմում՝ իրականացնելով ըստ էության հակապետական քարոզչություն։ Սա պարզապես սեւ փիառ չէ, այլ օտարերկրյա գործակալին վայել գործողություն։ Ավելորդ եմ համարում հիշեցնել, բայց ստիպված եմ այնուամենայնիվ մի քանի բան ասել։ Այժմ հերթով՝ թեթեւից ծանր։ Read the rest of this entry »
«Հացադուլի մեջ գտնվող Ռազմիկին դատարան քարշ տվեցին անգիտակից վիճակում: Այդ նիստին ցուցադրվեց տեսաժապավեն, որտեղ Ռազմիկը, առանց փաստաբանի, քննիչին ցուցմունք է տալիս սպանության վերաբերյալ` որպես վկա: Հեռուստաէկրանին հայտնված Ռազմիկն անճանաչելի էր և խոսում էր կմկմալով: Այտուցված ու կարմրած դեմքին սևացած կապտուկներ կային: Ձեռքերն ուռած էին, և ակնհայտորեն երևում էին հարվածներից առաջացած կապտած հետքեր: Տղան ծանր էր շնչում, մերթընդմերթ խոսում էր շնչակտուր լինելով: Ամբողջ ընթացքում մարմինը չէր կարողանում շարժել, միայն դանդաղ շարժումներով ձեռքերն էր տեղափոխում, այն էլ՝ թղթի վրա գծեր անելու համար»:
Մարդը Թիֆլիսում «Արմյանսկիյ տեռորզիմ» անունով գիրք ա տեսել, ասել ա` տանեմ Էրևան լավ կծախվի, բերել Վերնիսաժ 10 հազար դրամով դրել ա, ու ի՞նչ` բռնել 4 տարի տվել են:
Սպարտակ Ակոջյանին դատապարտել են հայ ժողովրդի արժանապատվությունը նսեմացնելու մեղադրանքով, քրեական օրենսգրքի 226 հոդվածով` ազգային, ռասայական կամ կրոնական թշնամանք հարուցել: Նրան մեղադրել են հոդվածի այս կետով. «ազգային արժանապատվությունը նվաստացնելուն ուղղված գործողությունները` պատժվում են տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից չորս տարի ժամկետով»:
Ու Ակոջյանին տվել են առավելագույն պատիժ` չորս տարի: Մի տարին արդեն նստել է:
Առաջին Ապառնին (http://www.facebook.com/pages/%D4%B1%D5%BC%D5%A1%D5%BB%D5%AB%D5%B6-%D4%B1%D5%BA%D5%A1%D5%BC%D5%B6%D5%ABFuturum-Primum-%D5%B0%D5%A1%D5%B6%D5%A4%D5%A5%D5%BD/274825602607270) ներկայացնում է Վազգեն Ղազարյանի «Համակովկասյան այբուբենի առաջարկ» հոդվածը: Մոտ քառասուն էջից բաղկացած նյութը վերաբերում է արևմտա- և արևելակովկասյան մի քանի տասնյակ լեզուների համար նախատեսված ունիվերսալ այբբենական համակարգին, որը հեշտությամբ հարմարեցվում է կովկասյան յուրաքանչյուր կոնկրետ լեզվի հնչյունաբանությանը: Read the rest of this entry »