Փարիզից Ալֆորվիլ ավտոբուսում սև ուղևորների մեջ աչքերս հանդիպեցին միակ սպիտակ կնոջը. «հա՞յ եք», հարցրեց, «ըհը», ուրախացա, ո՜նց են երկու հայ միայն աչքերի հայացքով իրար գտնում: Արդեն երեք տարի Ֆրանսիայում է, եկել է աղջկա մոտ ու մնացել: Կյանքներս պատմելուց հետո, անցանք գլոբալ թեմային՝ «Էհ, էս ֆրանսիան ձեռից գնում ա, տես հըլը, սաղ սևերը լցվել են»:
May
22
Հրանտ Տեր-Աբրահամյան
Զարմացրին արդեն, թաղային խուժանը, թաղային խուժանը…..: Մեր մտավորականությունը կամ միջին դասը, չգիտեմ ինչ անունով է ավելի ճիշտ կոչել այն շերտը, որը պետք է որ խորքային փոփոխությունների ձեւակերպող ու պահանջատերը լիներ, արհեստականորեն դարձնում է թաղի տղերքին քաղաքական գործոն: Դրանով նա դառնում է ոչ թե խորքային, այլ կոսմետիկ փոփոխությունների պահանջատեր ու ձեւակերպող: Ինձ ավելի հետաքրքիր է, թե ինչու մեր այսպես ասած առաջադեմ հասարակությունն այդքան հանդուրժող կամ այդքան չնկատող խմբագիրների, լրագրողների, “սկզբունքային” գործիչների, իրավապաշտպանների նկատմամբ, որոնք մի ձեռքով համագործակցում են իշխանության հետ, իսկ երբեմն էլ ուղիղ ֆինանսավորում ստանում դրանից, մյուս “ձեռքով” էլ կոկորդիլոսյան արցունքներ թափում “թաղային խուժանը” թեմայով: Ոչ մի երկրում երբեք թաղային խուժանը վճռորոշ գործոն չի եղել ու չի լինելու: Read the rest of this entry »
May
22
ԴԱՎԻԹ ՎԱՐԴԱԶԱՐՅԱՆ
Էսօր Ազնավուրի ծնունդն է: Ամբողջ օրվա ընթացքում մենակ պաշտոնական հաղորդագրություններն աչքիս ընկան, որ մենք Ազնավուրին շատ սիրում ու շնորհավորում ենք և որ աշխարհում չկա մի անկյուն, որտեղ չգնահատվի ու չմեծարվի նրա արվեստը (ասես տեղական մակարդակի ինչ-որ ասրվեստագետի ենք շնորհավորում):
Առանձին մարդիկ FB մակարդակում «նշեցին» շանսոնյեի ծնունդը՝ հրապարակումներ անելով: Առանձին առցանց լրատվամիջոցներում էլ նշվեց, որ ծնվել է մեծ հայն ու լեգենդար հայորդին… բայց հեռուստաընկերություններից առանձնապես բան կարծես չթնդացվեց, տվածներն էլ կիքսային՝
Այնինչ ինչեեեր կարելի էր անել, եթե իհարկե մեր ազգը էդքան սիրում ու գնահատում է Ազնավուրին:
Ինքս խորապես համոզվածեմ, որ Ազնավուրի վաստակը էդպես էլ համընդհանուր գնահատման առարկա չի դառնալու, որովհետև իսկապես հասկացողները շատ քիչ տոկոս են կազմում: Եվ առհասարակ կարևորը, որ ինքը հայ է: Պարադոքսալ է, բայց մշակութային առումով դա լրիվ բավական է և նույնիսկ շատ է մեր ազգին: Ավելին՝ ինձ թվում է շատ հայեր «կկախվեն», եթե օրինակ իմանան, որ նրա ամենահայտնի երգերից մեկը գեյի մասին է… Ի դեպ, էսօր ռուսական մի ալիք ինչ ընտիր հեռարձակում էր անում Կաննից: Նայում ես իրանց մշակութայինը ու լրիվ քեզ հաղորդակից ես զգում աշխարհի մշակութային գործընթացներին: Մի տեսակ արտագաղթի պես է էդ պրեցեսը՝ մշակութային արտագաղթ ես կատարում, ու էդ դրսի մշակութայինը կոմպենսացնում է տեղի թերին…
Բայց այսօր մեր մշակութային անկոմպենսացնելի ամնեզիայի «մեղավորը» Անժելա Սարգսյանն է, որն այս անգամ էլ «պոռնոյում է նկարահանվում», ինչպես պնդել է FB ինչ-որ անհասկանալի օգտատեր, որը ինչքան հասցրեցի նկատել նոր էր նկար գցել իր էջ՝ ասես այդ լուրը հատուկ հայտնելու համար՝ դրա հույսին մնացած լայն զանգվածներին:
Չնայած էդ տիպի սպարտիվկեքով տղեքը նման տեքստ չեն գրում… Բայց մեր մամուլը հերթական անգամ չկարողացավ դիմադրել Անժելայի՝ հմայքներին էլ չասեմ, դրանց մասին ասեկոսեներին: Ոնց որ 90-ականները լինեն, էն որ մարդիկ իրար հարցնում էին՝ Կասանդրայի պոռնոն տեսե՞լ ես: Հասկանում եմ, որ համազգային սեքս-սիմվոլ ունենալը կարևոր է, բայց… շատ, ախր, բայցեր կան:
Թե ԱՄՆ-ում Մուր փոթորիկն էր ասես մուռ հանում, էստեղ քաղաքացուհի Ա.Ս.-ն էր ամեն ինչ փոթորկել՝ մոռացության մատնելով Ազնավուրին էլ, ոչ հայ մեծություններին էլ՝ ինչպիսին է Մոնսերատ Կաբալյեն, որը պատրաստվում է համերգ տալ: Ի դեպ, շատ մարդիկ դրա շնորհիվ իմացան, որ Կաբալյեն «խի՞ սաղ ա»: Կաբալյեյի՝ նաև Ստեփանակերտում համերգ տալու լուրն էլ մեր նավթահարևաններին ցնցեց և նրանք անմիջապես՝ ԱԳՆ-ի մակարդակում գործի անցան…
Միևնույն ժամանակ հայկական ԶԼՄ-ները չասեմ՝ շատ դաշտեր էնքան Անժելայախառն էին, որ Կաբալյեին չանդրադարձան էլ էսօր: Եվ շահագռգիռ անձինք ստիպված էին Ստեփանակերտի համերգի հերքումը Ադրբեջանական աղբյուրից վերցնել, որտեղ Ստեփանակերտը, ոլորտին ծանոթները գիտեն, նշվում է իրենց համապատասխան տեղանունով… և դա դրվեց FB-ում, և դա լայքվեց՝ տարածվեց…
Ահա այսպես Անժելան նպաստեց, որպեսզի հայերը, իրենց համար աննկատ, անցնեն ադրբեջանականի հրամցրածի սպառմանը… Կարծում եք աննշա՞ն օրինակ է*:
Իսկ ի՞նչ եք կարծում ինչո՞ւ Անժելան մեջտեղ եկավ էս տարվա թերևս ամենախառը ժամանակաշրջանում: Ըստ իս՝ սա զուտ «Անժելան վերադառնում է» շարքից չէր, այլ ավելի շուտ «Անժելան շտապում է օգնության [հայրենիքին]»…
*իհարկե չի հասնի էն վիճակին, երբ անցած տարի մեր մեդիադաշտը մերոնք իսկ ողողեցին Սաֆարովի ֆոտոներով, երբ որոնում էիր Գուրգեն Մարգարյան, Հայաստան, Հունգարիա և շատ այլն, բայց մենակ դրա նկարն էր բերում: Ու դա անդառնալի է:
May
21
Վահան Իշխանյան
Երկու լուր իրար կողքի են դրվում ու ստանում ես Հայաստանի պատկերը.
Մեկը Լևոն Բարսեղյանի ներկայացրած «Հումանիտար ճգնաժամը Գյումրիում» նյութը, որից մեջբերեմ մի քանի կետերը.
2. Գյումրիում ամեն 2-րդը պաշտոնապես աղքատ է, այսինքն մոտ 13.000 երեխա սոված/կիսասոված է քնում:
3. Գյումրիում ամեն 6-րդը փտած, խարխուլ, ավերակ տնակում է ապրում, այդ տնակներում ապրում է մոտ 300 երկկողմանի կամ միակողմանի մանկապարտեզահասակ երեխա:
4. Գյումրիում ամեն 3-րդ աշխատունակը գործազուրկ է:
5. Գյումրիից օրական 1-4 ավտոբուս մարդ է արտագաղթում:
May
20
Մարինե Պետրոսյան
Ուզում եմ գրել մի հարցի մասին, որը առաջին հայացքից կարծես ուղղակիորեն չի կապվում Հայաստանի էսօրվա ակտուալ հարցերի հետ, բայց խորքային եթե նայենք՝ լավ էլ կապ ունի:
Ես արդեն մոտ երկու ամիս ա Ավստրիայում եմ՝ Եվրոպայի ամենաբարեկեցիկ երկրներից մեկում: Read the rest of this entry »
May
20
ԴԱՎԻԹ ՎԱՐԴԱԶԱՐՅԱՆ
Նոր շարք եմ ուզում սկսել՝ երևանյան, հայաստանյան միֆերի մասին՝ լուսանկարների օգնությամբ:
Մայիսի 18-ին բոլորս՝ այս կամ այն կերպ, ականատես եղանք 2013-ի թերևս ամենաողբերգական ու խայտառակ իրադարձությանը…
Գնում էի տուն, երբ ճանապարհին աչքիս ընկավ էս սոցիալական գովազդը. չէի տեսել նախկինում: Գրված էր՝ «Զարուհի Բաբայանը՝ բանակի կողքին»: Անկեղծորեն միշտ կարծել էի, որ Ալլա Լևոնյանն է էդ հարցերով:
Բայց, օրվա խորհրդով, էդ պաստառը լրիվ ուրիշ բովանդակություն էր ստացել՝ գոնե ինձ համար: Չէ, բայց իրոք էդպիսի բան կա, որ թեկուզ վաղուց առկա որևէ բան լրիվ այլ բովանդակություն է ստանում՝ կոնկրետ ամսաթվի. այ էդպես եղավ Զարուհի Բաբայանի պաստառի հետ մայիսի 18-ին:
Իրիկունն էլ մի պահ ալիքներ պտտելիս տեսա, որ Զարուհի Բաբայանը նաև «Եվրատեսիլի» հետ է. էդ կիչի շուրջ քննարկումները շարունակում են մնալ մեր հեռուստատեսության ամենաինտելեկտուալ քննարկումները… Եվ Զառա Բաբայանն էլ էր էդտեղ: Անկեղծ ասեմ, երբևէ նրան ««Եվրատեսիլի» հետ» չէի պատկերացրել: Իսկ հիմա ստիպված եմ նրան «կրել»՝ ուղեղիս մի կիսագնդում բանակի, մյուսում եվրատեսիլի հետ:
Վայ, հետո ուշադիր նայեցի պաստառը. գրված էր մայիսի 29-ին: «Զարուհի Բաբայանը՝ բանակի կողքին, մայիսի 29-ին»: Երևի համերգ է:
Իսկ ո՞ւր են գնում բոլոր այդ տղաները, իսկ ինչո՞ւ է ժպտում Զարուհի Բաբայանը:
May
19
ԴԱՎԻԹ ՎԱՐԴԱԶԱՐՅԱՆ
ՀԵՏ ԵՆՔ ԳԱԼԻՍ ԳԵՅՎՐԱՏԵՍԻԼԻՑ ՀԵՏՈ
Դերասանները հրաժարվել են նկարահանվելու առաջարկից, հեռուստաալիքները՝ ցուցադրումից, տեսնողներն էլ վատացել են…
Երեկ մահացել է ռուսաստանցի ոչ անհայտ ռեժիսոր Ալեքսեյ Բալաբանովը, որը մեր հանդիսատեսին ավելի շատ ծանոթ է իր «Եղբայրը» (Брат) ֆիլմով:
Իր աշխատանքներից ավելի տպավորված էի «Բեռ 200»-ով (ինձ մնար չէի թարգմանի էսպիսի սպեցիֆիկ վերնագիրը՝ Груз 200), որով ինձ համար բացահայտեցի ուրիշ ԽՍՀՄ, չնայած հաստատ մենակ այդ կայսրությանը չի վերաբերում և շոշափած շատ կողմերով ակտուալ է նաև այժմ ու մեր իրականության համար, քանի որ հետխսհմայնությունը ավելի հարատև երևույթ է: Հենց դա էլ առաջարկում եմ դիտել միասին՝ այստեղ և քննարկել՝ այստեղ:
Ինչպես ասել էի՝ զգում եմ, որ «Եվրատեսիլից» հետո ահագին թվով մարդկանց պետք է հետ բերել՝ անգամ նրանց, ովքեր հեռու են դրանից. ի դեպ, կարծում եմ այդ մրցույթով չտառապողներս հաճախ ավելի ենք տուժում դրա հետևանքներից: Ինչպես նկատված է ռուսական մի դեմոտիվատորում՝ «Յուրաքանչյուր Եվրատեսիլ մի փոքր Հիրոսիմա է»…
«Մշակութային շոկերի դեմ՝ մշակութային շոկեր» սկզբունքով կինոդիտման եմ իմ բլոգում այսօր ժամը 19:00-ին: Մանրամասները կիմանաք տեղում ` հենց այստեց: Խնդրում եմ չուշանալ )
Կարծեմ Հայաստանում նման նախաձեռնություն առաջին անգամ է: Հրավիրում եմ նրանց, ովքեր կինոյի մարդիկ են և ում կհասցնեմ հրավիրել Event-ին Facebook-ով: Իհարկե, կարելի է և մենակ «չգալ». հրավիրեք ձեր ընկերներին՝ ավելի հետաքրքիր սեանսի և հուսով եմ ոչ պակաս հետաքրքիր քննարկման համար:
May
18
ԴԱՎԻԹ ՎԱՐԴԱԶԱՐՅԱՆ
-Պռիիիիվեեետ, բա ի՞նչ ես բերել ինձ:
-Պաչիկ:
Հիշո՞ւմ եք էս նավթալինոտ ռեկլամը:
Վերջին հիշելուս առիթը “Եվրատեսիլ – 2013″ եղավ, որը Հայաստանը սիրում է և որը նույն Հայաստանը՝ իր ֆեյսբուք արտագաղթած համայնքով, որակեց “գեյական”, “միասեռական”, “բազմազան”… որովհետև ինչ-որ ֆինն աղջիկներ, դե գիտեք, որոշել էին ամուսնանալու մասին երգ երգել, հետո համբուրվել:
Էդ “Եվրատեսիլի” մասշտաբները եթե հաշվի ենք առնում, հասկանում ենք, որ դա too պաչ էր նույնիսկ “հավասարամոլ” Եվրոպայի համար: Էլ չասեմ Հայաստանի համար. վերջը հայաստանյանսեքսուալ հեղափոխությունը Եվրատեսիլից կամ ալիք չփոխելուց է սկսվելու, կտեսնեք)
Ու էդպես, իր գազտուրբացիա վիճակից դեռ ուշքի չեկած ազգը միանգամից ընկնում է գեյվրատեսիլի տակ…
…նույն ժամանակ Թուրքիայում:
Նախօրոք իմանալով էդ պաչիկի դրվագի մասին, էդ երկիրը առհասարակ չի հեռարձակել մրցույթը ու մի սիրուն պաշտոնական բացատրություն է գտել դրան, ինչպես գրել եմ՝ այստեղ:
Իսկ Հայաստանը, Հայաստանը, նույնիսկ գովազդ-ով չցենզուրեց դա, չնայած թողնես տեղի-անտեղի գովազդներ ճղտեն ուրիշ դեպքերում: Հասկանալի է, որ Հայաստանը վաղուց սիրում է “Եվրատեսիլին”:
Բայց արդյո՞ք հանուն այդ վաղեմի սիրո Հայաստանը պատրաստ է հանդուրժողական լինել, այն է՝ ազգովի նայել ֆիննուհիների պաչպչվելը, իսկ հետո էլի ազգովի յախքակալել: Չմոռանալով նաև թունոտ քննարկել Վրաստանի գեյ-շքերթը Հոմոֆոբիայի դեմ պայքարի օրը:
Իսկ ինչ սպասել “Եվրատեսիլի” եզրափակիչում, որին անցել է ոչ միայն Հայաստանը, այլև նույն Ֆինլանդիան, ինչը նշանակում է, որ էդ պաչիկը ըստ ամենայնի կրկնվելու է: Արդյոք մեր հաղորդավարները մի սրամիտ կսմիթ բաց կթողնեն ցրելու համար լարվածությունը, թե օգնության կգա որևէ ասենք ազգային, ընտանեկան, օջախի լոտոյի գովազդ՝ ցենզուրելու եվրոպական արժեքների այդօրինակ դրսևորումները )))?
Ի դեպ, ազգին Ջենիֆեր Լոպեսի տուտուզի էֆեկտով պարտադրած “Եվրատեսիլը” այլևս միակ եվրոպական արժեքը չէ, որին կարող ենք հանգիստ ասել հայաստանցիները հաղորդակից են դարձել եվրաձգտումների ճանապարհին:
Այստեղ երկնքից Արարատի լանջերին են ընկնում կոնկրետ գույնի գեյվրատեսիլյան թիթեռնիկներ:
ԻՀԱՐԿԵ ԷՍ ԱՄԵՆԸ ՀԵՉ ԿԱՐԵՎՈՐ ՉԷՐ ԼԻՆԻ, եթե ԸՆԴԱՄԵՆԸ ՕՐԵՐ ԱՌԱՋ ԿՈՆԿՐԵՏ ՇՐՋԱՆԱԿՆԵՐՈՒՄ՝ ՄՏԱՎՈՐԱԿԱՆՆԵՐԻ, հիսթերիա բարձրացած չլիներ ԱՎԵՏԻՔՅԱՆԻ “ԱՆՈՒՇԻ” ՍԵՔՍՈՒԱԼԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ առումով. թե չէ ստացվում է հայ իգիթի ու գեղջկուհու ինտիմը կարող է վրդովեել՝ նամակագրության աստիճան, իսկ ԵՎՐԱՏԵՍԻԼԻ ԴԵՊՔՈՒՄ հանգիստ կարելի է ԱՄԲՈՂՋ ԱԶԳԻ ՎՐԱ ԼԵՍԲԻ ԿԱՅՖԵՐ հեռարձակել:
May
16
Մարինե Պետրոսյան
էս տեքստը դրեցի ֆեյսբուքում՝ դիմահայերը շատ ոգեւորիչ արձագանքեցին: ընդ որում ստեղ ոճի փոփոխություն կա՝ նախորդ տեքստերիս հետ համեմատած: Իսկ քաղաքը Վիեննան ա ))
——-
օրերը վազեցին ու անցան վազեցին ու անցան
ու հիմա էս քաղաքն ա փռված քո առաջ Read the rest of this entry »
May
15
ԴԱՎԻԹ ՎԱՐԴԱԶԱՐՅԱՆ
Հայ եկեղեցաշինության օլիգարխիկ դիմագիծը կամ այդ անհավանական մայիսի 14-ը
Կոլաժում՝ Ծառուկյանի և Մանթաշովի Սբ Հովհաննես Մկրտիչ եկեղեցիները
Մայիսի 14-ը [միջազգային] լրատվության առումով խիստ բացառիկ օր էր. միջազգային լրատվության «դրոշակները» այդ օրը Անջելինա Ջոլիի կրծքի հեռացումն ու Մոսկվայում ամերիկացի լրտես-դիվանագետի բռնելն էր՝ իրադարձություններ, որոնք իրականում ավելի մեծ ազդեցություն (+) են ունենալու էս շրջանի պատմության վրա, քան կարելի է կարծել:
Մի քիչ ինտեռնացիոնալ կամ գոնե ինտերռեգիոնալ հայերի համար օրվա լրատվությունը խոստանում էր նշանավորվել նրանով, որ ռուսաստանցի մի տղա (նաև հայկական արյունով) պատրաստվում է նոր սեքս-սիմվոլ դառնալ Ռուսաստանում՝ Տիգրան Մեծի կերպարանքով:
Տիգրան Մեծի կերպարանքով Միստր Ռուսաստանի մասնակից Սերգեյ Կաբանենկոն
Դրանից բացի, եթե Հայաստանում գազային, ապա Ադրբեջանում էլ նավթային լարված կացությունն էր ստեղծվել՝ էլի կապված Ռուսաստանի քաղաքականության հետ: Բայց տարածաշրջանային ու միջազգային քաղաքականությունը՝ էս ու այլ զարգացումներով, մենք՝ մեր եկեղեցիով: Էդպես է, էլի:
Հայկական մեդիադաշտը դեռ երբեք այդքան հոգևոր չէր եղել. դե իրադարձությունն էլ՝ Աբովյան քաղաքում Գագիկ Ծառուկյանի կառուցած Սբ Հովհաննես Մկրտիչ եկեղեցու բացումը, իր մասշտաբներով գերազանցել էր վերջին 2 տարում մեր իրականության մեջ նկատվող եկեղեցու դերի բացարձակացման բոլոր դրսևորումները: Ավելին՝ նման ան դեռ չէր եղել:
Իհարկե, Ծառուկյանի անձով, կոնկրետ հայտարարություններով պայմանավորված՝ էդ օրը շատ շահարկումներ եղան՝ սկսած նրանից արդյո՞ք նրա որդու անունով է եկեղեցին, վերջացրած ճարտարապետական գնահատականներով: Բայց էս ամենի մեջ, ուզում եմ, փորձ եմ անեմ նկատել, որ իրականում սա մի նոր բան չէր մեր ազգի մեջ. 100 տարի առաջ էլ Մանթաշովը ճոխ եկեղեցի էր կառուցում Փարիզում, երբ ազգի կեսը՝ սոված ու հիվանդ, Վաղարշապատի պատերի տակ էր: Ի դեպ, վստահ եմ, որ պատահական չի, որ Ծառուկյանը իր եկեղեցին Սբ Հովհաննես Մկրտիչ է անվանել:
Հիասթափեցնելով բոլոր նրանց, ովքեր տեսակետ էին հայտնում, թե Ծառուկյանի եկեղեցին այդպես է անվանակոչվել ի պատիվ մեկ այլ հայ պաշտոնյայի, պիտի նկատեմ, որ իրականում Ծառուկյանը մանթաշովյան մասշտաբների է հետամուտ եղել. իր եկեղեցին էլ նրա եկեղեցու նման նույն անունն է տվել:
Բայց Ծառուկյանի եկեղեցու համար ավելի հին զուգահեռներ էլ կարելի է գտնել, ինչպես միջնադարի հայկական իշխանների եկեղեցաշինությունը. նրանց նման էլ Ծառուկյանը իր եկեղեցու կողքին ընտանեկան դամբարան է կառուցել:
Բայց այսպես կարելի է ավելի հեռուն գնալ՝ մինչև քաղաքակրթության արշալույս. չէ՞ որ Ծառուկյանը փաստորեն փարավոններից հետո միակ մահկանացուն է, որ բուրգեր է կառուցել (եկեղեցի չհասած):
Իհարկե Աբովյանը Փարիզ չէ, կասեն նաև, որ Ծառուկյանը Մանթաշով չէ, բայց չցանկանալով նմանություններ (որոնք վերջինիս դեպքում թերևս ավելի շատ լինեն) ու տարբերություններ թվարկել, արձանագրեմ, որ ուրախ էի, որ մի ամբողջ ազգ այդ օրը իր համար «բացահայտեց» Աբովյան քաղաքը:
Չնայած Աբովյան քաղաքը, ինչպես հնամենի Երևանը, ավանդված է դեռ Արգիշտիի արձանագրության մեջ: Եկեղեցին էլ մի քանի տարի է՝ ինչ կառուցվում էր: Բայց էս իրադարձությունը Աբովյանը Փարիզի չափ մեդիաուշադրության արժանացրեց: Էդ օրը պաշտոնյաները, ինձ թվում է, իրենց համար «բացահայտել էին» նաև Աբովյանի ճանապարհների վիճակը (Երևանինի համեմատ):
Դե, իսկ ամբողջ ազգը մի տեսակ զարմանալիորեն իր համար բացահայտել էր, որ իր մյուս կեսը սոված է, երբ տարածվել էին բոլորիս հայտնի տեսագրությունները, թե (գուցե ոչ էնքան սոված, որքան անկուշտ աչքով) տարեցները ինչպես են խլում Ծառուկյանի մատաղը: Նողկալի էր էդ ամենի շուրջն առաջացած ամեն ինչը Հայաստանից Facebook արտագաղթած հայերի շրջանում:
Գիշերը տուն գնալիս տեսա ու արձանագրեցի, որ իրականում նույն հացխլոցին նաև Երևանի կենտրոնում է. ինչ-որ օբյեկտ փողոցի կենտրոնում հյուրասիրություն էր անում և պատկերացրեք անցորդներից ոչ ոք չէր հրաժարվում իր պատառը վերցնել:
Որտեղից որտեղ էլ Facebook-ում տարածվեց Բանգլադեշի միակ հայկական եկեղեցու լուսանկարը, որը կառուցվել է 18-րդ դարում: Այժմ ընդամենը մի հայ է մնացել Բանգլադեշում (երկրում) և հենց նա է տիրություն անում այդ հայկական եկեղեցուն:
Իսկ գիշերը ես մի շատ խուժանական ֆիլմ էի թարգմանում փառատոնի համար, որը վերջանում էր հետևյալ տողերով.
Ախ, ինչ հպանցիկ,
Ու որքան սին է Մարդուս պերճանքը:
Ծիրանի հագած փքուն այն մարդը,
Որ տեղ է բռնում Աստծո նման,
Մոռացված է նա մահվան անհունում:
Ախ, ինչ հպանցիկ,
Ու որքան սին են
Ջանքերն անցողիկ:
Մարդուս արարած բոլոր գործերը
Հօդս են ցնդում և ցրիվ գալիս:
Վախեցեք Աստծուց և ապրեք հավետ: