Աստվածները վերադարձան նախ երբ Առաջին համաշխարհայինի ժամանակ առանձին մարդը դադարեց գործող անձ լինել ռազմի դաշտում, երբ թշնամին դարձավ անտեսանելի եւ անանուն, իսկ պատերազմը նմանվեց անվերջ անձրեւի եւ բնական անկառավարելի տարրերքի: Երբ մահացածների թիվը սկսեցին հաշվել հարյուր հազարներով ու միլիոններով, իսկ ճակատամարտերի եւ օպերացիաների անմիջական նպատակն անտեսանմելի դարձավ շարքային մասնակիցների, բայց նաեւ իրականում շտաբերի համար, որոնք այդպես էլ չկարողացան գեթ մեկ իրապես հաջող ու հաղթական վճռական օպերացիա պլանավորել պատերազմի հիմնական ճակատներում:
Աստվածների վերադարձը շարունակվեց երկու համաշխարհայինների արանքում, երբ բացարձակ նոր փորձի կրողները վերադարձան ճակատից, ու երբ պատմական ընթացքը դուրս եկավ կանխատեսելիության սահմաներից, եւ թվաց, որ տիտանական ինչ որ ուժեր են արթնացել:
Երկրորդ համաշխարհայինի ժամանակ թվաց թե աստվածները վերադարձան, երբ առաջին համաշխարհայինի դիրքային փակուղու փոխարեն, հանկարծ բացահայտվեց տանկային բլիցկրիգի նոր ռոմանտիկան, եւ հետո, երբ միլիոնավոր մարդիկ կոտորվեցին կազմակերպչական բարձրագույն մակարդակով, եւ թվաց, որ ճակատագիրն անխուսափելի է, ապա եւ երբ երկնային պատժի նման պայթեցին ատոմային ռումբերը:
Աստվածները վերադարձան, երբ 60-ական թթ-ին միանգամայն անսպասելի եւ անհասկանալի տեղից ներխուժեց ռոք-երաժշտությունը իր էլեկտրոկան գիթառներով ու մինչ այդ չտեսնված ձայնով ու էքսթատիկ ամբոխներով:
Վերջապես աստվածները վերադարձան ինտերնետի տարածմանը զուգահեռ:
Հրանտ