Tert.am

«Հեռախոսդ կանջատես», ասեց Վիոլետը Փարփլի համերգից առաջ: Այ քեզ բան, խնդացի, գիտես թե Արթուր Մեսչյանի համերգն ա՞: 95-ին օպերայում Մեսչյանի համերգին էղա, էն վախտ Փարփլ մարփլ չէր գալիս, ու ստիպված Մեսչյան էիր գնում:  Ոնց էղավ մեկը դուռը աղմուկով չխկացրեց, մաեստրոն ընենց մի նայեց աղմուկի կողմը որ դահլիճը քարացավ: Նույնն էլ Վահան Արծրունու համերգին, մի էրեխա լացեց, Վահանը ջղայն ասեց` էդ էրեխուն դուրս տարեք:

«Վիոլետ, վաղը բլոգումս ասածդ կգրեմ, որ ասել ես հեռախոսը անջատի, հո չես գժվել, ռոք համերգին ինչ հեռախոս անջատել, կարո՞ղ ա էկել ենք շոպեն լսելու»: «Յա, էդ վրես ղժո՞ւմ ես, հո հիմար չեմ, որ ասեմ անջատի որ համերգին չխանգարես, ասում են որ միացած ա լինում աղմուկի վիբրացիան ազդում ա»: Ինչին ա ազդում` քո գլխին թե հեռախոսին, չբացատրեց, բայց բացատրեր էլ, արդեն ուշ էր, արդեն համերգը պրծել էր: Հեռախոսիս վրա չէր ազդել, իսկ գլխիս` կարող ա դեռ էրևա:

Բախտ էր, մարզահամերգայինի մեծ դահլիճի պարտերում էր տոմսներս, ու ես գցվա բեմի դեմը: հանդիսատեսի մեծ մասը, էժան տոմս առածները յարուսներում լռվել էին, ու խեղճերին չէին թողում իջնեն բեմի դեմը տժժան: Հայի կազմակերպած ռոք համերգ, պրագայում իրեք- չորս, չէ հենց չորս ռոք համերգ եմ եղել, բոլոր համերգների տոմսերը մի գնի` կարծեմ 10 թե 20 դոլարի չափ: Առ մտի, ուր ուզում ես գնա, բեմի դեմը թե հետևը, աթոռ-մաթոռ, տեղ-մեղ, ու նման թիթիզ բաներ չկան: Իսկ մի համերգին էլ պիվեն ձեռներս փռվել էինք համերգասրահի գետնին: Իսկ Երևանում ռոքը Բեթհովեն ու Բախ, Ֆիգարո ու Սպարտակ են սարքում` պարտեր, ամֆիթատրոն, Յարուս ու էդպես շարունակ: Դեռ բեմի դեմը` անունը դնում են պարտեր, ուր սովորաբար սպորտային մրցումներ են լինում, աթոռներ շարում տեղերով` 25-50 հազարանոց տոմսերով: Որ համերգը սկսվեց, ես զուգարանից էկա ու քցվա բեմի դեմը: Իսկ իրիկունը չաթով Անահիտ Հայրապետյանը ասեց որ ինձ տեսել էր, զուգարանից ոնց էի վազում դահլիճ: Ասում էր, որ իր տոմսը յարուսներում էր, ու չկարողացավ լավ լուսանկար անել, զակազ ուներ ինչ որ ագենտստվայի համար: Բա ինձ ձեն տայիր, ես քեզ կմտցնեի, Վիոլետի ու իմ տոմսերը մոտս էր: Լո՞ւրջ, ու անահիտը վատացավ, ինձ չեմ կարա ներեմ որ ձեն չտվի: Խեղճ աղջիկը հղի-հղի երկրորդ ստրեսը տարավ, առաջինը` շանը ման ածելուց ինչ որ հաստավիզ կաֆեի տեր վրա էր տվել թե ստե շուն ման չածես, ու դաժե ձեռ էր բարձրացրել վրան: Ճիշտ ա, հետո կաֆեի տերը փոշմանել էր իր արածի համար, բայց ստրեսը ստրես ա: Հիմա էլ տոմս ճղողները չեն թողել պարտեր կոչված մտնի, ու բեմի դեմը նորմալ ֆոտո անի ու իրանց արածի համար հաստատ չեն փոշմանելու:

Իսկ ես բեմի դեմը վիդիո էի քաշում: Ֆլիպ ապարատս, պարզագույն վիդիոապարատ, կնոպկեն սեղմի ու նկարի, ոչ մի նաստրոյկա պետք չի` գիշեր, ցերեկ, լոսավոր-մութ, էֆեկտ-մեֆեկտ, ոչ մի բան, մենակ մի ֆունկցիա` ռեկորդ, մեկ էլ կարաս նկարածդ նայես: երկու ժամ նկարում ա, զարյադկեն էլ կոմպից: Ու գույների հիանալի որակ: առաջին անգամ ֆլիպը տեսա Գեղամի ձեռը, Թիֆլիսում, Ինտերնյուսինն էր, երկրորդ անգամ էլի թիֆլիսում Լուսինե Մուսայելյանը նկարում էր ոնց են  հայկական եկեղեցին քանդում` Ազատություն ռադիոկայանինն էր, որ ազատության սայթում երբեմն վիդիո են դնում, ուրեմն ֆլիպով նկարած ա: Ու ես ասի, որ մի ֆլիպ էլ ես պիտի ունենամ: Վիոլետը որ ԱՄՆ գնաց, հատուկ փող ղրկի, էրկուհարյուր դոլար, որ ֆլիպ առնի: Առել էր 150-ով կարծեմ: Խոստովանեմ, ամենաշատը ուզում էի նկարահանեի, թե ոնց էր պադյեզդում շունը կատվին շինում: Բայց մինչև Վիլետը ԱՄՆ-ից էկավ, կրքերը պադյեզդում հանդարտվեցին: Իսկ մի շաբաթ առաջ նույն կատուն դռան փալասիս վրա ձագ հանեց, ու հաստատ կարամ ասեմ շունիկց չէր: Ֆլիպը միշտ ջեբումս ա`  я всегда беру собой видеoкамеру, բայց ասեմ շան ու փիսոյի  սեքսի կլասի կադր դեռ չեմ բռնացրել, որ նկարեմ: Ու ի՞նչ, Ինքնագիր ակումբում քննարկում ենք Գոդարի «մեկ պլյուս» ֆիլմը ու նույն մոտիվով ռուս արվեստագետների նկարած «երկու պլյուսը», ես էլ ֆլիպս միացրի որ ձև անեմ թե նկարում եմ երեք պլյուսը ու Միսաքի խոսքը դրի ֆեյսբուքում. այ քեզ գյուտ` Ինքագիր գրական ակումբում օդում մտքեր տռցնելը վերածվեց լրջոտ դակումենտի:

Փարփլի համերգին ֆլիպս վեր, տարուբերվող գլուխներից վեր` չորս թե հինգ երգ նկարեցի: կգցեմ utube- deep purple, smoke on the water, yerevan 2010: բայց ձեռս բարձրացրել նկարում եմ, մեկ էլ վրացիները վրացական դրոշը հանին, ու էստեղ հայրենսաիրությունս(կամ աշոտյանությունս) բռնեց, ասի ոնց նկարեմ որ դրոշը մեջը չընկնի, թե չէ սիրուն չի, գցեմ uteube նայողը ասի, Փարփլը Երևան համերգ ա տվել,  բայց տժժցնողները վրացիներն էին:  Հո չեմ բացատրի, որ հայ ռոք մասսան վերևները, յարունսերում  լացում ա, սեքյուրիթիները չեն թողնել որ բեմին մոտենան, փարփլը գաա երևան, ու իրանք երկնքից նայեն: Իրանց մարմինները վերևն ա, իսկ հոգիները ներքևը, վրացիների կողքերը, բայց դե քաքն էն ա, որ հոգին չի կարա դրոշ ծածանի, ու ստե վրացիները կրած դուրս էկան: Տո խի մենակ վրացիները, բա պարսիկները` ռոքեր, երկար մազերով պարսիկները իրանի իսլամական հանրապետութայն դրոշն էին ծածանում` մուսուլմանական կանաչի վրա  ֆլոմաստերով գրած` Deep Parple, ծածանում են Յան Գիլանի քթի տակ: Գրում ես ու մեկ էլ մտքովդ անցնում ա, չջոկեցինք Իրանը, կարո՞ղ ա հանկարծ պարսիկ ֆաներին բռնեն ու ռեժիսոր Փանահիի պես նստցնեն: Բայց դե Փանահին էլ ընդեղ նստած, իսկ սրանք էստե տժժում են: Բայց կարծեմ իրիկունը, թե նախորդ օրը Փանահիին ազատեցին, լավ, բան չկա ուրեմն: Ուրեմն դժվար բռնեն:

Բեմի դեմը ուրիշ ա, թռվռում ես ձեռդ տնկում ու օվկիանոսային զգացումը քեզ տանում ա, աշխարհի լավագույն կիտարիսներից մեկի`Ստիվ Մորսի սոլո պարտիաները, Յան Գիլանի, մի քիչ նստած բայց էլի ազդեցիկ երգելը, ու արտիստիկ Ռոջեր Գլովերի բասը հենց աչքիդ դեմը ու ականջիդ հենց կողքը: Բեմի կողքերի էկրանին էր մեկ-մեկ աչքս ընկնում ու թեև խոշոր պլանով ռոքերներին ցույց էին տալիս, բայց ոնց որ տելևիզր նայեիր: Իսկ հեռու նստածները բողոքում էին, թե ձայնը էն չէր, այսինքն համ տելևիզր են նայել, համ էլ ձայնը էն չի եղել: Գուցե: Բայց ամեն դեպքում ասեմ, Յուրիա Հիպի (urian heep) համերգը մի քանի գլուխ ավելի լավն էր, ոչ թե որ դուրս էկավ, չէ, ուղղակի հնչողության որակը ավելի լավն էր, մարզահամերգայինի փոքր դահլիճում էր, ակուսիտիկա կար`  ձայնը շատ հնչեղ էր,  երգն ու երաժշտությունը շատ ներդաշնակ, Իսկ Բերնի Շոուն, թեև Գիլանի ձայնային խաղերը չէր տալիս, բայց երգելը ավելի ազդեցիկ էր ու զրնգուն, ինքն էլ բեմին շատ արտիտստիկ, Գիլանի թինեյջրական մայկի`t-shirt-ի ու բարցովկեքի փոխարեն ռոքային սև շորով ու ռոքային սուր քիթ քյարթ կրունկ կոշիկներով, միկրաֆոնն էլ դնում էր կողքի պատյանը` ոնց որ ատրճանակը պատյան դներ: Մենակ Յուրիա Հիպի համերգին մենթերը քաքի համը հանին, Շոուն հանդիսատեսներին հրավիրում էր բեմի դեմը, իսկ մենթերը չթողին, մի քանի հոգու չափալախին, պատանի մի տղու դեմքը աչքիս առաջ ա որ ուրախ էկել էր համերգ ու չափալախ ստացավ մի չաղ մլիցուց:

Ու մեկ էլ, Յուրա Հիպից հետո մի քանի ժամ էլ ռոք բարում պիվա խմեցինք, Յուրա Հիպի մասկվայի համերգը նայելով, նույն կազմն էր բացառությամբ հարվածայինի: Իսկ Փարփլից հետո էկա տուն ու լռվա կոմպի դեմը:

Բայց ինչ էլ լիներ, Փարփլը էրկու ժամով ինձ տարավ Էրևանից, մեդիտացիա, ի՞նչ օտարալեզու դպրոց ու Աշոտյան, թուրք-հակական պայմանագիր, ու Եվրախորհրդի բանաձև: Համերգից հետո, մարզհամաերգայինի ֆոեում` մեկ էլ աղջկս, յա ուրախացա, ինչ լավ ա վերջը մտար, էժան տոմս էր փնտրում, չէր ճարում: Մեկ էլ  ինձ թռուցիկ տվեց` «Ծառերը նույնպես շնչում են: Ի պաշտպանություն ուսանողական այգու». բարով եք եկել Ե-րե-վան: