Հիսսսսս սսուն հա զա զա զաաար, բ բ բ… չչչչէ, ավվվվելի լլլլա լլավ ա թթթթվերով բ բբբ բ բ թթթվերով գգգրեմ 50000, զզզզզրոների քա քա քանակը էրեւււււււա …… …………. …………… …………………. …………… ……… …………………. ……………. …….
Դե ջհանդամը, վառարանս վառեցի, թե չէ` ցրտից մատներս փետացել են, չեմ կարում բացատրեմ` ի՞նչ 50000: Բայց տաքացած մատներով էլ ինձնից անկախ hա ուզում եմ գրեմ` Արուսյակ, Արուսյակ… Այ մարդ, ի՞նչ Արուսյակ:
Հաաաաաա, Արուսյակ ջան, քույրիկ ջան, ոոոո՞նց ես, ջանուլ: Դե դուք լավ կլինեք Ամերիկայում, մե՞նք…….. մենք ոնց պիտի լինենք, էն ա` մենակ գազի վարձը 50000 ա եղել, մամային տաք ենք պահել, որ չմրսի հիվանդանա, հիմա բիլը եկել ա բկներիս չոքել…….. կուղարկե՞ս, ջանուլ, ապրես……… Լաուրա, կամերան անջատի:
Չէ, ինձանից Լարիսա դուս չի գա, նախ` գազի վարձն իսկականից ա էդքան եղել, հետո էլ չեմ կարա Ամերիկայում ապրող հարազատներիցս փող ուզեմ, ու դաժե հարցը ամոթը չի, պահ ա գալիս` ամոթն էլ ես կորցնում: Հարցն էն ա, որ սաղ Ամերիկա գնացած հայերը Արուսյակ չեն, մերոնք որ իրանք են պարտքերի տակ էդ անտեր ճգնաժամի պատճառով: Հիփոթեքով-բանով տուն-մուն են առել ու հիմա չեն կարում փակեն, դեսից-դենից պարտք են արել, որ տները չկորցնեն: Բայց դե ես իմ դարդը լացեմ:
Էս մեր հարսիկը որ եկավ, Բաքսի օժիտ բերեց. ինքը` հղի, առաջը` ձմեռ, դե հո նորածնին հին վառարանի հույսին չէին թողնի, որի կողքը նստելու համար, մինչեւ հորս մահը, սաղ օրը տանը հորն ու մորս կռիվն էր: Հերն ու մերս, երկուսն էլ հաշմանդամ, կենաց-մահու կռիվ էին տալիս վառարանի մոտ տաք տեղ գրավելու համար ու վարձը տալու վախտ, որ ես թվերն էի ասում, իրար էին մեղադրում, թե ով ա շատ տաքացել: Բայց դե էն թվերն ինչ էին էս 50000-ի մոտ:
Ես էլ որ հարսիս բերած Բաքսին էի գովում ընկերներիս մոտ, ասում էին` ճտերը աշնանը կհաշվես, որ ձմեռը գա, էն վախտ կխոսաս: Ու ձմեռն եկավ…
Էդ 50000-ն էլ հլը մենակ մամայենցս գազի վարձն ա, ու որ գումարում եմ իրանց ու իմ մյուս սաղ վարձերը, մոտ հարյուր հազար ա լինում` սաղ աշխատավարձս: Դե մեր երկու տան վարձերը ես եմ տալիս, ասում եմ` խեղճ հաշմանդամ մերս օր ծերության շատ նեղություն չքաշի, առանց էդ էլ էս մի տարի ա` իրա վիրահատության համար հանգանակությամբ չեմ կարում անհրաժեշտ գումարը հավաքեմ, կաղեկաղ, ծռմռված, կռացած հազիվ քաշ ա գալիս ձեռնափայտով ու ցավից տնքում: Հլը փառք ա, էլ դեղերը չեմ առնում, Ամերիկայից բերել եմ, թե չէ` ամիսը մի 150 դոլար էլ դեղերին էի տալիս, հիմա էդ դեղերն էլ են թանկացել:
Դեռ էն ցուրտ ու մութ ու սովի տարիներին, ես` թռի-վռի բանաստեղծուհիս, դարձա Սքարլեթ Օ’հարա, էն որ հողին ա գցվում, հողը ճանկում ու սեղմած բռունցքներով երդվում ա` էլ երբեք սոված չմնա, ու իրա սիրելի, քաղաքացիական պատերազմից ավերված տուն Թարան ոտքի ա կանգնացնում: Բայց դե ինձնից Սքարլեթ էլ դուս չեկավ, հազիվ չեղած տեղից եսիմ ինչ հրաշքով կեր էի ստեղծում, Թարա փրկել չկարեցա: Հորս տարիների աշխատանքը, որ Իրանում հաշմված ոտքով մի կերպ վաստակել ու բերել էս քամբախի բանկ էր դրել, մի վայրկյանում փոշիացավ, երբ իրա` Իրանում երազած, էստեղ դրա ծաղրանկար սոցիալիստական երկիրը փլուզվեց:
Հերս որ մոտ երեք տարի առաջ մահացավ, ես էլի հերթական սքարլեթական ուխտ արեցի, որ գոնե մորս լավ կպահեմ: Ախր, խեղճ հորս մահվան օրը ես ինձ վերջին ճիճու էի զգում: Որ ինձ Աբովյանի հիվանդանոց գցեցի, տեսնեմ` հարեւանի տղեն հորս փլվող մարմինը հազիվ մի կերպ պահում ա զուգարանում, ու սանիտարկեն էդ մինուս քսանին սառը ջուր ա լցնում վրեն: Ջեբս ընդամենը հազար դրամ` իմ ու մորս վրի շորերն էի քանդում-գցում ցրտից դողացող հորս վրա, էլի ասում էր` Վոլեեեթ, մրսուում եմ, սաղ մարմնով ընկնում էի վրեն, էլի ասում էր` մրսում եմ: Ոնց էի խեղճացել, անփող գոռգոռոցս չէր օգնում, որ գոնե մի պլիտա բերեն դնեն հիվանդի կողքին: Առավոտից իրիկուն ինձ պատերով տվեցի, մինչեւ բժիշկներն ասեցին` տարեք Երեւան: Հետո իմացա` մահամերձին վրեքից ցանում են: Մի բժիշկ էլ ասեց` շտապ օգնության վարորդին հինգ հազար կտաս, հինգն էլ` ինձ: Ասեցի` թող հասցնի հանրապետական, էնտեղ կտամ, ամուսնուս կանչեմ` փող բերի: Ու էդ ամենը էն դեպքում, երբ արդեն գիտեին, որ հույս չկա, մենակ հորս վերջին ժամերի տանջանքն էին շատացնում, որ շտապ օգնության մեքենայի ցնցումներից անլսելի գոռում էր:
Ու որ թարսությունը գալիս ա, նենց լավ սաղլամ ա գալիս, որ դեմը խաղ չունենաս: Ուզում էի Վահանին զանգեի, որ գա հանրապետական հիվանդանոց ու փող բերի, հեռախոսիս մեջ կոպեկ չկար: Հերս սառում հանգում ա, ես շտապը կանգնացնում եմ խանութի մոտ ու էդ միակ հազար դրամանոցով հեռախոսի լիցքավորման քարտ առնում, բայց հուզմունքից փողը տալիս, քարտը վաճառասեղանին եմ թողնում: Թե ոնց վաճառողուհին հազիվ հասավ շտապի հետեւից ու քարտը տվեց, զարմացա, երեւի գժի տեսքիս շատ էր մեղքացել:
Հանրապետականում նորմալ բժշկի ռաստ եկա, չունեցածս փողերն ու աշխարհի տակի եղածն էի խոստանում, մենակ թե հորս փրկի, բայց լավ ա, որ չգայթակղվեց ու հորս վերջին րոպեները դանակի տակ չտարավ: Բացատրեց, որ անհույս ա, փորի մեջ քայքայված երակ էր պատռվել:
Մինչեւ հիմա ես չեմ կարողանում էդ օրը լիովին վերհիշել, ուժս չի հերիքում, մենակ էս մի քանի պատառիկին եմ կարում մոտենալ, բայց հենց փորձում եմ խորանալ, ուղեղս ավտոմատ անջատվում ա: Բայց անզոր ճիճու լինելու զգացումը շատ լավ եմ հիշում, որովհետեւ կյանքը թույլ չի տալիս, որ մոռանամ, հա նման վիճակների ա ռաստ բերում:
Էդ օրը ճմռթված թղթի տեսքով հաշմ մերս էլ պատերից բռնվելով հետս մի կերպ քաշ եկավ հիվանդանոցից հիվանդանոց, բայց դե իրան լրիվ անտեսում էի: Հետո որ հերս մահացավ, ու տուն վերադարձանք, նոր մորս տեսա: Ախպորս հետ հորս նկարներն էինք նայում, մեկ էլ շուռ եկա մորս ասեցի` քեզ պիտի խանումի պես պահեմ:
Հա, ինչքան կարում, իրա սիրած խաղող ու խուրմա ու պաղպաղակն եմ առնում, տան համար մթերք եմ քաշ տալիս, էնքան որ ուսիս հոդը շարքից դուս ա եկել, ցավից չեմ կարում թեւս շարժեմ, բայց էլի չեմ կարում հասցնեմ: Անտեր ամեն ինչն էնքան ա թանկացել, որ էս տարի գոնե մի կիլո էլ մորս սիրած խնձորը չառա, ու որ մի քանի օր առաջ ասեց` էս շաբաթ մենակ հաց ու մածուն եմ կերել, չգիտեի գլուխս որ պատովը տամ: Էլի` Ճիճու, մարդ է՞լ չկարենա մի մեր պահի: Ներվայնությունից իրա վրա եմ գոռում անկապ առիթով:
Ու որ երեկ էլ իրանց տուն գնացի, տենամ` տունը ցուրտ ցուրտ: Հարսիկն էրեխու հետ հերանց ա գնացել, ու սրանք էլ Բաքսին չեն միացնում: Ճաշն էլ` ջրով խաշած հաճարի անյուղ շիլա: Մի կողմից զանգում գրիլ եմ պատվիրում, ունեցածս հինգ հազարի կեսը տալիս, մյուս կողմից` մորս խնդրում, հետո գոռգոռում եմ` էս ձմեռ մի լողացի էլի, տես գազի վարձն ինչքան ա եղել, ես էլ հիմա մի տեղ եմ աշխատում, չեմ հասցնում: Խեղճ մորս վրա եմ հերսս թափում, որ էս թանկության տակ ճկռել մնացել եմ: Ինքն էլ ախր շատ ա սիրում լողանալ, բայց խեղճ-խեղճ ասում ա` լավ:
Էն մութ ու ցուրտ ու սովի տարիներին գրող ընկերներիս ասում էի` եկեք բանկ թալանենք. որ բռնեն էլ, Վանոն մեր գրող ընկերն ա` կազատի: Հիմա կարա՞ս բանկին մոտ էթաս, համ վերեւում էլ գրող ընկեր չկա, համ էլ սեփականությունն ա դառել սրբություն սրբոց:
Բայց ես հլը էս երկրի աղքատն ու գործազուրկը չեմ, ինձնից բեթարը շատ կա, էնքան, որ ամաչում ես դու էլ տրտնջաս. բա դրանք ո՞նց են դիմանում, տեր աստված: Դրա համար էլ որ 02-ով գողեր են ցույց տալիս, ոնց որ էն ֆիլմերից լինի, ուր գողերը դրական հերոս են, չնայած «ռեժիսորը» տենց չի նկարել:
Ու որ քաղաքական քննարկումներն ես նայում, ընդդիմադիրններով հա իրար տալիս են, թե ով ա իսկականից գնում բողոքավոր վարորդների ու առեւտրականների կողքը կանգնում, ՀԱԿ անդամները կթողնե՞ն հանկարծ «Ժառանգության» կանգնածը հաշիվ լինի, չէ, ուզում եք` եկեք մտեք մեր դրոշի տակ, դրանից դուրս սաղ սուտ ա: Ոնց որ Լոպե դե Վեգայի «Շունը դեզի վրա», որի սովետական կինոն էլ կա, Մարգարիտա Տերեխովան ա խաղում: Շունը որ դեզի վրա ա նստում, ոչ ինքն ա ուտում, դե խոտակեր չի, ոչ էլ թողնում ա` ուրիշը մոտենա, տենց էլ Տերեխովայի դքսուհի հերոսուհին ոչ ինքն ա տղուն ուզում, իրան ծառայող գրագիրն ա` լայաղ չի, ոչ էլ թողնում ա` իրա սպասուհին ուզի: Հիմա ՀԱԿ-ինն ա, ոչ ինքն ա ուզում իշխանությունը վերցնի, ոչ էլ թողնում ա` ուրիշն ուզենա: Իսկական «Շունը դեզի վրա»:
Քոչարյանի օրոք որ էլի գրող ընկերներով, բանկ թալանելու պահը կորցրած, բողոքելու ուրիշ «անօրինական» ձեւեր էինք մտմտում, մեկը, որ քոչարյանական սիստեմում լավ ապահովված աշխատանք ուներ, ասում էր` բնակիչը պարտավոր ա իրա վարձերը մուծի, նոր հետո, որպես օրինավոր քաղաքացի, իրավունք ունի բողոքելու: Հիմա ինքը մոլի լեւոնական ա, քանի որ իրան գործից հանեցին: Բայց խոխման էն ա, որ էլի որպես ընդդիմադիր ա լավ աշխատանքով ապահովված, ու էլի բացատրում ա, թե քաղաքացին ինչ պիտի անի:
Ի՞նչ անես, անելանելի վիճակ ա. որ վարձը չվճարես, գազդ կկտրեն շլանգի ծերին նստած վիշապները, ծեր ու հիվանդ մորդ ու նորածին էրեխուն ինչ պատասխանես: Բայց հո կարաս քո տան գազը բոյկոտես, չվառես, ցրտին դիմանաս, մեկ ա, տաքանալով հնարավոր էս գրելուդ ռոճիկը սաղ գազին ես տալիս: Բայց էդ գազաբոյկոտն էլ իմաստ կունենա, եթե ոչ թե վերջնական դասական գրող ես դառնում` թշվառ ու պարտքերի մեջ թաղված, այլ որ շատերը միանան էդ բոյկոտին, էնքան, որ շլանգի ծերում անհանգստանան: Բայց կլինե՞ն մարդիկ, որ համաձայնեն գազից զրկել իրանց: Լինելը, կարան լինեն, բայց կսկսեն կռվել, թե էդ ում անունով գրանցվի` ՀԱԿ-ի՞, «Ժառանգությա՞ն», թե՞ դաշնակցության:
Եվրոպական երկրներից մեկում բողոքի նոր ձեւ են հնարել, մեկը` չթրաշվել. դե էդ մենք տեսել ենք, 88-ին Սասուն անունով մեկը ուխտ արեց չթրաշվել ու չլողանալ, մինչեւ Ղարաբաղը չտան: Վերջերս հեռուստացույցով տեսա, բոմժ էր դառել, տուն-ընտանիք թողած` մի ձորում զիբիլ-միբիլով հյուղակ էր սարքել ու էդտեղ ապրում էր անլողա ու անթրաշ: Բայց պարզվում ա, որ մորուքը անսահման աճելու տեղ չունի, մինչեւ դոշը հասել` լռվել էր, Ղարաբաղն էլ հո դոշաչափ մորուքի խաթեր չէին տալու, գոնե չոքերին հասներ, կարենայինք բանակցության սեղանին ձգել- դնել:
Եվրոպական մյուս բողոքի ձեւն էլ էն էր, որ կանայք սեքսադուլ են հայտարարում. էդ էլ Հայաստանում չի անցնի, հարուստների կանայք, եթե հանկարծ ու մի չտեսնված հրաշքով իրանց ամուսիններին սեքսադուլ հայտարարեն, խի ամուսիններն իրանց հույսի՞ն են մնացել: Աղքատների կանայք էլ շատ պիտի երազեն, որ իրանց սոցիալապես ճզմված ամուսինների մտքով սեքս անցնի: Մնում են մարմնավաճառները. այ եթե Հայաստանի բոլոր մարմնավաճառները սեքսադուլ անեն, կարող ա մի բան տեղից շարժվի, բայց դրա համար էլ պիտի մենք սաղով փող հավաքենք ու իրանց ապրուստն ապահովենք, որ կարենան մերժել փողի քսակներին: Բայց կլինե՞ն մարդիկ, որ բողոքի նման ձեւն ընդունեն, ո՞վ կուզի մարմնավաճառների հետ համագործակցել, ֆուհ: Բայց ինձ համար էդ ձեւը շատ ավելի բարոյական ա, քան էն, ինչ անում են ընդդիմադիր կոչվողները:
Էս ա, հրաժարիմք ի գազէ եւ ի սեքսոյ: Ուրիշ առաջարկ կա՞, քանի դեռ վերջնական դասական գրող չեմ դառել, կուզեմ լսել:
Վիոլետ
February 22nd, 2011 at 2:23 pm
Ասեմ՝ բաքսին իրա ֆիրմա ջերմաստիճանի ռելեն ունի, ասենք դրեցիր 19 աստիճան, հասավ էդ 19-ին թե չէ՝ գազն անջատում ա մինչեւ չսառի: Մենք եթե չդնեինք, մամաս մեր հախից կգար, հա ասում էր ցերեկը մի միացրեք՝ տաք ա, մենք էլ տմարդների պես առավոտվանից 70-ի վրա էինք դնում: Որ պատկերացնում եմ՝ հաստատ 80000-ից պակաս չէր գա ու վայ մեր օրվան, երբ մաման էդ հաշվով մտներ տուն :ճ Նենց որ ռելեն ոչ մենակ մորս դրամապանակը փրկեց, այլեւ իմ ու քրոջս կաշին:
February 22nd, 2011 at 2:32 pm
Թագուհի ջան, ապրես, շատ շնորհակալ եմ, բոլոր ընթերցողներին էլ օգտակար կլինի գրածդ: Ես էդ մանրամասները պիտի հարցնեմ մերոնցից, նույնիսկ չգիտեմ` իրանցը Բաքսի ա՞, թե՞ ուրիշ ֆիրմա, դե գիտես, ֆիրմայի անունով են կոչում բոլոր տեսակի էդ ջեռուցիչները, ոնց որ Այնա էին ասում սաղ լվացքի փոշիներին:
February 22nd, 2011 at 2:34 pm
Կեցցե ռելեն, որ փրկեց Թագուհու ու քուրիկի կաշին:DD
February 22nd, 2011 at 2:40 pm
Բողոքի ամենատարածված ձևը` թողնել-հեռանալնա:
Մինչև վերջերս մտքովս էլ չէր անցնում, հիմա մեկ-մեկ “թուլության պահին” ուզում եմ թքեմ ամենի ինչի վրա ու հայդե Եվրոպա կամ ԱՄՆ, էդ ղզիկ մտքերից վերջերս քունս էլա փախել…
February 22nd, 2011 at 4:06 pm
ես էլ լսել եմ որ գազի հետ ինչ-որ բան են խառնում որ շատ ա գրում բայց էդքան չի տաքացնում..ու նույնիսկ վախենում եմ իմանամ մերը ինչքան ա գրել էս ամիս..հարևանուհիս ասում ա իրանցը երկոսի վրա ա միացած ու 25 հազար ա հաշված..իսկ մերը որ 6-ի վրա ա միացած եղել………
February 22nd, 2011 at 4:17 pm
Isk miguce,skses erger grel,Violet,mer ashxarhahrchak,ankrkneli ergichneri hamar?))))))Jhandam@ te khavasarves Avet Barsegyannnerin u Mane Hakobyannerin,zato lav pox kashxates u mamayid normal kpahes….Ha,bayc erger@ anpayman piti linen ES GNACI PARENAYIN,HANDIPECI ELENAYIN,tipi,te che xorimast erger@ mer mot pahanjark chunen……
February 22nd, 2011 at 4:20 pm
Մերը վառարան է և շատ եմ ուզում բաքսի դնել,իսկ հիմա էս գրածդ ամուսնուս համար նոր կարդացի և անմիջապես առիթից օգտվելով ասաց ՝տեսար ,քեզ ասում եմ չի լինի շատ թանկ կլինի:Իրոք,Հայաստանի ամենադժվար պայմաններից,որ էսա 9 տարի դեռ չեմ կարողանում լրիվ համակերպվել ցուրտ ու երկար ձմեռներն են, մենք էլ հո Թեհրանի բարեխառն ձմռանն ենք սովոր,այստեղ ուժեղ հոդացավեր են մոտս առաջացել:Անգամներ ջղայն ժամանակ ասում եմ էդ սովետի սարքած գյոզալական ատոմակայանը ափսոս է միացրեք լրիվ ուժով,(թող մեծ տերությունները շատ են մտահոգ ճառագայթումներից ապահովությունը բարձրացնեն,մեր օլիգարխներն էլ տված փողերը չուտեն)գոնե հոսանքը էժան լինի մարդկիկ կարողանան նորմալ ապրել:Էսպես քանի՞ տարի կարելի է շարունակել:Բայց մի տեսակ ոնց որ էստեղի հայերը ամաչում են կյանքի դժվար պայմանների մասին բարձրաձայն խոսեն ու գանգատվեն:Միշտ զարմացել եմ հանդուրժող համակերպումից,էն պայմաններում որ եթե ամբողջ ժողովուրդը ուզի և դանակը ոսկորին հասածի պես խոսի,գուգե մի հնար գտնվի մի կերպ մի քիչ նորմալ ձմեռ ապահովել,պիտի գտնել հնարը,չգիտեմ՝էսպես մինչև ե՞րբ…
February 22nd, 2011 at 5:52 pm
Ed gazi het hastat inch-vor muxlyojner en anum, menq gazi vararan chunenq, menak gazojaxn enq ugtagorcum orva chashe epelu hamar, tune elektrakan plita enq miacnum, bayc ari u tes vor gazi hamar vraners 25000 pox en grel… gazi teschutyunum yerevi kaxardner u moger en ashxatum, vor tvere inqniran avelanum en!!! Iskakan talana… hle martic el tankanaluya…!!! Uuuuur???? Varpet, ste pahi, ijnum em!!!
February 22nd, 2011 at 8:31 pm
Բողոքենք առանց քաղաքական գրանցման կամ առանց այն բանի, թե մեզ ում տակ են ուզում գրանցել: Չեմ հասկանում ընդդիմադրին ընդդիմադիր վիճակը մարդկանց: Թե ընդդիմանում ես քաղաքական նոր հայացքներով, ձևակերպիր, թե չէ, անարգանքի սյունին գամիր պատասխանատուներին… Օպոզիցիան օրենսդրորեն իրեն հասանելիք կարգավիճակը չունի որ վատաբանենք: Ուրեմն, նախ, մի կերպ ձեռք գցենք մեզ հասանելիք էն պայմանավորվածությունը, որ կոչվում է օրենք և սահմանադրություն:
February 22nd, 2011 at 10:23 pm
Ժողովուրդ, քաղաքական քննարկումները նույնիսկ այսպիսի ռոմանտիզմի մթնոլորտում են պարտադիր?
Վիոլետ ջան, շատ լավ ես գրում, հազվադեպ եմ քեզ կարդում, բայց միշտ հրճվում ու հիանում եմ… մենակ թե` քեզ նման գեղեցիկ կնոջ բերանից (դե, իսկ գրչից` առավել ևս) “էթաս” բառը լսելը… ոնց մեղմ ասեմ` ԻՄՊՈՏԵՆՑԻԱՅԻ բուն է!!! Միթե հնարավոր չէ անմիջականությանն ու անկեղծությանը չզոհել մեր սիրուն լեզուն: Հա, բան չունեմ ասելու, երբ տեղն է գալիս “ֆոլկլորի” ոչ այնքան գրական գոհարներին դիմել պետք է, բայց դե ախր “էթաս”, “տենաս”, “կարաս”…
February 22nd, 2011 at 10:28 pm
մերն էլ յոթանասունմեկ հազար ա եկել:( մեր գազի տեսուչը, ասեց. Էդ այլանդակները ինչ-որ բան են խառնում գազի հետ, ժողովուրդը բողոքում ա, տները չեն տաքանում, բայց վարձը ավելացել ա:
February 22nd, 2011 at 10:58 pm
Ինչքան որ գիտեմ պետությունը և պետականությունը հասարակայնության բարձրագույն կազմակերպված մեխանիզմներից է նույն հասարկայնության համատեղ գոյությունը և զարգացումը տարբեր ոլորտներում ապահովելու համար:
Մենք էնքանով ենք մեղավոր սոցիալական վատ պայմանների համար , որ չենք մասնակցում կամ չենք կարողանում մասնակցել այդ պայմանների ձևավորման ընթացքում:
Պետք չե քաղաքական ոլորտում ակտիվանալ երբ սոցիալական կամ տնտեսական հարցում որևիցե կոնկրետ ակցիա չենք դրսևորում:
Սկսենք մեզանից:Քանի ընտանիք է պատրաստ առաջիկա մեկ շաբաթվա մեջ ասենք հրաժարվել շաքարավազ գնելուց?
Սեքսադուլը թողեք մի կողմ:
February 22nd, 2011 at 11:38 pm
Առաջարկւմ եմ գազադուլ անել. մի ամիս գազ մի օգտագործեք, տեսեք վերեվի տղերքը ոնց իրար կգան:
Համ ուղիղ եկամուտը դրանց կպակասի, համ էլ իրանց համար որ ամենավատնա բյուջեի մուտքերը կպակասեն, մեկա էդ գազի գինը որ էսօր սահմանել են, դրա մի հեչի պես 30 տոկոսը լափում են՝ իբր կորուստ ունեն կամ էլ տրանսպորտային ծախսնա շատ: Ինչ վերաբերումա նրան, որ ում ձեռից ու ինչ պետքա խլի ընդիմությունը՝ էդ սախ սուտ բաներ են Վիոլետ ջան: Պետք չի հարց լուծելու սեփական անկարողությունը վերագրել Լեւոնին, Սերժիկին, Մստոյին, Պողոսին եւ այլն: Թե չէ ստացվումա դեմագոգիայով ենք զբաղվում: Էսօր ռադիոյով լսում եմ թե ոնց մի իշխանավոր ապուշ-ապուշ դուրսա տալիս թե գիտեք ժողովուրդ ջան էդ որ Եգիպտոսում եղավ էդ ստեղ չի կարա լինի, որովհետեւ պայմաններն են ուրիշ, առանց հասկանալու, որ մարդը երբ որ փող չունի հաց առնելու կամ վարձ մուծելու, ինչ նշանակություն ունի ինքը հայա, արաբ կամ էլ այլազգի: Պատահումա որ ես էլ դրամ չեմ ունենում գրպանումս՝ էդ աշխարհի վերջը չի, ճիշտա էդ պահին ոնց որ զակազով մի վախտ մարդա հավաքվում կողքերդ աշխարհի վերջի մասին սիրուն խոսքերով՝ կրոնական զեղումներով սկսած ընդիմադիր բոցաշունչ բառերով վերջացրած: Ինչա ասածս՝ աշխարհում շատ-շատ երեւույթներ շատ ավելի պարզ են քան մենք պատկերացնում ենք ու քանի որ մարդն էլ բնության մի կտորնա եւ ոչ թե թագավորը, տիրակալը եւ այլն, ինքն էլ երբեմն կարա անկանխատեսելի ու անտրամաբանական պահվածք ունենա:
February 23rd, 2011 at 11:07 am
Առավոտյան արթնանում ես՝ մաքուր օդում քայլում ես, այնուհետեւ արագ քայլքով անցնում ես վազքի վազում ես 15 րոպե, ամեն օր ավելացնելով հինգ կամ տասը րոպե: Սնվում ես բանջարեղենով, ոսպով, ընկույզով, ոչ մի կտոր միս, բացառված է սուրճը, թեյը, սիգարետը, խմիչքը, խմորեղենը եւ նման անկյանք բաները եւ այսպես մեկ ամիս, նայիր ինչպես է հեռանում ընկճվաճության զգացումը, դու քեզ զգում ես առողջության միլիոնատեր, վերանոգմ է նաեւ բողոքելու եւ դժգոհելու ցանկությունը: ես այդպես շատ բաների եմ հասել: Եւ հիմա թեեւ հնարավորություն ունեմ 24 ժամ վառարան վառելու, առատ ու ճոխ սնվելու, չեմ անում դա, վառարան 2 ժամ եմ վառում, ուտում եմ օրական 100 գրամ ընդեղեն, 100 գրամ միրգ, 100 գրամ բանջարեղեն: գազարից հյութ եմ քամում եւ օրական մեկական բաժակ խմում ենք ես ու երեխաներս: նրանք ի տարբերություն իրենց հասակակահիցների, չեն սիրում կոկա, պեպսի եւ նման գազով խմիչքներ, չեն ուտում կոնֆետներ, չիպսեր… մեկ-մեկ մտածում եմ՝ կարո՞ղ է մեր հաջողությունները մեր առողջ ապրելակերպից են ավելանում: Ես ու ամուսինս որոշել ենք՝ եթե մեր չորս հոգանոց ընտանիքի ընթրիքը 1000 դրամից անցում է, դա վտանգավոր է: Խնդրում եմ ճիշտ հասկացեք, մենք ժլատ չենք, ոչ էլ հաշվիչը դրած հաշվում ենք մեր ծախսած կոպեկները, այլ ուղղակի ապրելու այս ձեւն ենք որդեգել, որը, ինչքան հասկացա՝ այս հայաստանում ապրելու եւ պայքարելւո միակ ձեւն է:
February 23rd, 2011 at 12:36 pm
“էթաս”, “տենաս”, “կարաս”… մաքուր հայերեն է: Համ էլ, գրողն է ստեղծում լեզու, ոչ թե լեզվի պետական տեսչությունը…
February 23rd, 2011 at 1:46 pm
Ժողովուրդ ջան, ձեր գազի վառարանները հանեք ու փայտ վառեք, այնպես ինցհպես անում եիք մի 15 տարի առաջ, թե չէ մի լավ օրի էինք հիմա ել ՍԵՔՍԱԴՈւԼ եք ուզում անեք, էդ մի բանն էր անփող (խնդրելով) դրանից ել զրկեք…………..
February 23rd, 2011 at 1:54 pm
Հարգելի դեռ դասական գրող չդարձած, նախ հայերեն գրել ու խոսել սովորիր….. Մեծ հիասթափություն ապեեցի Ձեր գրածը կարդալուց հետո… Խնդրում եմ թողեք այն Ձեր ,,Ա” ախոսությունը և խոսեք գրական……
February 23rd, 2011 at 4:39 pm
«Ա»-ն կամ «Է»-ն չեն որոշում գրական ստեղծագործության արժեքը և ստեղծագործողի գրագետ լինել չլինելը
February 23rd, 2011 at 10:58 pm
Աշոտ ջան,
Ես իհարկե համաձայն եմ, որ գրողը լեզու է կերտում, և որ մեր ազգին հիմա պետք են այդպիսիք, ովքեր ոչ միայն թուղթ կսևացնեն ու կրիչների բիտեր կզբաղեցնեն, այլև լեզու կկերտեն. լեզու, այդպիսով` մշակույթ, այդպիսով` մարդու կերպար…
Բայց նույն այդ Ձեր տրամաբանությամբ` “փիլաքյանն” էլ է մաքուր հայերեն, “սոչիկն” էլ, “տելեվիզրն” էլ: Էսպես շարունակվի` վախենամ մի օր “չոջուխ”-ն ու “գիլիյորում”-ն էլ դառնան մաքուր հայերեն, ու այ էդ ժամանակ… էլ ինչ մշակույթ, էլ ինչ մարդու կերպար, էլ ինչ ազգ…
Թող որ այրվի հոգիս հոռետեսության կրակներում, եթե սխալվում եմ:
Դե, իսկ լեզվի տեսչությունն այստեղ ՀԵՉ կապ չունի, Վիոլետի գրչի պատվին էլ ոչ ոք չէր փորձում կպնել: Ասածս ինչ էր` ընդամենը էն, որ “էթանք”, “հելնենք”, “տենանք” բառերը իգական սեռի գեղեցիկ ներկայացուցչի բերանից լսելը ամենաակնահաճո ու բարեհնչյուն բանը չէ, որ բնությունը պարգևել է մարդուն: Եթե Աշոտին, Վարազդատին ու ասենք Սասունին դա հաճելի է, իրենց ազատ կամքն է. իմ փայ ճաշակի թեմայով բազառ տանողին ՀՄԶՊՊԶ:
February 24th, 2011 at 2:36 am
Սիրելի Վիոլետ,մեծ ցավով կարդացի գրածդ, ու անկախ ինձնից ամոթ զգացի,որ վաղուց, մոտ տաս տարի, մոռացել եմ գազն էլ, գազի վարձն էլ , մեզ կներեք,որ ձեր կողքին չենք, անձամբ քեզ շատ եմ հարգում, ու նույնիսկ, կարծես ,ինքս ինձ չխոստովանելով սիրում եմ.
February 24th, 2011 at 9:50 am
Վահե ջան խնդիրը ոչ թե ,,Ա” է այլ հայերեն խոսելն ու գրելը, բան չունեմ ասելու կարող ես ասել, որ ցանկացած փոփոխություն դժվար է ընդունվում, բայց արդյոք մեզ պետք է նման փոփոխությունը, նման ժառգոնային բառեը կարելի է գրի առնել, թե ոչ. սա է ողջ խնդիրը:
February 24th, 2011 at 11:24 am
Ցավոք, առաջարկ չկա: Ամեն ինչ շատ լավ է ասված:
Ոչ իշխանություններից ակնկալիք կա ոչ էլ `առավելևս ընդդիմությունից:
Ու չգիտեմ`մխիթարվեմ նրանով, որ թվացյալ լավ ապրող մարդիկ էլ են ինձ նման ճնշվել կյանքի բեռի տակ, թե վերապրեմ այն իրողությունները, որ են: Միայն տողատակերի հումորն է, որ վերջնական դեպրեսիայի մեջ չի գցում և այն պարտքի զգացումը, որ ունենք մեր երեխաների և ծնողների հանդեպ:
February 24th, 2011 at 1:03 pm
Ժաննա ջան առաջարկ` կա Միրոն առաջարկել է.
-Ժողովուրդ ջան, ձեր գազի վառարանները հանեք ու փայտ վառեք, այնպես ինցհպես անում եիք մի 15 տարի առաջ:
Խելացի է մտածվաց միայն անհարմար է: Իհարկե Միրոն մոռանում է, որ մեր անտառները ոչնչացման եզրին են:
February 24th, 2011 at 3:23 pm
Վիոլետ բռավո ձեռաց երևում է կիսասովետական մարդ ես հիշեցիր,գրաբարն էլ չես մօռացել,բայց
Էդ Տեր-Պետրոսյանն ինչ ա արել որ ըտենց ատում ես դրան:
Քո սեքսքդուլը պահի քեզ
February 24th, 2011 at 3:43 pm
JW, “փիլաքյան”, “սոչիկ”, “տելեվիզր”… հայերեն են, բայց ոչ մաքուր: -:)
February 24th, 2011 at 5:10 pm
Վիոլետայի սխալները ուղղելու փոխարեն, հարցի էությունից խոսացեք, տվյալ պահին խնդիրը ոչ թե հայերեն խոսելն ու գրելն է, այլ գազի ներկայիս աննոռմալ բարձր գինն ու սպասվելիք ել ավելի աննոռմալ թանկացումը: Մեզ հայերիս բնորոշ է չէ` հարցի բուն էությունը թողնելն ու դատարկաբանությամբ զբաղվելը:
Հազիվ առիթ է Վիոլետայի հետ կապի մեջ եք, առաջարկված թեման թողեք ու Վիոլետային առաջարկեք իր սեքսուալ բնույթի պատմվացքներից ձեզ ել պատմի, կամ ել առաջարկեք թող պոռո պատմվածքներ սկսի գրելը ու սկսեք դա ել քննարկելն ու քննադատելը: Անկեղծ ասած այդ Վիոլետայի պատմվածքները ինչպես նաև գրելու ոճը ինձ որպես հայ մարդու այնքան ել դուր չի գալիս, բայց ես դրանից լավ բան չեմ գրում որ գրածին ել փնովեմ:
,,ՔԱՑԱԽԸ ՎԱՏ ԳԻՆՈՒՑ ԵՆ ՊԱՏՐԱՍՏՈՒՄ” Այսինքն քննադատում են նրանք, ովքեր մի նաղադասություն գրած չկան, եթե գրել ել են ապա միայն իրենք են կարդացել և ապա պատռել:
February 24th, 2011 at 6:04 pm
ցավակցում եմ:իսկ դուք երբևե սեքսադուլ արած կաք?
February 24th, 2011 at 11:13 pm
Կարդում եմ կոմենտներն ու զարմանում, մարդիկ ինչքան հեռու են գնացել մարդկությունից: Ես էս գրառումը կարդալուց ունեցա միան հուզական պահեր: Որոշ տեղեր լացեցի: միթե չզգացիք ինչքան տառապանք կար : գուցե նրանից է, որ ինքներդ նման պահեր չեք ունեցել, իսկ ես ունեցել եմ եւ լրիվ հասկանում եմ Վիոլետին: Չգիտեմ ես էլ շատ քննադատում եմ իրեն , բայց սա սրտի խորքից էր գրված ու անկեղծ էր, չնայած ,որ ինքը մտածված փորձում էր թաքցնել տառապանքը:
February 25th, 2011 at 9:48 am
Այ քեզ միամիտ ժողովուրդ
Հետաքրքիրն էնա, օրա ոչ մեկը չհասկացավ ընդդիմությանը շշի քաշելու հերթական զակազնոյ ենթատեկստը .Մնացած բաքսիի լեվելը , հոսանքի փողը , սուտի դուդուկի ձեները հավայի փայա.
Վատն էնա օրա մարդ դրա համար իրա հոև ու մոր օրինակով խոսում;
-10 հեղինակից ցածրանալու համար.
February 25th, 2011 at 12:38 pm
Վիոլետ,անբարոյականությունդ մի տարածիր քո անգրագետ,գռեհիկ, անհայերեն խզբզանքներով:Բան ունես ասելու, մայրենիով արտահայտվիր: Մնացածը կհասկանանք:
February 25th, 2011 at 2:02 pm
Arthur,
երգի տեքստ գրելը վատ գործ չի, եւ նույնիսկ կգտնվեն երգիչներ, որ կուզենան լավ տեքստ գտնել, ու հենց որ նման առաջարկ ստանամ, սիրով կգրեմ: Բայց ձեր ասած «գնացի պարենային, հանդիպեցի Ելենային» տեքստը շատ ավելի լավն ա, քան էն տափակ սիրային ու հայրենասիրական երգերը, որ հիմա երգում են:
February 25th, 2011 at 2:12 pm
Էմմա, փաստորեն ձեր ամուսնու ջրաղացին ջուր լցրեցի էս գրածովս:DD
Որպես նախկին թեհրանցի` շատ լավ եմ պատկերացնում էնտեղի մեղմ ձմեռներից հետո հայաստանյան ցրտում հայտնվելու ողջ տառապանքը: Ատոմակայանի լիարժեք գործարկման մասին ես էլ եմ երազել, բայց էդ ոչ միայն բարձր, միջազգային մակարդակի մասնագիտական խնդիր ա, այլ նաեւ` քաղաքական, ու զուտ սոցիալական բողոքի պատճառով որոշումներ չեն կայացվի:
Էստեղի հայերի մի մասն էլ, ձեր ասածի պես, ամաչում է կյանքի պայմաններից գանգատվել, բայց կա նաեւ մի մեծ զանգված, որ միայն դրա շահարկմամբ ա զբաղված, որի մի տիպական օրինակն էլ հենց գրածումս հիշած Երեone-ի Լարիսան ա:
February 25th, 2011 at 2:56 pm
Լեզվի մասին բոլոր կարծիքներին կպատասխանեմ, հենց որ կարդամ գոնե մի լուրջ մասնագիտական խոսք: Հայրենասիրական ու մայրենասիրական զեղումները ոչ մի արժեք չունեն լեզվի հարցեր քննարկելիս: Իսկ լեզվի` կնոջ կամ տղամարդու պատկանելությունը բոլորովին էլ չի սահմանվում ժարգոնային կամ բարբառային արտահայտությունները «կանացի» չհամարելով:
February 25th, 2011 at 3:02 pm
Նարեկ, հաճախ հենց սոցիալական ակցիաներից է քաղաքական ակտիվություն սկսվում: Հենց ձեր ասածը, թե քանի ընտանիք է պատրաստ մեկ շաբաթ հրաժարվել շաքարավազ գնելուց, քաղաքական իմաստ ունի: Ասեմ, որ ֆեյսբուքում մթերքադուլի տարբեր օրեր հայտարարելու առաջարկս մեծ արձագանքներ է ստացել. առաջարկել էի ամսվա ամեն օրը մի կոնկրետ մթերքի դուլ հայտարարել ու դա շարունակել ամեն ամիս` գնալով տարածելով ու լայնացնելով մասնակիցների շրջանակը: Նաեւ գազադուլի օր կարելի է որոշել: Եթե իսկապես լավ կազմակերպվի, կարող է արդյունավետ լինել:
February 25th, 2011 at 3:05 pm
Միրո, փայտի վառարանը ռեալ չի, ծառերն էլ մեղք են: Սեքսադուլիս առաջարկն էլ մարմնավաճառներին էր վերաբերում, որ լավ էլ փողով են էդ ծառայությունը մատուցում:
February 25th, 2011 at 3:09 pm
Միհրան, լեզվի մասին ձեր իմացությունը շաաաաատ թերի է, մեր բոլոր դասական գրողները աչքի են ընկնում նրանով, որ գրական հայերենով չեն գրել, որովհետեւ կա գրական լեզու, կա գրականության լեզու: Գոնե մի քիչ կարդայիք, նոր խոսեիք: Հենց որ իմ կեսի կեսի չափ հայերեն ու հայ գրականություն իմանաք, համեցեք, լուրջ բան ասեք` պատասխանեմ:
February 25th, 2011 at 3:11 pm
Աշոտ, շատ եմ կասկածում, որ «մնացածը հասկանաք», դրա ներուժի նշույլները չեն երեւում ձեր խոսքում:
February 25th, 2011 at 3:16 pm
.PSD, ենթատեքստի խորը մասնագետ, հենց որ հասկանաք, թե ծնողների սրբության ձեր հավատամքը այն հիմնասյուներից է, որի վրա հենվում է այսօրվա իշխանության գաղափարախոսությունը, կարող ա ի վիճակի լինեք նաեւ տեսնելու ձեր խոսքի մաքուր իշխանական ենթատեքստը: Բայց դա մոտ ժամանակներս ձեզ չի սպառնում:
February 25th, 2011 at 3:22 pm
Հայկ, ուրախ եմ ձեր ըմբռնման համար, քանի որ իսկապես ջանացել եմ «թաքցնել տառապանքը», դրամատիզմը թեթեւացնել հումորով, որովհետեւ չեմ սիրում լացացնող տեքստեր, ու եթե էդ ամենով հանդերձ գրածս ձեզ հուզել է, ուրեմն դուք տեքստ կարդալու լավ հմտություն ունեք, իսկ դա թանկ շնորհք ա, որ, ինչպես երեւում ա որոշ քոմենթներից, էսօր էնքան էլ հաճախ չի հանդիպում:
February 25th, 2011 at 3:25 pm
Միրո, իմ գրականության մասին ձեր խոսքը ինձ եւս մեկ անգամ համոզեց, որ պիտի ինքա դրանք վերլուծելու փորձ անեմ: Մի քանի նախատեսած թեմաներս որ գրեմ-պրծնեմ, կանցնեմ դրանց:
February 25th, 2011 at 3:29 pm
Ժաննա, ձեր ասածը շատ կարեւոր բնութագրում է. «Միայն տողատակերի հումորն է, որ վերջնական դեպրեսիայի մեջ չի գցում և այն պարտքի զգացումը, որ ունենք մեր երեխաների և ծնողների հանդեպ»: Բայց ես չէի ուզենա, որ ուրիշի ծանր վիճակը լիներ միակ մխիթարությունը, որքան էլ հոռետես` ես նախընտրում եմ տեսնել մարդկանց չհարմարվելիս:
February 25th, 2011 at 3:45 pm
Լեւոն, գազադուլը ինձ դուր ա գալիս, ինչպես արդեն մի քոմեթնում գրեցի, Ֆեյսբուքով կազմակերպում եմ` գումարած որոշակի մթերքադուլի որոշակի օրեր, տեսնենք` ինչ դուրս կգա: Միայն թե Եգիպտոսի օրինակը մեխանիկորեն տարածել չի լինի Հայասատնում, բայց դա բնավ չի նշանակում, որ հայերը ավելի վատն են, ավելի համակերպվող ու հնազանդ, ուղղակի իսկապես լուրջ հետազոտություններ են անհրաժեշտ, որպեսզի վեր հանվեն կոնկրետ տեղանքի կոնկրետ իրավիճակում դրսեւորված իրադարձությունները: Եգիպտոսի մասին արդեն տասնյակներով վերլուծություններ կան ու դեռ գնալով կշատանան: Ու եթե հնարավոր լիներ աշխարհի բոլոր մարդկանց դասակարգել` ըստ նրանց անփողության վիճակում սոցիալական ընդվզման ու դրա ձեւի, ուրեմն էդ հետազոտությունները պետք չէին լինի: Հաճախ ամենաունիվերսալ սոցիալական վիճակին արձագանքը պայմանավորված ա լինում մի կոնկրետ, տեղային նշանակության, պատահական ազդակով, որ հայտնվում է «ճիշտ պահին, ճիշտ տեղում»:
February 25th, 2011 at 3:52 pm
Ռիմա, ձեզ միայն նախանձել կարելի ա, բայց հնարավոր չի բոլոր սոցիալական խնդիրները լուծել միայն առողջ ապրելակերպով ու ճգնակեցությամբ: Ինչպես Համլետն էր ասում` ես կարող էի ապրել ընկույզի կեղեւի մեջ եւ ինձ երջանիկ զգալ (վերջին մասը բառացի չեմ հիշում), բայց մարդկանց հնարավոր չի վարակել սակավապետությամբ, մարդիկ տարբեր են: Իսկ ամենակարեւորն այն է, որ հիմա նույնիսկ նվազագույն կարիքները հոգալու հնարավորություն շատերը չունեն:
February 25th, 2011 at 4:02 pm
Շատ հուզիչ էր: Իսկ կարծիքների մեջ մի քանիսը հիվանդ գլխի արդյունք են, ամեն տեղ իրենց ուղեղի մոլության տեսածն են տեսնում: Չասեմ ովքեր են դրանք:))
February 25th, 2011 at 4:40 pm
Վիոլետա ջան ես համաշխարհային դասականների սիրահար եմ, չնայած կարդում եմ ամեն ինչ ու շատ հետաքրքիր կլիներ կարդալը նաև Ձեր գրածները: Եթե հնարավոր է ինձ ինֆորմացնես որտեղից կարող եմ ձեռք բերեմ քո աշխատանքները: Ես ոչ մի գրականագետի աշխատանքները չեմ քննադատում, (քննադատություններս ինձ եմ պահում):
Կանխավ շնորհակալություն:
February 25th, 2011 at 4:41 pm
Կեցցես……………. …………………….. ……………………. …………… ………………….. …………………. …………….. ………………. ………….. ……………. ………… …………… …………… ……………
February 25th, 2011 at 5:05 pm
Մի կերպ, ամոթից կարմրելով ինքս ինձնից խոստովանություն քամեցի, կես տող պատասխանի էլ չարժանացա.
February 25th, 2011 at 11:00 pm
Հարգելի քոմենթողներ,
ամբողջ երեկո չարչարվել եմ, որպեսզի դզեմ լրիվ լոճված էջս, ուր իմ գրածն ու ձեր գրածները սփռվել էին պատեպատ ու անընթեռնելի դարձել: Վերջապես պատճառը գտա` Միհրանի բազմակետերը: Ուրեմն, խնդրում եմ այդքան բազում կետեր օգտագործելիս բառաչափ կետեք, այսինքն` մի տասը կետի արանքում մի հատ ինտերվալ խփեք: Մի խոսքով, կարող եմ արդեն կամպյուտերչիկ աշխատել:DDDD (սա ծիծաղի նշան է):
February 25th, 2011 at 11:06 pm
Վայ, Salamandr ջան, կներեք, պարզվում ա` գովեստներն անտեսել եմ: Իրականում կարդալուց լավ էլ տպավորվել էր, բայց պատասխանելուց, քանի որ ուրիշ էջից եմ պատասխանում, ուր բոլոր գրածները չեն երեւում, աչքիցս վրիպել էր: Շաաատ շնորհակալ եմ: Ենթադրում եմ, որ Հայաստանում չեք, դրա համար եք պրծել մեր պրոբլեմներից: Ոչինչ, ինձ չէր մխիթարի, եթե դուք էլ ծանր վիճակում լինեիք, երջանիկ եղեք:
February 25th, 2011 at 11:25 pm
Միհրան,
իբր վիրավորված «կեցցես»-ից առաջ հիշեք, թե ինչպես եք փորձել դաս տալ մեկին («նախ հայերեն գրել ու խոսել սովորիր»), ում մասին ինչ ասես ասել են, բայց անգամ ամենամոլեռանդ քննադատողները խոստովանել են, որ հայերենը հարուստ ու բազմերանգ է դարձնում: Հարուստ լեզուն գրականության արժանիք կարող է եւ չլինել, գրականության մեջ կարեւորը նյութին համապատասխան լեզուն է: Այնպես որ, ես գրականությունս լեզվի պատճառով գովել չեմ կարող, բայց լեզուս գրականությանս շնորհիվ գովել կարող եմ:
Ես չեմ տեսել աշխարհի որեւէ կիրթ մարդու, ամենաբարձր կրթությունն ունեցողներին անգամ, որ ուսուցողական տոն բանեցնեն զրուցելիս, դա շատ անվայելուչ է համարվում, երբ մեկը մյուսին ասում է` գնա սովորիր: Ու եթե ես ձեզ ուզենայի ձեր ոճով պատասխանել, պիտի ասեի` դուք էլ բանավեճի կուլտուրա սովորեք:
February 25th, 2011 at 11:31 pm
Միրո, ես խոսել էի էն մասին, որ ուզում եմ սեփական գործերս ներկայացնել այստեղ վերլուծությամբ, քանի որ լավ ընթերցումները քիչ են, թյուրընկալումները` շատ: Եվ սա ոչ միայն իմ դեպքում, գրաքննադատությունն ու ընթերցողական մեկնաբանությունները Հայաստանում շատ ցածր մակարդակի վրա են` մեր հումանիտար անորակ կրթության պատճառով: Դա կանեմ գուցե մարտին, տեսնեմ: Իսկ իմ գրածներից որոշ օրինակներ կարող եք գտնել http://www.inknagir.org ում եւ դրանում տեղադրված Բնագիր բաժնում: Գուցե հասցնեմ նաեւ այս տարի նոր գիրք տպել:
February 25th, 2011 at 11:33 pm
Լուսինե, շնորհակալություն, ասեմ, որ ձեր ասած «հիվանդ գլուխներին» չեմ էլ պատասխանում, բայց նրանց կարծիքները հրապարակում եմ, որպեսզի իրենք երեւան իրենց ողջ շուքով: Ես էլ չասեմ, թե ովքեր են դրանք:))
February 26th, 2011 at 3:33 am
Վիոլետ դե բացատրի տեսնենք Էտ ինչիտ վրա ես էդպես երջանիկ?ես վաղուց եմ դուրս եկել Հայաստանից, քեզ չեի ճանաչում….ճանաչեցի!!! աշխատի Էտ հեգնանքներիտ վերջ տաս, մթոմ եսիմ ինչ ես գրել? մի հատ էլ քեզ ու քեզ ես լինում:
February 26th, 2011 at 1:35 pm
Violet!Karcum em @ndimutyan @ndimutyun@ pahume e ishxanutyun@.Qez yes edpes em @nkalum.
February 26th, 2011 at 1:38 pm
Խնդրում եմ Վիոլետին չվիրավորել լեզվի եւ արտահայտության հարցերում: Վիոլետը տաղանդավոր է եւ իր տաղանդն արտահայտվում է նաեւ ժարգոնային կամ խոսակացական հայերենի մեջ: Ես միայն ցավում եմ, որ Վիոլետի պես տաղանդավոր մարդը Հայաստանում կենսական հարցեր լուծելու առջեւ է կանգնած, մի քիչ էլ ներքուստ ջղայնանում եմ իր վրա, որ իր տաղանդը ճիշտ չի կարողացել օգտագործել՝ ինչ-որ բարեկեցության թեկուզ միջին մակարդակի հասնելու համար: Ախր Վիոլետ, Հայաստանն այդքան էլ անհույս երկիր չի, կարելի է ապրել եւ վայելել: Ուղղակի դու քո օրինակով նաեւ շատ մարդկանց ցավն ես արտահայտում եւ գուցե քո թերությունն էլ այն է, որ ազգի վիճակը ծանրացնում ես սրտիդ: դու գրող ես եւ ոչ գործիչ, եւ դու կարող էիր ներքին ու արտաքին առանձնության մեջ ստեղծել քո տարածքը եւ անվերջ ստեղծագործել ու այլ հոգսեր չվերցնել քո վրա: Քո տաղանդը, ամեն դեպքում ուրիշ ուղղությամբ պետք է գնար, այլ ոչ՝ այն ուղղությամբ, որ գնացել է այս վերջին տարիներին: Իսկ ժողովուրդն էլ, այդքան անզգամ չի, անպայման կգնահատեր իր լավ ու տաղանդավոր գրողին: Մտածիր այս մասին:
February 26th, 2011 at 5:46 pm
վիոլետ,ցավալի է որ քո քաղաքական հայացքները այնքան սուբեկտիվ են կապվաß ամուսնուտ ընտանիքի վազգենամանուկյանական կոմպլեքսով ,որ տեղի-անտեղի ամեն առիթով կպնում ես ընդիմությանն ու լևոնին և գոտկատեղից ներքև քո անորակ համեմատություններով ցուցադրում “մտաորականի” քո իսկական կերպարը,ինքդ քո ընդիմադիր հայացքներին չհակասելու համար սկսիր մի քիչ էլ ինքնուրույն մտաßել,տրամաբանել,հասկանալ և հետո գրառել քո” անմահական” մտքերը.
February 26th, 2011 at 7:18 pm
Rima jan ete Violetan գրող-a ? ba SEVAKY INCHA?))))))))))))))Violetan urraki iren hanznararvac gorcna anum , forumcineric meky shat lav nkatela ….arjevum hanrahavaqa ..bana … yntrutyunnera….bana…)))))mi qanisn el dasatui der en stanznel типо iran ban mi aseq inqy gitutyunov kchale!!!!!!)))
February 26th, 2011 at 7:19 pm
Վիոլետ, մի վախենա,քեզ չի սպառնում դասական դառնալ, քանզի դասականները սերունդ են դաստիարակում, իսկ դու միայն այլասերում ես; Կարող ես գոնե մեկ թեմա շոշափել առանց սեքսը հիշատակելու;Փորձում ես ըմբոստի տպավորություն ստեղծել,բայց արհամարհում ես ընդդիմությանը,հետևապես մի եզրահանգում է մնում գրելով այդ ցնդաբանությունը ակնկալել ես,որ մի մեծահարուստ կամ իշխանավոր կփակի քո գազի վարձը,որ ընդդիմադիր չդառնաս;
February 26th, 2011 at 7:54 pm
Ստրկատեր, քանի՞ փոքրիկ ստրուկ ունես:
February 26th, 2011 at 7:58 pm
MM.
ճիշտ չեք ընկալում, ընդդիմություն կոչվածի ամենալուրջ ընդդիմությունը հիմա հենց ՀԱԿ-ի ներսում է ձեւավորվում այն չզոմբիացած տարրի կողմից, ովքեր իրենց բողոքներն արդեն հրապարակավ արտահայտում են: Եթե իսկապես հետաքրքրվում եք քաղաքական այդ պրոցեսներով, այլ ոչ թե ինձանով, սիրով կտրամադրեմ նման օրինակներ:
February 26th, 2011 at 8:11 pm
Ռիմա, շնորհակալ եմ ձեր պաշտպանության համար, բայց հավատացեք, որ ոչ միայն ես, այլեւ շատ տաղանդավոր ու խելացի մարդիկ այս երկրում նվազագույն կենսական հարցեր լուծելու խնդիր ունեն: Ես գործիչ չեմ, բայց իմ գրականության վրա սեւեռված երկար տարիների ուշադրությունը, որի մեջ մասնագիտական կամ ընկալող հայացքը փոքր տոկոս է կազմում, տպավորություն է ստեղծում, թե ես չգիտեմ ինչ գործիչ եմ: Դա վկայում է իմ գրականության քաղաքական նշանակության մասին` չհաշված նաեւ պարզ նախանձի դրսեւորումները: Ես գնահատման կարիք չունեմ, քանի որ լիուբոլ ստացել ու ստանում եմ դա ե՛ւ Հայաստանում, ե՛ւ Հայաստանից դուրս ամենալուրջ մակարդակներով, եւ ինձ քարկոծելու փորձերը միայն իմ գործունեության լրջության մասին են վկայում: Բայց այդ բոլորը չեն ապահովում բարեկեցություն: Եվ դա աձնական հարց չի, այլ վերաբերում է շատ լուրջ մասնագետների, որ այս երկրում ապրելու եւ աշխատելու նորմալ հնարավորություն չեն ստանում:
February 26th, 2011 at 8:16 pm
իմ շատ ու քիչ ունենալը հաստատ քեզ ուշք ու միտք չի ավելացնի աԶիԶ!!!ՔԵԶ 100 ԱՆԳԱՄ ԱՍԵՑԻՆՔ ՎԵՐՋ ՏՈՒՐ ՄԱՐԴԿԱՆՑ ՀԵՏ ՀԵԳՆԱՆՔՈՎ ԽՈՍԵԼը…ասենք ումեմ ասում? քեզ?դու քեզ երբևե ինքնագնահատական տված կաս?թեթև սոլիկություն անելով մարդկանց չես խափի!!!ՄԻ ԽՈՍՔՈՎ ԳՈՐծՏ ՇԱՐՈՒՆԱԿԻ …..
February 26th, 2011 at 8:16 pm
նախկին պարսկահայ, հենց որ համարձակվեք նույն «խիզախությամբ» արտահայտվել նաեւ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի մոտիկ ազգականների` քաղաքական դաշտում սուբյեկտիվ լինելու հանգամանքին, կպատասխանեմ ձեզ: Չգիտեմ` ինչքանով եք նախկին պարսկահայ, քանի որ լավ տիրապետում եք սովետական ոճին, որը ներկայանում էր իբրեւ որակի պեչատը ձեռքին OTK, գեղխորհուրդ, գլավլիտ եւ այլն: Էդ մտածողությամբ իզուր էլ Պարսկաստանից հեռացել եք:
February 26th, 2011 at 8:24 pm
Անչափ շնորհակալ եմ տրված տեղեկության համար: Ինչ վերաբերվում է վերլուծությանը` արդեն ասել եմ.
-ՔԱՑԱԽԸ ՎԱՏ ԳԻՆՈՒՑ ԵՆ ՊԱՏՐԱՍՏՈՒՄ:
Այսինքն քննադատում են նրանք, ովքեր մի նաղադասություն գրած չկան, եթե գրել ել են ապա միայն իրենք են կարդացել և ապա պատռել:
Այնպես որ եթե Ձեր գրածը ձեզ դուր է գալիս և ամենակարևորը դրանք կարդացողներ կան, ապա գրեք և մի վիրավորվեք քննադատներից: Վերջիվերջո ում դուր չի գալիս թող ցհկարդա:
February 26th, 2011 at 9:01 pm
Արշակ, ցավում եմ, որ պիտի ձեզ հիասթափեցնեմ, ձեր երեխաներն ու թոռները հայերեն ուսումնասիրելիս ստիպված են լինելու դպրոցում ու բուհերում իմ գրածների օրինակների վրա սովորել: Իսկ դուք ձեր հնացած ու անորակ կրթությամբ չեք կարենա նրանց օգնել: Ես մոտ ապագայում կաշխատեմ ինչ-որ ինքնավերլուծություններ գրառել բլոգումս, որից կարող եք սովորել տարբերել թեման, պատումը, արտահայտչամիջոցները, մետաֆորը, համեմատությունը, մակդիրը, գրոտեսկը, լիտոտան, բաղաձայնույթը, շրջասությունը, ոճավորումը, մեջբերումը, հղումը, ռեֆրենը, ռիթմային կրկնությունը եւ այլ նման բաներ: Դա գուցե ձեզ օգնի այլեւս գրականության մասին խոսելուց խուսափել այսպիսի անմիտ արտահայտություններից` «թեման շոշափել` առանց սեքսը հիշատակելու»:
Գրականությունը դեռ կարող եմ ինչ-որ չափով սովորեցնել, բայց քաղաքականության մեջ դուք անհույս եք:
February 26th, 2011 at 9:29 pm
Եթե վիրավորել եմ կներես: Չես պատկերացնի ինչ մեծ բավականություն ստացա գրածտ պատասղանը կարդալուց հետո, քանի վոր պատասխանել էիր գրական հայերենով:
February 26th, 2011 at 11:18 pm
վիոլետ,բալամ ջան,տիլը տնկվես ուր ես ետենց բորբոքվում (գրում եմ քեզ հարազատ փերեցու և ոչ սովետական բառերով որ հասկանաս)քանի որ քո սուլթանաբադի ու փերեցի հայրենակիցներիտ մեջ միակ տառաճանաչ մարդն ես ու մի քանի հայերեն ու անգլերեն գրքեր ես կարդացել ու էտքան ինքդ զարմացաß ես քեզանով ու քո գիտելիքներով ու քանի որ ձեր գեղերից էլ ետ կողմերում մարդ չի մնացել որ քո անցյալի մասին պատմի ,մի փորձիր իզուր տեղը ,մարդկանց որոնք քեզ պես չեն մտաßում վիրավորել և ձեռ առնել,քաղաքականությունը քո իւելքի բանը չի ավելի լավէ զբաղվիր քեզ հարազատ սեքսի ու սեքսոպաթոլոգիկ թեմաներով .ինչ վերաբերվում է իմ պարսկաստանից հեռանալու քո հեղինակավոր կարßիքին,ասեմ որ դա էլ հեչ քեզ չի վերաբերվում թէ ով որտեղ կապրի կամ որտեղից կհեռանա և ուր կգնա կամ չի գնա.հասկացար ջանուլիկ .
ինձ համարում եմ նաիւկին պարսկահայ,որովհետև չեմ սիրում պարսկահայերին,համարյա բոլորն էլ քո պես ինքնահավան,էգոցենտրիկ և տռաß-զարմացաß մարդիկ են իսկ պարսկահայերենը որ դու որպես էքզոտիկ լեզու օգտագորßում ես չափազանց անդուրա հնչում ու սղոցումա մարդկանց ականջներն ու ներվերը.
ոչ սովետական փերեցու լեզվով ասաß,վիոլետը իւելք ունա նա քէ չունա,վալի համեստություն չունա.
February 27th, 2011 at 12:56 am
Վիոլետ, քո հիիիի՜՜՜ն գրածներից մի բան եմ հիշում- դե ասել եմ չէ, որ շա՜՜՜աատ վաղուց եմ քեզ կարդում- Դու գրել էիր, որ երբեմն երբեմն փակվում ես պատյանի մեջ, կտրվում ես աշխարհից, չես ընկալում ոչ մի ձայն, մոտավորապես այդպիսի պատկեր եմ հիշում: Հետո նորից դուրս ես գալիս պատյանի միջից եւ շատ մաքրված ես լինում եւ ուժեղ: Ճիշտ եմ հիշու՞մ: Եթե այո, ի՞նչն է քեզ խանգարում հիմա էլ պատյանի մեջ փակվել, մի քիչ կտրվել այս ավելորդ խոսքերից, որ հնչում են քո շուրջը, քո մասին: Այդ խոսքերը խանգարում են քեզ, ախր ամեն անգամ նրանց պատասխանելուց քո գրականությունից մի տող մաշվում է… դա կարող է զգալ քո գրականության իսկական երկրպագուն միայն: Քո ինչի՞ն է պետք: Արժանի՞ են քո գրչին: Մի տեսակ թունավորված խոսքո-սֆերա է ստեղծվել, որի օդը շնչում ենք ու ապրում այդ օդով… Ես շատ շատ եմ ափսոսում, որ քո էներգիան ուրիշ տեղ է ուղղորդված: Ստեղծիր պատյանդ ու փակվիր նրա մեջ: Դու ուժեղ հոգեկան աշխարհ ունես, պահիր այն:
February 27th, 2011 at 1:40 am
Վիոլետ Գրիգորյան Says:
February 25th, 2011 at 2:56 pm
Լեզվի մասին բոլոր կարծիքներին կպատասխանեմ, հենց որ կարդամ գոնե մի լուրջ մասնագիտական խոսք: …
Մի բան լավ չընկալեցի. եթե այս ստեղծագործությունը, ինչպես հեղինակն է ասում, մատուցվում է որպես “զրույց”, այդ դեպքում ինչպես հասկանալ այն, որ մեկ-երկու կարծիքի արտահայտումից հետո (չեմ ասում քննադատության, որովհետև լեզվին սեռային պատկանելություն տալու նվաստիս փորձը ընդամենը ոչ թե մասնագիտական քննադատություն էր, այլ սուբյեկտիվ նախընտրության արտահայտում. ով-ով, դու, Վիոլետ ջան, մարդու խոսքի ազատությունը հո չես? դատափետի) հեղինակը միանգամից “զրույցի” հարթությունից անցնում է “ես մեծն մասնագետ եմ, լեզվի տեսության մասին էնքան բան գիտեմ, որ դուք` մանրապճեղ շմակադյավկեքդ, բոլորդ իրար գումարած չգիտեք, էս ով եղաք որ գաք ու ԻԻԻԻԻԻՆՁ սենց բաներ ասեք… Դե էդքան կաք եկեք մասնագետի հետ մասնագիտորեն խոսացեք, ոչ թե “զրույց” արեք… Մի քիչ հակասություն կա էս ամեն ինչի մեջ, թե ինձ թվում է?
Վիոլետ Գրիգորյան Says:
February 26th, 2011 at 9:01 pm
Արշակ, ցավում եմ, որ պիտի ձեզ հիասթափեցնեմ, ձեր երեխաներն ու թոռները հայերեն ուսումնասիրելիս ստիպված են լինելու դպրոցում ու բուհերում իմ գրածների օրինակների վրա սովորել: … կարող եք սովորել տարբերել թեման, պատումը, արտահայտչամիջոցները, մետաֆորը, համեմատությունը, մակդիրը, գրոտեսկը, լիտոտան, բաղաձայնույթը, շրջասությունը, ոճավորումը, մեջբերումը, հղումը, ռեֆրենը, ռիթմային կրկնությունը եւ այլ նման բաներ: …
“Ստիպված”-ը լավն էր…
Լավ, եթե ինքդ ես էդքան ուզում “մասնագետի անհաս բարձունքից” մի երկու բերան մառալնիով թքես մեզ` հողեղեն էակներիս վրա, արի խաղանք քո կանոններով. կբացատրե?ս, հեղինակի խոսքում “էթաս”, “տենաս” բառերի կիրառությունը, որը ա/ չի հետապնդում ստեղծագործության որևէ հերոսի կերպարի նկատմամբ հուզական վերաբերմունք ձևավորելու, բ/ չի բխում ստեղծագործության ընդհանուր տրամադրությունից, ոճից կամ էլ խրատից, գ/ չի կրում իր մեջ որևէ առանձնահատուկ իմաստային ծանրաբեռնվածություն` նույն բառերի բառարանային համարժեքների համեմատությամբ (այսինքն` “էթաս” ասելով հեղինակը չէր փորձում ընթերցողին հասցնել որևէ այլ բովանդակություն, քան կհասցներ, եթե ասեր “գնաս”), այդ քո վերը թվարկած սարսափազդու, շարքային քաղաքացու մոտ փորլուծ առաջացնող եզրույթներից որով է բացատրվում:
Ու մի բան էլ` դատելով էսքան քոմենթներից` դու անհամեմատ ավելի մեծ գնահատանք ես վայելում որպես հասարակ “ժողովրդի զավակ”, որ “զրուցում է”, քան որպես մասնագիտական բարձունքներից շարքային մահկանացուներին հեգնախառն “կզցնող” ու “գռուզիտ անող”: Մի կորցրու այդ գնահատանքը:
February 27th, 2011 at 2:48 am
sa lezvi te gazi xntir e?
February 27th, 2011 at 2:55 am
2-ն էլ կարևոր են, իսկ հարցի լուծումը որտեղ եք տեսնում? իրար քննադատելով, թե կոնկրետ քայլերով? իշխանավորները մի քիչ հայրենասեր ու մարդասեր լինեն, Շվեցարիայից լավ կապրենք:
February 27th, 2011 at 3:33 am
Միհրան, անցած լինի: Հենց տեքստիս` ոչ-գրական, իսկ պատասխանիս գրական լինելը խոսում է ժանրային տարբերության մասին, որով պայմանավորված են էդ տարբեր «լեզուները»: Եվ ինձ ձեր լեզվական սխալները նույնիսկ չխանգարեցին, որ ձեզ ըստ էության պատասխանեմ, քանի որ մարդկանց հաղորդակցությունը ավելի կարեւոր եմ համարում:
February 27th, 2011 at 3:54 am
Ռիմա, ճիշտ եք ասում, շատ բաների վրա էներգիա վատնել պետք չի: Լավ չեմ հիշում` որտեղից եք ասածներս մեջբերում, բայց ինձ նման է, ու հիմիկվա` ձեր ասած «թունավորված խոսքո-սֆերայի» իրավիճակում երբեմն լիարժեք մեկուսանալը ավելի անհրաժեշտ է, քան ասածս ժամանակ: Ուղղակի սա իմ աշխատանքն է, մյուս կողմից էլ` ես ամեն մի հարձակումից ինձ ավելի ուժեղացած եմ զգում, ես նման հարձակումների դեմ քյալլա տալով եմ կոփվել: Գրելու ազդեցությունը էսպես ես զգում, երբ աչքիդ առաջ մարդիկ կերպարանափոխվում են` դառնալով կամ ավելի ըմբռնող, կամ հակառակը: Գրելը հենց հաղորդակցության ձեւ է, ու բանաստեղծի համար բանաստեղծականից տարբեր փորձառությունը կարեւոր է:
Բայց ձեզ անսալով (պատկերացնմում եմ` էս բառից ոմանք ինչ էքստազի մեջ կընկնեն)` մեծ ապուշություններին էլ չեմ պատասխանի:
February 27th, 2011 at 4:37 am
JW,
առաջին չընկալածիդ պատասխանեմ, որ սիրով զրույցը զրույցի պես կշարունակեի, բայց դժվար չի ընկալել, որ երբ մեկը խոսում է գազար կրծելու մասին, իսկ մյուսները սկսում են սովորեցնել, թե ինչպես պիտի կաղամբ մշակել` կաղամբի մասին պատկերացում էլ չունենալով, դա արդեն զրույց չի: Ես եթե դասատուի կարիք ունենամ, ինքս կորոշեմ` ումից բան սովորել, լավերի տեղը գիտեմ ու ամեն օր փորձում եմ մի բան սովորել նրանցից, որ, փառք աստծու, էնքան շատ են, որ էստեղ կարծիք գրողներին էլ հերթ չի հասնի: Իսկ եթե հանկարծ էստեղ էլ սովորելու բան հայտնվի, միայն ուրախ կլինեմ, որ էդքան հեշտ, առանց ինտերնետը ժամերով քրքրելու, շահում եմ:
«Ստիպվածը» լավն էր հասկացողի համար, բայց ձեզ «ստիպված» բացատրեմ, թե տվյալ նախադասության մեջ դա ինչ իմաստ ունի` որ կգա մի օր, երբ էս երկրի հումանիտար կրթությունը կդառնա ժամանակակից դիսցիպլին եւ «ստիպված» կներառի ողջ այն մշակույթը, որ ստեղծվել է 19-րդ դարից հետո: Եվ դուք էլ «ստիպված» կլինեք ձեր երեխաներին էն դպրոցը տանել, ուր Պերճ Պռոշյանից բացի ուրիշ բան էլ են սովորեցնելու եւ սովորեցնելու են ժամանակակից մեթոդներով:
Իսկ ձեր մնացած «չի հետապնդում», «չի բխում», «չի կրում»-ները անհիմն հայտարարություններ են ընդամենը, ես էլ ասում եմ` հետապնդում է, բխում է, կրում է: Եթե բան եք ասում, «ստիպված» եք հիմնավորել, թե ինչի չի «չի հետապնդում» եւ այլն: Էն, որ «գնաս»-ը նույն իմաստն ունի, ինչ` «էթաս»-ը բավական չի, որ որեւէ հեղինակ ընտրի «գնաս»-ը, քանի որ բառերը միայն բովանդակության համար չեն ընտրում, իսկ ձեր ասած հուզականը սուբյեկտիվ հասկացություն է, ձեզ համար հուզական արդարացում չունի, ուրիշների համար կարող է ունենալ: Էդ պատճառով էլ մարդիկ հավանում են տարբեր գրողների: Իսկ գրողներն էլ տարբեր գործերը գրում են տարբեր ոճով` ըստ իրենց նյութին համապատասխանության:
Իսկ թե ես ինչ «գնահատանք» եմ ստանում, որն եմ «կորցնում», որը` չէ, որպես «շարքային քաղաքացի» թույլ տվեք ինքս որոշեմ: Դուք արհամարհում եք ձեզանից բացի այլ կարծիք գրողներին` որպես «հասարակ ժողովուրդ», ես` չէ:
Հետաքրքիր է, իսկ «հակասություն» չկա՞, երբ դուք մեկ «շարքային քաղաքացու» պարզ «զրույցի» ակնկալիք եք հայտնում, մեկ` «հասարակ ժողովրդին» հեգնում` փորձելով «մասնագիտորեն» ինձ «կզցնել»: Կա, դա ձեր խոցված «մասնագիտական» ամբիցիաների եւ կեղծանվան տակ թաքնված «շարքային քաղաքացու» հակասությունն է:
February 27th, 2011 at 3:39 pm
JW,
նոր նայեցի տեսնեմ` էդ ինչից կարող էիք դուք խոցված լինել, քանի որ բազմաթիվ անունների մեջ հնարավոր չի հիշել, թե ով ինչ էր ասում: Դուք ինձ չէիք կոպտել ու հայհոյել, ես էլ` ձեզ: Հետաքրքիրն էն ա, որ դուք ուրիշներին տրված իմ պատասխաններն էիք անհամարժեք համարել ու բոլորովին անտեսել նրանց, մեղմ ասած, անհամարժեք խոսքը: Մարդիկ, որ մի նախադասության մեջ տասը ուղղագրական ու կետադրական սխալ են անում, սկսում են ուրիշներին հայերենի դասեր տալ: Ի՞նչ քննադատության մասին է խոսքը, «անբարոյական», «անգրագետ», «գռեհիկ» բառերը քննադատություն չեն, հայհոյանք են, էլ սրանից կոպիտներին չեմ էլ անդրադառնում: Թե՞ ակնկալում էիք, որ ինձ հայհոյողներին պատասխանեմ տերյանական քնքշությամբ: Ձեր հեգնած «հասարակ ժողովուրդը» մի լավ խոսք ունի` տռողի առաջ որ չցռես, կասի` ոռ չունես: Բայց ես դեռ էդ խոսքով չեմ առաջնորդվել, ընդամենը «անգրագետ» ասողի տգիտությունն եմ ցույց տվել:
February 27th, 2011 at 4:09 pm
Վիոլետ դու երեվի Պարսկաստանում ոչ թե դպրոց ես հաճախել այլ հարեմ դրա համար էլ այդպիսին է քո բառապաշարը,բայց չերազես ,որ մեր երեխաներն էլ պետք է քեզանով սովորեն հայոց լեզուն;միանգամ նրանց ճաշակը փորձելու համար առաջարկեցի կարդալ քո գոնե մի փոքր գործ ,բայց մի քանի տողից հետո նրանք շպրտեցին թերթը եվ հանդիմանեցին ինձ,որ փոխանակ ես հեռու պահեմ իրենց այլասերվածություններից,իրենց եմ սալիս կարդալու այդ աղտեղությունը; Այնպես որ Վիոլետ մի վախենա սերունդներին չի սպառնում քո գլուխ-գործոցները;
February 27th, 2011 at 11:03 pm
Վիոլետ ջան դու աննման ես!!!Շատ եմ սիրում քո ոճը -կեցցես !!!
February 27th, 2011 at 11:26 pm
Ինչ-որ մեկը «Հայկական ժամանակ» օրաթերթից իմ գրառման հետ կապ չունեցող արտատպումներ է տեղադրում:
Տեղեկացնում եմ, որ նման բաները ջնջվում են:
February 28th, 2011 at 12:12 am
այս տեմպերով դու հաստատ Արտաշես Դհոլյանի օրն ես ընկնելու
February 28th, 2011 at 2:29 am
Վիոլետ ջան,
Եթե նման թեթև բաներից խոցվող լինեի, դինոզավրերի հետ ցրտից վաղուց սատկած կլինեի
Իսկ ուրիշների քոմենթներին քո պատասխաններին իմ անդրադարձն ընդամենը փորձ էր արտահայտելու դժգոհությունս առ այն, որ այդ պատասխաններում որոշել էիր մի տեսակ “վերևից գալ”, որն իմ` կողքից նայողի դիտակետից հեչ սիրուն չէր… Քո առաջարկած ալեգորիայով եթե ասեմ` տռելով ինքնահաստատվողի ու տռողի առաջ ցռելով սեփական արժանիքներն ի ցույց դնողի փոխհրաձգությունը կողքից անցնողի աչքում փչացնում է ոչ միայն տռողին, այլև ցռողին, որովհետև շատ դժվար է լինում հասկանալ` հոտը որ մեկից եկավ… Իսկ վրդովեցուցիչ էր այն, որ “դեռ էդ խոսքով չեմ առաջնորդվել”-դ չտեսա. փոխանակ օդում տռողների կողքով արագ անցնես, որ հոտն էլ քեզ չկպնի, կանգնել ես դիմացներն ու փորձում ես ցռելով ցույց տալ, որ դու կարող ես ավելին:
Անկախ նրանից, թե որքան եմ ես գնահատում քո խոսքի արվեստն ու մտքի թռիչքը, մի տեսակ չեմ ուզենա, որ իմ զավակները քո ստեղծագործությունների վրա դաստիարակվեն: Կարծեմ արդեն մի քանի անգամ կոնկրետ ասել եմ, թե ինչու, կրկնելն իմաստ չունի:
Եթե քաջություն ունես այդպես գրելու, քաջություն ունեցիր նաև ընդունելու, որ շատերին դա դուր չի գալու. ու պետք չէ բոլորին ապացուցել, որ ոռ ունես:
February 28th, 2011 at 2:53 am
Օ-պաաաաա…
Երկու պատասխաններից միայն մեկն էի կարդացել, երբ գրեցի նախորդ քոմենթս. հիմա նոր կարդացի, ու եթե մինչ էդ ադեկվատության ինչ-որ նշույլ էի նկատել խոսակցության ընթացքի մեջ, հիմա հօդս ցնդեց էդ օպտիմիզմը:
Լսե’ք, ա’յ աղջիկ պարոն, ինչ-որ շատ չե?ք փրփրում մի տեսակ: Ես ոչ գրական կրիտիկ եմ, ոչ էլ լեզվի տեսչության թղթակեր առնետ: Մարդ եմ, ապրում եմ, ընկալում եմ կյանքն այնպես ինչպես ուզում եմ, ու արտահայտում եմ իմ ընկալումներն այնպես, ինչպես հարկ եմ համարում: Պերճ Պռոշյան գրեթե չեմ կարդացել, դրա փոխարեն շատ ուրիշ բաներ եմ կարդացել – ու որքան էլ որ Ձեր կիսակայացած մասնագիտական հպարտությունը դա չխոցի – Ձեր գրածներից թե “օբյեկտիվ”, թե “սուբյեկտիվ” հուզական չափանիշներով ավելի վատերն էլ, լավերն էլ:
Մասնագիտական դատողություններ անելու ոչ մի հավակնություն չունեմ, այդպիսիք անում եմ իմ սեփական մասնագիտության մեջ և, ի տարբերություն Ձեզ, չեմ փորձում դրանցով ոչ մասնագետ “հասարակ ժողովրդին” վախեցնել-պապանձեցնել: Եթե լավ եք նայել քոմենթների հերթականությունը, առաջինը Դուք էիք դիմել մասնագիտական տերմինախեղդի, որպեսզի ետ մղեք “հասարակ մարդկանց” ոչ մասնագիտական բացասական կարծիքը Ձեր գրածի մասին: Մի?թե եթե մարդը բլոգում է գրում, պետք է բաց չլինի ցանկացած կարծիքի: Եթե սովորելու, լսելու ու հաշվի առնելու ոչինչ չունեք` ինչու? եք բլոգում գրում: Թե? հրճվախառն կարծիքներ է պետք կարդալ ամեն երեկո` քնելուց առաջ, որ կշոյեն Ձեր մասնագիտական հպարտությունը: Խնդրեմ, ինչքան ուզեք, սրանից հետո պարտքս լինի` ամեն Ձեր փոստին էնպիսի հիացախեխդ քոմենթներ գրեմ, որ կարդացողին թվա` էս քոմենթը գրողը երևի փոստը կարդալուց էռեկցիայից մեռնելուց ա եղել; կամ սուբօրգազմատիկ փսիխոզ ա ապրել…
Այնպես որ, վերցրեք այդ Ձեր պարբերությունը, որ լի է մասնագիտական դատողություններով, ու գնացեք ասենք որևէ մի լեզվաբանական կոնֆերանսի: Ես Ձեզ չէի փորձում “կզցնել”: Միգուցե` Ձեր ասածի պես` տռողի առաջ ցռել էի փորձում, որ երևա, որ ես էլ ոռ ունեմ: Բայց դե գիտեք ինչ կա, ես ինձ կարող եմ այդպիսի ճոխություն թույլ տալ: Ինչ իմանաք, միգուցե ես 16 տարեկան պռիշչիկներով ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի առաջին կուրսի աղջիկ եմ, որ ուզում ա ինքնահաստատվի Վիոլետի պես հզորության առաջ ցռելով: Նորմալ ա: Բայց երբ որ Վիոլետն է էդ աղջկա առաջ ցռելով փորձում ինքնահաստատվել, այ սա արդեն հեչ նորմալ չի…
February 28th, 2011 at 4:02 am
Էդ strkater-ը էդ ի՜նչ անգրագետ ա՞ ՜: Երեխեք, դեռ էսքա՜ն անգրագետ մարդ կա՞ Հայաստանում:Ցավում եմ, որ մարդիկ աջ ու ձախ միայն խորհուրդ են տալիս ու միայն քննադատում: Վիոլետ, ես հավատում եմ անկեղծությանդ ու բարձր գնահատում այն: Ցավում եմ,որ պապայիդ հիվանդության առիթով էդ դժոխքի միջով անցել ես: Միայն նման ցավ (մեղմ եմ արտահայտվում)ապրած մարդը քեզ կհասկանա: Դրանցից մեկը ես եմ: Դրանից հետո էլ էս խայտառակ թանկացումները…ու դրա արդյունքում էլ էս անմարդկային սրտնեղությունները:
Մի հոդված ունեմ,որտեղ (մոտավորապես եմ հիշում) էսպիսի նախադասություն կա.«Հայաստանում գրողը իր էներգիան ու ժամանակը ծախսում է կեղտոտ հերյուրանքներին ու զրպարտություններին պատասխանելու վրա»: Հովհաննես Թումանյանը մեր ազգային նույն ցավերին էր անդրադառնում հարյուր և ավել տարի առաջ:Ու այդ ժամանակահատվածում ոչինչ, տառացիորեն ոչինչ չի փոխվել: Էլի տգետը ձգտում է, որ իր ձայնը ամենաբարձրը հնչի: Ցավում եմ ազգիս համար: Կուզեմ,որ մի փոքր առաջադիմություն տեսնեինք: Չնայած,երիտասարդների մոտ կարծես-թե նկատվում են առաջադիմական քայլեր: Ի նկատի ունեմ լավ կրթվելու ձգտումն ու ,հաճախ նաև,դրա իրականացումը:
Հիմա, այս ամենին զուգահեռ, ցանկանում եմ, որ մամադ էնքան ապրի, որ դու հասցնես քո ֆինանսական վիճակը կարգի բերել ու քո ուզածի շափ նրան լավ նայել:
Հարգանքներով՝ Հասմիկ
February 28th, 2011 at 5:56 am
“Էս ա, հրաժարիմք ի գազէ եւ ի սեքսոյ: Ուրիշ առաջարկ կա՞, քանի դեռ վերջնական դասական գրող չեմ դառել, կուզեմ լսել:”
Ես ունեմ… փոխանակ ընդդիմությանը պախարակեք, գնացեք պետությունից պահանջեք… այս ամենի համար քո պետությունն է մեղավոր… գազն էլ թող տա, գներեն էլ կարգավորի… ընդդիմությունը պաշտոն չի որ ինչ որ մեկը զբաղեցնի և մնացածները դուրս մնան… դաշնակներն էլ, ժառանգներն էլ բավականին փող ու լծակներ ունեն որ անցած 12 տարվա մեջ քաղաքական դաշտում ընդիմադիր դառնային…
February 28th, 2011 at 9:52 am
Վիոլետա ջան, իրականում Միհրանն ու Miron նույն մարդիկ են: Ես գիտական աշխատանք եմ գրում` մարդկանց ֆորմալ և ոչ ֆորմալ խմբերի, նրանց ստեղծման, կառավարման և առաջնորդների (խումբը ստեղծողների) մասին: Տվյալ դեպքի համար ասեմ, որ փորձել էի 2 տարբեր կերպարների` 2 տարբեր կարծիքներով փորձել Ձեր պաշտպանողական և բավարարված լինելու ռեակցիաները:
Չնայած հիմա ապշում եմ, երբ կարդում եմ թե ինչեր են գրում: Յուրաքանչյուրն ել իրավունք ունի կարծիք արտահայտելու, բայց ժողովուրդ ջան դա չի նշանակում, որ կարելի է Ձեր կարծիքի մեջ վիրավորել դիմացինին:
Սիրելի Վիոլետա խնդրում եմ ինձ ներեք նման խաղի համար, շուտ անկեղծացա, քանի որ բլոգում արդեն բավականին իրարից խիստ տարբեր, կարծիքներ կան:
February 28th, 2011 at 10:09 am
Հետեւելով այս ֆորումին շատ տհաճ տպավորություն եմ ստանում. Վիոլետ Գրիգորյանը իր ապրումներն է գրել շատ ազդեցիկորեն. Սակայն հայ քյառթու հասարակությունը նման գործերի հասու չէ.Այս հասարակության առաջ չարժե անկեղծ, յուրօրինակ գրել, մի անգամից քյառթուները ակտիվանում են ու ամեն հիմանություն վերագրում են. Տգետ հասարակություն է, սեքսի թեման տաբու է ու մի քիչ բաց գրությունից պատրաստ են հոշոտել եւ նույնիսկ սեքս բառից սարսափի մեջ են ընկնում.իսկ լեզվի մասին դատողությունները գյուղի 80 տարեկան թոշակի անցած պառավ դասատուի դատողություններ են, սրանց վերջին կարդացած գիրքը Սամվել վեպի Արարատյան դաշտի առավոտն է.
Վիոլետ իմացեք, որ ձեր կողմնակիցները շատ են եւ մեզ համար օրինակ եք ձեր ազատ գրելով. Կարդացել եմ ձեր շատ բանաստեղծությունները եւ հիացած եմ. Ազատության թշնամիներն են այս քյառթերը.
February 28th, 2011 at 12:00 pm
83.Mephistopheles “փոխանակ ընդդիմությանը պախարակեք, գնացեք պետությունից պահանջեք”,կխնդրեի պետությունը և ԻՇԽԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ տարանջատեիք:
JW – Հարգանքներիս հավաստիքը, անկախ նրանից, որ որոշ տեղերում Ձեզ հետ համաձայն չեմ, օր.` ” ու որքան էլ որ Ձեր կիսակայացած մասնագիտական հպարտությունը դա չխոցի” սա անցնում է Ձեր կողմից մատնանշած “վերևից գալ”-ու անթույլատրելիության մասին խոսքը:
Վիոլետ- մարդն ազատ է ինքնաարտահայտվել այնպես ինչպես հարկ է համարում, դա վերաբերվում է թե Ձեզ, թե այստեղ գրողներին:
Ոսկեղնիկի մասին- քանի դեռ մենք չունենք այնքան հզոր պետություն, որը կարող է գիտական նորություններ հրամցնել աշխարհին` ինտերնետ, մոդեմ և այլն… որը կարող է չվախենալ այլ լեզուների ազդեցությունից և հանգիստ խղճով ընթերցել “գեղարվեստական” գործեր խոսակցական հայերենի կիրառմամբ…որը այնքան ազատ կլինի, որ կհասկանա գրականության նաև զզվելի, անընդունելի լինելու անհրաժեշտությունը և վերջապես, անկախ պետության հզորությունից, տեքստը կարդացեք և հասկացեք ինչի մասին է այն, ձևավորումը շատ կարևոր է, բայց հեղինակը իրավունք ունի ամոթը,տառապանքը քողարկելու,ինքն էլա մարդ…
Անիմաս գզվռտոց, ոչ “հանճարեղ” ստեղծագործության շուրջ,որը մարդկայնորեն շատ ընկճեց նաև ինձ.կարդա 4-րդ քոմենթը:
February 28th, 2011 at 12:38 pm
Սիրելի Վիոլետ, շնորհակալ եմ, որ ընկալեցիր մտահոգությունս:Գիտեմ, որ քո աշխատանքն է եւ ամեն մի աշխատանք իր սեւ ու սպիտակ կողմերը ունի եւ աշխարհի բոլոր աշխատանքների, իմա՝ մասնագիտությունների մեջ խաբեության տոկոս կա, յուրաքանչյուրս մեր աշխատանքի մեջ քիչ կամ շատ, այսպես թե այնպես խաբում ենք: Մասնագիտական խաբեություններ եմ ես դա անվանում: Եւ դրանք վտանգավոր խաբեություններ չեն:
Բայց հիմա ուզում եմ մի ուրիշ բան առաջարկել քեզ, ընդունել չընդունելը քո որոշումնէ : Փորձիր չպատասխանել ոչ էական, վիրավորական, նախանձոտ եւ այդ կարգի մեկնաբանություններին:Ես գիտեմ, որ պատասխանելը կոփում է, բայց չպատասխանելը էլ ավելի է կոփում, ես գիտեմ, որ դրանց խելացի պատասխանելուց անասելի հաճույք ես ստանում, բայց հավատա, որ կրկնակի հաճույք ես ստանալու չպատախասխանելուց, խելացի լռություն կլինի դա եւ դա ավելի հաճելի է, քան խոսելը… Դա նման է դրամ ծախսելուն եւ խնայելուն: Շատ հաճելի է դրամ ծախսելը, շատ-շատ, ահավոր հաճելի, բայց երբ սկսում ես խնայել, հավաքել դրամը, այդ հաճույքը ծախսելու հաճույքի հետ չես փոխի… մոտավորապես այսպես: ես հոգեբան եմ մասնագիտությամբ եւ զգում եմ, որ դու քո էներգիայով սնում ես շատերին, եւ գուցե շատ կարեւոր բաների համար քեզ էներգիա չի մնում, բայց դու չես էլ կողմնորոշվում,թե ուր է գնացել քո էներգիան: այն սնել է անկուշտ մարդքանց: ի դեպ, մարդը կարող է անկուշտ լինել նաեւ խոսքի, հաղորդակցության հետ կապված, միայն ստամոքսը չի, որ սոված է մնում: Դու սնում ես այդ անկուշտներին, նրանք հագենում են, դու սպառվում ես… այ, ուր էր, թե այդ սնունդը առողջ լիներ, ապա մենք կունենայինք առողջ հասարակություն, կամ գոնե բլոգարիումի շրջանականերում կունենայինք: Դու տալիս ես առողջ բառը, բայց նրանք սխալ ընդունելով՝ թունավորվում են: եւ մենք ունենք ահա այսպիսի մարդիկ, որոնք կարող են նախանձ դատարկաբանություններով զբաղվել:
Պահիր քո խոսքը ստեղծելու համար՝ բանաստեղծություն: վայելիր լռելու հաճույքը:
February 28th, 2011 at 12:45 pm
Մի թերթ կար, «Արար»շ շատ քիչ է դպվել, դրա առաջին համարում ես գրել պատյանում փակվելու մասին: Այդտեղից եմ հիշում, ինչ կարդացել եմ քեզնից՝ հիշում եմ: ուրիշ հեշինակներից էլ եմ հիշում շատբաներ, չհաշված իմ մասնագիտական բնաբանները: Երբեմն մտածում եմ՝ իմ խեղճ ուղեղը ոնց է պահում այսքան հիշողություն: Բայց նորից գալիս եմ իմ ասածին, եթե «սնունդը» առողջ է,մնում է եւ սնում:
February 28th, 2011 at 12:50 pm
Hayg, թող լինի իշխանություն, դրանից հարցի էությունը չի փոխվում
February 28th, 2011 at 12:51 pm
Կներեք՝ ուղղագրական սխալներս համակարգչային վրիպումներ են, հիմա տեսա
February 28th, 2011 at 1:14 pm
So, in that case, Tumanyan is not a writer kani vor makur grakan chi grel…….
Violet, I’m really angry, I remembered the years I lived in Armenia. If I were you, I would just sue the doctors that sent your father to Yerevan. Enough is enough. How long should this continue? Just for their money, just for their own pockets, they forget that they are dealing with human beings. And this should be done whenever you feel you are not treated as human being.
Also, I really liked your տռողի առաջ որ չցռես, կասի` ոռ չունես comment. I started following it, my experience shows that’s is the right thing to do.
And that նաիւկին պարսկահայ is sooooo illiterate. God knows I’m right! Maybe it’s one “varvats” նաիւկին պարսկահայ that was Shah’s painter, or Shah’s driver, or something like that (as every iranian armenian tells that).
Violet, you rock! Remember Sevak: “pokrik inchpes Araratin netats kar….”
February 28th, 2011 at 4:00 pm
Hayg,
ռեսպեկտ.
ընդունում եմ, որ մի քիչ չափն անցել եմ ինչ-որ պահի… պետք չէր. գրելուց հետո աղոտ հիշում էի, որ ինչ-որ մի տեղ ինչ-որ բան “շատ էր”, բայց ուղարկելուց առաջ ինձ նեղություն չտվի գտնեմ, խմբագրեմ.
մնացած գաղափարներին էլ լիարժեք համամիտ եմ.
February 28th, 2011 at 8:51 pm
Ժողովուրդ, բոլորի` նախկին ու ներկա իշխանավորի ու նույնիսկ տան իշխանավորի ցանկությունը սա ա. ստրկացնել,խեղճացնել ու տիրել: Հասկանալով էս ամենը արդեն մի ամիս ա ես սեքսադուլ եմ հայտարարել (ամուսնուս ,բնականաբար), իսկ վաղվանից անսալով Վիոլետի հորդորին` գազադուլ եմ հայտարարելու: Լրիվ լուրջ:
February 28th, 2011 at 11:36 pm
տնային տնտեսուհի ջան. սեքսադուլ միայն ամուսնուդ հայտարարի… հավատա այդպես ավելի էֆֆեկտիվ է
March 2nd, 2011 at 6:53 pm
Hargeli Violet,
Dzez hamberutyun em maxtum. Anteseq dzez naxandzoxneri u charakamneri anzor u char xosqer@. Imaceq, vor misht mec hachuyqov kardum em dzer blog@, yev misht el arzheqavor texekutyun u verlucutyun gtnum.
March 2nd, 2011 at 11:04 pm
Վիոլետ միշտ մտածում էի,ախր ով է քեզ այդպես սխալ դաստիարակել? Քո հաջոռդ հոդվածից հասկացա,որ քանի որ հայ գրականության դասերի փոխարեն անցել էս Վանոի ”շկոլան” ,հետեվապես դու չես կարող հարգել Պռոշյանին,Հովհաննես Բադալյանին,Արտաշես Ավետյանին,Վազգեն վեհափառին,այլ ամենաշատը հարգես Վանոին,Յոժիկին,ԼՏՊ-ին կամ Վահրամ Պետրոսյանին;
March 3rd, 2011 at 1:05 pm
Արշակ,դու կարող ես քննադատել,բայց ոչ վիրավորել:
Հակառակ պարագայում հարց է առաջանում, թե քեզ ով է “դաստիարակել”:
Ու կխնդրեի այն մարդիկ,ովքեր որևէ տեղ որևէ տող են գրում, նույնպես այդպես մտածեն:
March 4th, 2011 at 10:48 pm
Ես չեմ վիրավորել,այլ փորձել եմ պաշտպանել դասականներին /իհարկե օգտվելով Վիոլետի մեթոդներից /,եթե նա ընդունի իր սխալները,ես էլ իմ ժեստը կանեմ;
March 16th, 2011 at 3:30 am
Առաջին անգամ ուսումնասիրեցի նման էջ և խորը հիասթափություն ապրեցի այն առումով, որ հաճախ լուրջ գործնական քննարկումը կամ բանավեճը իջնում է կենցաղային լեզվակռվի մակարդակի` ուղեկցվելով անձնական վիրավորանքներով:Գուցե այստեղ հենց այդպես էլ պիտի լինի, չնայած հեղինակը հետաքրքիր թեմա է առաջարկում:
March 16th, 2011 at 3:39 am
Հարգելի տնային տնտեսուհի- սեքսադուլը Ձեր ընտանիքում և քո կյանքում կարող է ունենալ վատ հետևանքներ, և հետո պայքարելու և որոշակի նպատակների հասնելու համար կան առնվազն 400 փորձված մեթոդներ :
March 18th, 2011 at 12:58 pm
Vaj violet, intschqan em cicaxel, apres.