Հայաստանից հեռացողների մասին նախորդ նյութիս պատճառով ահագին մարդ նեղացավ ինձանից: Մի մասը արտահայտվում ա, ավելի մեծ մասը` չէ: Դե ասա`Մարինե, չգրեիր էլի էտ նյութը: Իբր թե քիչ չուզողներ ունեիր, հիմա էլ նոր մարդկանց ես ցավ պատճառում ու քո դեմ հանում:
Եսի՞մ: Իսկապես ականապատ թեմա ա` դու ուրիշ թիրախ ես ընտրել, բայց կողքից ականներ են պայթում ու մարդիկ են վիրավորվում, որոնց նկատի չէիր ունեցել: Բայց եթե ես չգրեմ, գուցե ուրիշ ոչ մեկը չգրի էս թեմայով : Իսկ խնդիրը լուրջ ա: Ու ամենամեծ խնդիրն էն ա, որ հայաստանցիների ինքնապաշտպանական բնազդի հետ ինչ-որ բան ա կատարվում: Վտանգը կա, իսկ հակազդումը չկա: Իսկ սա շատ վտանգավոր բան ա, որովհետեւ սա նշանակում ա` հասարակության իմունային համակարգը վնասված ա, նորմալ չի գործում:
Ի վերջո, էս կյանքում ամեն ինչ ունի պատճառ, ուրեմն եւ` արդարացում: Սերժն ինչո՞ւ ա Սերժ, որ փնտրես կգտնես` համապատասխան մանկություն ա ունեցել, համապատասխան պատանեկություն, ու տենց շարունակ, վերջում էլ դառել ա էսօրվա Սերժը: Մեր բոլոր արարքներն ու մարդկային հատկությունները իրանց պատճառն ունեն, դատարկ տեղում ոչինչ չի առաջանում: Արտագաղթողներից յուրաքանչյուրն էլ արտագաղթելու իրա պատճառն ունի: Հասկանալ` նշանակում ա ներել, ասում ա հայտնի ասացվածքը: Բայց իրավիճակներ կան, երբ որ չի կարելի ներել, որովհետեւ ներումը տանում ա կործանման:
Հայաստանի ճակատագիրն ու մեր ճակատագիրը իրար կապված են ուղիղ գծով` կարծեմ թե բոլորս հասկանում ենք սա, կարիք չկա բացատրելու: Մեր վրա էս անգամ մոնղոլերը չեն հարձակվել, պարսիկները չեն հարձակվել, էս անգամ, ճիշտ հակառակը, մենք ենք հաղթել վերջին կռվում: Հաղթողը պետք ա հաղթողի պես ապրի, բայց մենք հաղթողի պես չենք ապրում, մենք ապրում ենք նվաստ վիճակում` պարտվողի պես: Ու սրա համար բոլորս ենք պատասխանատու: Անխտիր բոլորս: Ով որ հեռանում ա, քցում ա իրա վրայից պատասխանատվությունը: Իրա բեռը քցում ա իմ վրա: Ու էս քայլը չեզոք քայլ չի, ես չեմ կարող դրան չեզոք վերաբերվել:
Պարզ ասեմ` ես կգերադասեմ սխալ լինել, քան չեզոք: Էսօրվա իրավիճակում չեզոքությունն իմ համար ամենաանընդունելի դիրքորոշումն ա: Չեզոքությունն էլ ա արտագաղթի նման մի բան, չեզոքությունն էլ ա նշանակում` քցել քո վրայից պատասխանատվությունը:
Էս իրավիճակում, որում մենք հայտնվել ենք, անհնար ա երբեք չսխալվել: Ինչ էլ անես` ինչ-որ մեկին միշտ ցավ ես պատճառում, ինչ-որ մեկի նկատմամբ գոնե մի քիչ անարդար ես: Բայց ոչինչ չանելու դեպքում` ելքը անհնար ա որ գտնվի: Ելքը հեռվում ա, ելքին հասնելու համար` շարժում ա պետք: Իսկ չեզոքությունը անշարժություն ա ու մահ:
August 29th, 2011 at 9:57 am
Մարինե, ես ա-երով գրելդ ինձ վրա երբեք չի ազդել, այսինքն չեմ սիրում, բայց ընդունում եմ: Բայց. այսօրվա նյութդ սկսեցի կադալ ու հետաքրքիր կետի հասա: Ուրեմն դու գրել ես “Իսկապես ականապատ թեմա ա”: երբ կարդացի այս տողերը շատ սուր էին ականջիս,երեւի պետք է լիներ “Իսկապես ականապատ թեմայա” , որ ա-ն արդարացվեր, այլապես ես այստեղ ա-ի իմաստը չեմ տեսում, չէ որ մենք այդպես չենք խոսում: Հետո կարդալուց մեխանիկորեն չենք ասում “թամայա”, այլ կարդում ենք .”թեմա ա”: Ի՞նչ կասես ձայնավորներից հետո ա-ի մասին, սա այնպես չի կարդացվում, ինչպես հնչում ենք, ուրե՞մն…………
August 29th, 2011 at 8:42 pm
սիրելի ազգայնական, երբ որ գրում են` «սա լավ թեմա է», դու նորից կարդում ես թեմայե, բայց չես զարմանում որ գրված ա «թեմա է, չես ասում, գրենք` թեմայէ»: Ինչո՞ւ: Որովհետեւ աչքդ դրան սովոր ա:
Ես երբեք չեմ ասել` միշտ գրենք էն ձեւով, ինչ ձեւով հնչում ենք, եթե նման բան ասեի, պետք ա գրեի` կարթալ, Վարթան, կարքապահ, եւ այլն: Իհարկե, կա որոշ տենդենց ժամանակակից հայերենում`գրությունը մոտեցնելու արտասանությանը: Օրինակ` էդ > էտ, գցել > քցել: Բայց ասել որ բոլոր դեպքերում գրենք էն ձեւով, ինչ ձեւով արտասանում ենք, շատ ռիսկային բան ա, կարող ա առաջանալ իսկական քաոս, մանավանդ որ նույն բառը տարբեր մարդիկ տարբեր ձեւով են արտասանում:
Ինչ վերաբերոմւ ա օժանդակ բայի «է>ա» փոփոխությանը, սա ոչ թե արտասանության հարց ա, այլ ավելի շուտ բառի փոփոխության հարց: Ես վերցնում եմ օժանդակ բայի խոսակցական տարբերակը: Իսկ օժանդակ բայը հայերենում անջատ ա գրվում: Ճիշտ նույն տրամաբանությամբ, որով գրում ենք` «երեխա է», նույն տրամաբանությամբ էլ պետք ա գրենք` «երեխա ա»: Երկու դեպքում էլ` արանքում կարդացվում ա «յ», բայց չի գրվում:
August 30th, 2011 at 12:34 am
Ալո՞…
August 30th, 2011 at 12:43 am
էս ո՞ւմ հետ ես խոսում հեռախոսով, Մեֆ
August 30th, 2011 at 12:45 am
աշխարհի ամենասխալվող աղջկա հետ
August 30th, 2011 at 12:52 am
ես ամենա-սխալվողը չեմ, ես ամենա-չթաքցնողն եմ
August 30th, 2011 at 1:13 am
ամենաշատ սխալվող և ամենաշատ թաքցնողն ես… էնքան շատ են սխալներդ որ թաքցնել հնարավոր չի ու մաքսիմում թաքցնելուց հետո անգամ լինում ես ամենաշատ սխալվողը…
August 30th, 2011 at 1:28 am
ինչն ե՞մ թաքցրել: խնդրում եմ մեկ օրինակ
August 30th, 2011 at 4:19 am
Թաքցրել ես դրա համար էլ չգիտենք… որ չթաքցնեիր կիմանայինք
August 30th, 2011 at 8:08 am
Վտանգը կա, իսկ հակազդումը չկա: Իսկ սա շատ վտանգավոր բան ա, որովհետեւ սա նշանակում ա` հասարակության իմունային համակարգը վնասված ա, նորմալ չի գործում:
August 30th, 2011 at 8:10 am
Ով որ հեռանում ա, քցում ա իրա վրայից պատասխանատվությունը: Իրա բեռը քցում ա իմ վրա: Ու էս քայլը չեզոք քայլ չի, ես չեմ կարող դրան չեզոք վերաբերվել:
August 30th, 2011 at 12:03 pm
(9)
վախ քոռանամ ես, էս ինչ միամիտ միամիտ աշխարհ ա ☺☺
August 30th, 2011 at 12:34 pm
Լինել,թե չլինել սա է մտքինդ??
իհարկե լինել, ու կապ չունի ոնց լինել, ինչ ձևի մեջ, ինչ բովանդակության…
կարևորը լինելն է…
August 30th, 2011 at 4:01 pm
Ուզում ես ասես` ով որ չեզոք ա, ինքը չկա՞, գոյություն չունի՞
August 30th, 2011 at 4:06 pm
Եթե տենց ես ուզում ուրեմն էտ եմ ուզում ասել…
չնայած էլի բան կար, որ ուզում էի ասել…բայց չասեցի, չեմ ուզում սխալ լինել…
August 30th, 2011 at 4:15 pm
իմ ուզելով չի, քո ասածից ա տենց դուրս գալիս:
Իսկ ինչի ես վախենո՞ւմ որ սխալ լինելուց
August 30th, 2011 at 6:01 pm
Ես չեմ ասել,թե վախենում եմ…չեմ ուզում սխալ լինել…
չեզոքությունը չգոյությունա նաև, ինչպես գրել եմ վերևում, բայց երբեմն չգոյությունը ավելի լավա քան գոյությունը…
հատուկ չեմ գրել սխալ գոյությունը, քանի որ սխալն ու ճիշտը սուբյեկտիվ ընկալման հարցա…
Չեմ ուզում սխալ լինել, որովհետև եթե գրածիդ սուբյեկտիվ ճշմարտությունը 50-50նա ավելի լավա լռել, չգրել, գոյություն չունենալ տվյալ թեմայի,ոլորտի, հարթության մեջ, քան ամեն տեղ մտնել ու վերջում գետինը մտնել…:)
Չի սխալվում նա ով ոչինչա, բայց նաև ոչինչա նա, ով գիտակցաբար սխալվումա …
August 30th, 2011 at 7:02 pm
էս ինչ երկար փիլիսոփայական տրակտատ ես գրել, Հայգ, հակասական մտքերով ու կասկածելի վերջաբանով: Նախ` ո՞վ էր խոսում գիտակցաբար սխալվելու մասին: Սխալվելուց չվախենալն ու գիտակցաբար սխալվելը շատ տարբեր բաներ են:
Երկրորդ, եթե ընդունենք որ, ոնց որ դու ես ասում` «սխալն ու ճիշտը սուբյեկտիվ ընկալման հարցա…», ուրեմն վերջում գետինը մտնելու խնդիր չպետք ա լիներ: Ու էտ դեպքում հեչ հասկանալի չի, թե էտ ոնց ա որ «երբեմն չգոյությունը ավելի լավա քան գոյությունը…»:
Ի դեպ, ես շատ պարզ, ոչ էկզիստենցիալ տեքստ էի գրել` քաղաքական կոնտեքստում: Դու խոսակցությունը տեղափոխեցիր փիլիսոփայական հարթություն:
August 30th, 2011 at 8:33 pm
Մարինե մարինե
Խոսում ես պատասխանատվության մասին բայց հարցիս չպասախանեցիր՝ բռնությամբ իշխանությունը փոխելու փորձ անելու դեպքում- եթե նորից արյուն թափվի-կընդունե՞ս քո բաժին պատասխանատվությունը չասեմ վայնասուն՝ աղմուկ չե՞ս բարձրացնի իշխանության կողմից գործադրված դաժան հաշվեհարդարի մասին։ Գերադասեցիր շեղվել բուն հարց(եր)ից եւ կենտրոնանալ երկրորչական բաների վրա։
Չասացիր
August 30th, 2011 at 9:11 pm
Չասացիր՝ մտավախություն չունե՞ս որ քանդելուց հետո փոխարենը ոչինչ չեք կառուցի կամ կկառուցեք ավելի վատ։
Ասում ես՝ առանց վիրահատական միջամտության երկիրը երկիր չի դառնա։ Ասենք՝ վիրահատությունը վատ անցավ կամ աստված հեռու տանի մահացու ելք ունեցավ։ Հետո՞։ Էլի՞ պիտի ասես՝ կներեք- սխալվել եմ բժշկի ընտրության հարցում։ Կամ՝ ավելի լավ է սխալ լինել քան չեզոք։
Ի վերջո՝ ո՞վ է քեզ իրավունք տվել իմ քո պես չմտածող շատ ուրիշների փոխարեն որոշել՝ ինչ է պետք էս խեղճ երկրին-ժողովուրդը համաձա՞յն է վիրահատությանը որ առաջարկում ավելի ճիշտ ուզում եք պարտադրել որպես բոլոր հարցերը լուծելու համաբալասան։
Կարող եմ ընդունել հակադարձումդ թե աշխարհը ես էլ եմ սեւ-սպիտակ տեսնում։ Գուցե իրոք մի քիչ առավելապաշտ եմ իմ գնահատականներում՝ չեմ վիճում։ Բայց ո՞վ ասաց թե սեւ-սպիտակը դու ճիշտ ես տեսնում՜ ես՝ շրջված։ Համենայն դեպս ես չէ որ 180 աստիճանով փոխել եմ իմ մոտեցումները նույն Տեր-Պետրոսյանի 2008թ հռչակած նպատակների անկեղծության որդեգրած գործելաոճի Ղարաբաղի հարցի լուծման տեսլականի վերաբերյալ։
Հավատա՝ ամենեւին չեմ ուզում որեւէ մեկին վիրավորել։ Ակնկալում եմ որ կպատասանես հարցերիս ու կարեւորը չես փորձի խառնել անկարեւորի հետ։
August 30th, 2011 at 9:48 pm
(19)
Կարինե Կարինե, իմ նախորդ պատասխանի մեջ ես խոսել էի հենց ամենակարեւորի` քո հարցի մոտիվացիայի մասին: Հարցից ոչ պակաս կարեւոր ա` ինչու ա մարդը էտ հարցը տալիս: Ու նաեւ ձեւն ա կարեւոր: Քո հարցը ավելի շուտ մեղադրանք էր, ոչ թե հարց: Դրա համար էլ ես քեզ ասեցի, որ էտ մեղադրանքը չեմ ընդունում, որ եթե Հայաստանում իշխանությունը փոխելու համար ուժ գործադրելու կարիք ա առաջացել, դրա մեղավորը ամենից առաջ նրանք են, որ բերել հասցրել են էս վիճակին:
Ինչ վերաբերում ա իշխանությունը փոխելու համար ուժ կիրառելուն, որի ժամանակ կարող են զոհեր լինել, ես իհարկե կընդունեմ իմ պատասխանատվությունը: Բայց նաեւ` ես իհարկե կխոսեմ, ու շատ բարձր կխոսեմ, նաեւ իշխանության պատասխանատվության մասին (եթե զոհեր լինեն), որովհետեւ դու թյուրիմացության մեջ ես, եթե կարծում ես, որ իշխանությունը պարտավոր ա «դաժան հաշվեհարդար» տեսնել ապստամբների հետ: Իշխանությունը կարող ա նաեւ առանց հաշվեհարդարի հեռանալ, որովհետեւ իրա հետեւում «Մոսկվան» չի, այլ ընդամենը` իշխանությունը:
August 30th, 2011 at 10:40 pm
(20)
Եթե ես կենտրոնանամ քո ասած մտավախության վրա, ես ոչ մի բան էլ չեմ կարողանա անել: Իսկ անել պետք ա, որովհետեւ, արդեն ասեցի, էս վիճակը, ինքն իրան, առանց կտրուկ միջամտության, գնալու ա դեպի կոլապս: Նույն տրամաբանությամբ դու հիվանդին վիրահատող բժշկին էլ կարող ես հարցնել` «Ասենք՝ վիրահատությունը վատ անցավ կամ աստված հեռու տանի մահացու ելք ունեցավ: Հետո՞»։ Հետո էն, որ ոչ վիրահատության վատ անցնելը, ոչ էլ նույնիսկ մահացու ելքը երբեք բացառված չեն, բայց էտ չի նշանակում, թե ճիշտը վիրահատություն չանելն ա:
«Ի վերջո՝ ո՞վ է քեզ իրավունք տվել իմ քո պես չմտածող շատ ուրիշների փոխարեն որոշել՝ ինչ է պետք էս խեղճ երկրին-ժողովուրդը համաձա՞յն է վիրահատությանը որ առաջարկում ավելի ճիշտ ուզում եք պարտադրել որպես բոլոր հարցերը լուծելու համաբալասան» ——– Իսկ կասե՞ս` էն մարդկանց, Սերժից մինչեւ ավելի փոքրերը, ովքեր աթոռներին նստել ու որոշում են իմ ճակատագիրը, ով ա էտ իրավունքը տվել: Ես որ` չեմ տվել: Բայց իրանք խլել են էտ իրավունքը, ու պաշտպանում են իրանց խլածը` ուժով` ոստիկանությամբ ու բանակով: Ես իմ իրավունքն եմ ընդամենը ետ վերցնում, բայց իմ ձեռքին եղած զենքը ընդամենը իմ գրիչն ա, իսկ եթե վաղը իսկական զենք եղավ` ուրեմն ես համոզել եմ մարդկանց, ու իրանք էտ զենքը ինձ տվել են:
August 31st, 2011 at 9:36 am
Մարինե, խնդրում եմ ուշադիր կարդա, ոչինչ հակասական չէ…
Եթե անհատը վստահ չէ, իր ճշմարտացիության մեջ/սուբյեկտիվ ընկալում/, բայց գործում է, տես. ԱՎԵԼԻ ԼԱՎ Ա ՍԽԱԼ ԼԻՆԵԼ ՔԱՆ ՉԵԶՈՔ, դա է գետինը մտնելու պատճառ… իսկ մնացածին չեմ պատասխանի, որովհետև պարզ վերևը գրել եմ…
Համաձայն չեմ վերնագրի գաղափարաբանությանը…
August 31st, 2011 at 12:35 pm
Ես շատ ուշադիր կարդացել եմ, Հայգ, «Եթե անհատը վստահ չէ, իր ճշմարտացիության մեջ/սուբյեկտիվ ընկալում/, բայց գործում է», էս դու ես հնարել, եւ քո հնարածի վրա կառուցել ես քո առարկությունը, որը դրանով իսկ դառնում ա անվավեր: Խոսքը սեփական ճշմարտությանը չհավատալով գործելու մասին չէր, այլ նրա մասին, որ մարդը, եթե մտածել գիտի, միշտ էլ հասկանում ա որ ոչ մի ճշմարտություն բացարձակ ու վերջնական չի, եւ սխալվելու հավանականությունը միշտ էլ կա: Գիտի, բայց գործում ա: Որովհետեւ հակառակը` չգործելը, ձեռքերը լվալ ա նշանակում: Ու հենց էտ պիղատոսյան տարբերակն աա, քո ասած, «գետին մտնելու պատճառ»:
August 31st, 2011 at 12:46 pm
Մարինե ջան, դու էս գրել. ԱՎԵԼԻ ԼԱՎ Ա ՍԽԱԼ ԼԻՆԵԼ ՔԱՆ ՉԵԶՈՔ… այսինքն գտնում էս, որ նախապես արժի սխալ լինել, բայց անպայման լինել, հանում էս ամեն տեսակ պատասխանատվություն որոշում կայացնողի վրայից, Ս.Սարգսյանն էլա մտածում, ԱՎԵԼԻ ԼԱՎ Ա ՍԽԱԼ ԼԻՆԵԼ ՔԱՆ ՉԼԻՆԵԼ… ոչինչ չեմ ավելացրել,քո գրած վերնագիրնա- ինչին էլ հակազդում եմ…
Հակազդում եմ, որովհետև վերնագիրնա գործում ամենամեծ ազդեցությունը…ու արդեն տեքստը կորցնումա իր բովանդակության առյուծի բաժինը…
August 31st, 2011 at 1:44 pm
Ինձ թվում էր, դու կատակ կամ բառախաղ ես անում, բայց էս վերջին քոմենդթդ գալիս ա փաստորեն ասելու, որ դու լուրջ-լուրջ շեշտը իմ վերնագրում դրել ես «լինել»ի վրա եւ կարդում ես սենց` «Ավելի լավ ա սխալ ԼԻՆԵԼ քան չեզոք ՉԼԻՆԵԼ»: Էս շատ խնդալու մեկնաբանություն ա, ու էտ խնդալու մեկնաբանությունը հնարավոր ա դառնում մենակ էն դեպքում, երբ որ վերջում ավելացնում ես «չլինել» բառը որը իմ վերնագրում չկար: Իրականում, եթե ես տավտալոգիայից չվախենալով վերնագիրը երկարացնեի, իմ ասածը կլիներ սենց` «Ավելի լավ ա սխալ լինել քան չեզոք լինել»: Այսինքն դու, քո ուզած իմաստը ստանալու համար, գլխի վրա շուռ ես տվել իմ ասածը:
Մինչեւ հիմա բլոգում իրար հետ ահագին շփվել էինք, Հայգ, ու ես չէի նկատել որ դու տրամաբանությունից վատ ես: Ուրեմն ուրիշ պատճառ պետք ա լինի, որը քեզ դրդեր էսքան թարս, էսքան արհեստական ձեւով կարդալ իմ գրածը: Ու էտ պատճառը կարող ա լինի էն, որ ես քո ցավոտ տեղին եմ կպել ակամա: Եվ դու երեւի ոչ էնքան ինձ, ինչքան ինքդ քեզ խաբելու խնդիր ունես:
August 31st, 2011 at 1:49 pm
Հա, մի շատ կարեւոր բան մոռացա ասել` նա, ով կատարում ա գործողություն (այսինքն գնում ա սխալվելու ռիսկին), հենց դրանով իրա վրա ա վերցնում պատասխանատվությունը:
Իսկ նա, ով որ ձեռքերն ա լվանում, հենց նա ա, որ դրանով իսկ` խուսափում ա պատասխանատվությունից:
August 31st, 2011 at 1:55 pm
Մարինե ամեն մեկը մի բան անելու կամ ասելու համար ունի ինչ-որ մոտիվացիա(ներ)այդ թվում՝ դու։ Դու չգիտես ինչու համարում ես որ քո մոտիվացիան համազգային է իմը՝ անձնական խմբակային կամ ավելի վատ՝կլանային ինչ-ինչ շահերով թելադրված։ Մի խոսքով՝ էն գլխից սխալ եւ արատավոր։
Իշխանությունը պարտավոր չէ դաժան հաշվեհարդար տեսնել ապստամբների հետ բայց ֆիզիկայի օրենքն է՝ ազդեցությունը ծնում է հակազդեցությունն։ Ու ինչքան մեծ է ազդեցությունը այնքան մեծ է հակազդեցությունը։
Իշխանությունը՝ եթե պետք է իքս թվով դժգոհ բողոքավոր քաղաքացիների առաջին իսկ պահանջով ձեռքերը վեր բարձրացնի ու հեռանա՝ իշխանություն չէ այլ պատուհաս։ Որ նույն հաջողությամբ ձեռքերը վեր կբարձրացնի առաջին իսկ պահանջով ու կտա Ղարաբաղը։
Ասում ես՝ իշխանությանը չես լիազորել որոշելու քո ճակատագիրը՝ այդ իրավունքը քեզանից խլել են։ Դու չես լիազորել՝ ես լիազորել եմ իմ նման շատ-շատերը լիազորել են. դե իսկ
եթե ընտրությունների արդյունքները արմատապես կեղծվել են դրա համար պետք էր ներկայացնել համապատասխան ծավալի հիմնավոր անվիճելի ապացույցներ ինչը չի արվել։ Սա ասում ես որովհետեւ ինքս մոտիկից հետեւել եմ սահմանադրական դատարանում արդյունքների բողոքարկման գործընթացին։
Զինված հեղափոխության մասին երազելիս այնուամենայնիվ արժե հիշել որ հեղափոխությունը որպես կանոն խժռում է իր զավակներին իսկ քաղաքացուն ոչինչ չի տալիս բացի հիասթափությունից եւ… արյունահեղությունից որի մասին զարմանալի թեթեւությամբ ես խոսում։
August 31st, 2011 at 2:40 pm
Մարինե ջան,
Չեզոք լինելը հավասարա չլինելուն, դրա մասին գրել եմ, 13.15.17.23…
Իրականում իմ համար ցավոտ թեմայա, բայց ես չեմ ասում, թե ամբողջությամբ քեզ հետ համաձայն չեմ…
ես վերնագրիդ մեսիջի հետ խնդիր ունեմ, ու տրամաբանականա իմ հակազդեցությունը…
Փոխիր վերնագիրը, որ ԱՎԵԼԻ ԼԱՎԱ ԳՈՐԾԵԼ ՔԱՆ ՉԵԶՈՔ ԼԻՆԵԼ ու իմ հարցը սպառված կլինի, թե չէ ՀԱՍՏԱՏ ավելի լավ չի սխալ լինելը, քան չեզոք լինելը
August 31st, 2011 at 2:43 pm
գործել դեռ չի նշանակում պատասխանատվություն կրել, ինչպես որ չգործել դեռ չի նշանակում ձեռքերը լվանալ…օր. Ես չեմ մասնակցում ՀԱԿ հանրահավաքներին ու չեմ գործում էդ հարթության մեջ, դա դեռ չի նշանակում որ ես ձեռքերս լվացել եմ կամ Մեֆը Հայաստանում չի ապրում և չի մասնակցում ՀԱԿ հանրահավաքներն, դա էլ չի նշանակում որ նա ձեռքերը լվացել է…
August 31st, 2011 at 4:41 pm
(28)
«Դու չգիտես ինչու համարում ես որ քո մոտիվացիան համազգային է իմը՝ անձնական խմբակային կամ ավելի վատ՝կլանային ինչ-ինչ շահերով թելադրված»։ Կարինե, էս որտեղի՞ց հնարեցիր: Դու իմ ասածների մեջ բացառվում ա որ գտնես նման բան, լրիվ հնարել ես: Ես խոսում էի ԻՄ իրավունքից, ասում էի որ իմ իրավունքը` էս երկրում որոշելու ինչոր բան, ինձանից խլել են: Բայց քանի որ ես հրապարակային մարդ եմ, շատ շատերի հետ եմ շփվում` թե իմ գրածներով, թե անձնապես, գիտեմ որ շատ շատերը ունեն էտ համոզումը` որ իրանց իրավունքները իրանցից խլված են: Ու գիտեմ որ հայաստանցիները բացարձակ մեծամասնությունը խիստ դժգոհ ա էսօրվա վիճակից եւ ուզում ա փոփոխություններ:
Իսկ այ որ դու լիազորել ես Սերժին ու հանրապետականներին` որոշելու քո ճակատագիրը, այ էտ մեկը իմ համար լրիվ նորություն էր: Չես ասի՞` ինչու հենց իրանց, իրանց որ հատկանիշներն են քեզ էտքան գրավել:
August 31st, 2011 at 4:48 pm
(28)
Ինչ վերաբերում ա հեղափոխությանը, որ խժռում ա իրա զավակներին… Հա, պատմությունը ցույց ա տվել որ էտ տենց ա, հաճախ խժռում ա: Բայց նրան, ով վստահ ա հեղափոխության անհրաժեշտույթան մեջ, էտ բանի իմացությունը` որ հեղափոխությունը խժռում ա իրա զավակներին, երբեք ետ չի պահել ու ետ չի պահի: Պատմությունը դա էլ ա ցույց տվել
August 31st, 2011 at 5:18 pm
(29)
Հայգ, քո առաջարկած «ավելի լավ ա գործել քան չեզոք լինել»ը բանալ միտք ա, ես նման բանալ մտքեր հայտնել չեմ սիրում: Ես գիտակցված ձեւով սրել եմ հարցը եւ ասում եմ` եթե անգամ հստակ դիրքորոշում ունենալը ռիսկ ա, էտ թվում` ռիսկ որ կարող ես սխալվել, մեկ ա` դա գերադասելի ա կրավորականությունից: Այսինքն թե, միտքը հասցնելով իրա տրամաբանական ավարտին` նույնիսկ սխալ լինելը գերադասելի ա կրավորական լինելուց:
Չեզոք լինելը մեր իրավիճակում կրավորական լինելն ա, ոչ թե չլինելը:
August 31st, 2011 at 5:37 pm
(30)
Նախ`դեռ հեչ պարզ չի` Մեֆը որտեղ ա ապրում եւ մասնակցո՞ւմ ա արդյոք, թ՞ե չի մասնակցում հանրահավաքներին:
Բայց հանրահավաքներին մասնակցելու մասին չէր իհարկե իմ խոսքը: Հստակ եւ ակտիվ դիրքորոշում ունենալու մասին էր: Ես անձամբ քեզ ոչ մի բան չէի ասել, ոչ մի մեղադրանք չէի ներկայացրել, դու ինքդ մեղադրանքը վերցրիր քո վրա, հիմա էլ ուզում ես ցած քցես: Զարմանալի բան
September 1st, 2011 at 2:15 am
Մարինե, դու ասում ես չեզոքություն… ի՞նչ ինկատի ունես… քաղաքակա՞ն թե ընդհանրապես անտարբերություն… օրինակ՝ Սուխուդյանը քաղաքականապես չեզոք է, բայց նրա բնապահպանական, իրավական և այլ գործունեությունը հիացմունքի է արժանի… նրա քաղաքացիական դիրքորոշումը չեզոք չես անվանի, նամանավանդ որ նրա բարձրացրած խնդիրները իշխանությունն են ցնցում… միևնույն ժամանակ կան քաղաքականապես հստակ դիրքորոշում ունեցող անձեր, անհատներ, քաղաքական գործիչներ որոնք չեզոք չեն, սակայն որևէ քաղաքական հասարակական գործունեություն չեն ծավալում և կամ էլ ծավալում են մի գործողություն որը համարժեք չէ այսօրվա իրավիճակին, ոչ քաղաքական, ոչ տնտեսական և ոչ էլ իրավական… նման “ոչ չեզոքությունն” ինքնին կարելի է համարել սխալ…
գալով “դրսում” գտնվողների ազդեցությանը Հայաստանի ներքին և արտաքին կյանքի վրա, ասեմ որ շատ ես շտապում նրանց համարել “չեզոք” կամ “մեզնից չեն”… ըստ էության եթե նայես մեր երկրի տնտեսական և ֆինանսական կառուցվածքին, ապա կհասկանաս որ այսօր “դրսից” ավելի մեծ ազդեցություն ունեն Հայաստանի ներքին կյանքի վրա քան ներսից… ամբողջ Հայկական տնտեսության մի զգալի մասյ միայն տրանսֆերտների վրա է հիմնված… և սա միայն մի ասպեկտ… երկրորդը այն է որ Հայաստանում շանարարությունը ներքին շուկայի համար չէ, իսկ շինարարությունը երկրի տնտեսության որոշիչ ցուցանիշ է…
… և այսպես կարելի է շարունակել…
մի դիտողություն միայն Մարինե… սա ես գրել եմ և կկրկնեմ… դու տենդենց ունես ամեն ինչ գերպարզեցնելու ու բաժանելու սևի-սպիտակի, լավի-վատի կամ ճիշտ-սխալի… սա շատ սխալ մոտեցում է… չեմ ուզում կյանքի “դասեր” տալ (ես ինձ իրավունք չեմ վերապահում), բայց կյանքն ավելի բազմազան, գունեղ ու հետաքրքիր է, իսկ դու նրան զրկում ես դրանից…
ցանկալի է որ հարցադրումդ լինի ավելի հետաքրքիր, բարդ ու կոնտրովերսյալ
September 1st, 2011 at 2:46 am
Կներես, Մեֆ, բայց խնդալս գալիս ա, երբ որ ինձ բացատրում են, թե ինչ բազմազան ու գունեղ ա կյանքը: Ոնց որ ֆուտբոլ խաղացողին ասես` գիտե՞ս, ախր կյանքը սեւ ու սպիտակ չի: Սեւն ու սպիտակը ժանրի օրենքներն են, ժանրի, ոչ թե կյանքի: Ես կյանքի մասին տրակտատ չեմ գրել, փիլոսոփայական էսսե չեմ գրել, ոչ էլ բանաստեղծություն, ես գրել եմ իմ դիրքորոշման մասին մի հարցի նկատմամբ, որը վտանգ ա ստեղծել Հայաստանի համար: Ու չեզոքությունն էլ վերաբերում էր հենց դրան, ասում եմ` ես չեմ ուզում չեզոք լինել էտ հարցի նկատմամբ, չեմ ուզում չեզոք լինել արտագաղթողների նկատմամբ, պարզ ասում եմ, որ իրանց արարքը իմ համար ներելի չի: Չնայած շատ պարզ հասկանում եմ, շատ պարզ տեսնում եմ, որ նման բան ասելով` ահագին մարդկանց, ու ինձ թանկ մարդկանց, վիրավորում եմ: Ես ցավ եմ զգում, որ էտ մարդկանց վիրավորում եմ, բայց էտ ցավը ինձ հետ չի պահի, որ ես իմ դիրքորոշումը արտահայտեմ: Ես գիտեմ որ հարցը պարզացնում եմ, բայց առանց դրա հնարավոր չի:
Ես եթե ուզենամ հետաքրքիր բան գրել, բանաստեղծություն կգրեմ, իմ ստեղ գրած տեքստերը ես հետաքրքրության համար չեմ գրում:
September 1st, 2011 at 7:29 am
Մարինե, քո դիրքորոշումը կոնկրետ արտաքաղթի հարցի նկատմամբ շատ “սև-ու-սպիտակ” է և ոչ միայն արտագաղթի այլև մնացած քո կողմից վեր բարձրացված հասարակական ու քաղաքական հարցերի նկատմամբ… միգուցե դու շատ գունեղ ես տեսնում կյանքը, չեմ վիճում, բայց այդ գույները չեն երևում… երբ դու միանշանակ սև-ու-սպիտակի ես վերածում խնդիրը ստացվում է որ դու կյանքին այդպես ես նայում… գործդ հեշտացնում ես…
եթե խնդիրն իր ամբողջ բարդությամբ ներկայացնես այնուհետև քո դիրքորոշումը դրա նկատմամբ և ապա պատճառաբանես, ապա այս կարգի խոսակցություններ չեն լինի… վերջիվերջո այս ամենը կյանքի մասին է, անկախ նրանից թե դու այն որ ժանրի մեջ ես տեղավորում…
հետաքրքրությունը լավ բան է Մարինե, և ցանկացած գրվածք, ստեղծագործություն, գիտական գործ, ամենամեն ինչ պիտի հետաքրքիր լինի յուրովի, հակառակ դեպքում անպետքություն է… եթե այն հետքրքրություն չի առաջացնում մարդու մեջ, ուրեմն իզուր է գրված… հետաքրքրությունը կարող է առաջացնել ցավ, հիացմունք, բարկություն, ծիծաղ և այլն… եթե դու զրկում ես քո գրվածքը այս ամենից ապա դա ցույց է տալիս քո վերաբերմունքը տվյալ հարցի նկատմամբ… որն է անգույն…
September 1st, 2011 at 10:11 am
…Ես եթե ուզենամ հետաքրքիր բան գրել, բանաստեղծություն կգրեմ, իմ ստեղ գրած տեքստերը ես հետաքրքրության համար չեմ գրում:…
……………….
Հարգելի Մարինե, մարդիկ երբևէ կիմանա՞ն լևոնական պրոպագանդիստական դպրոցի սկզբունքների, գաղտնիքների մասին: Խնդրում եմ հարցիս մեջ հետին միտք չփնտրել: Ինձ այս հարցը հետաքրքրում է 2007-ի աշնանից, ու այն ուղղում եմ Ձեզ` որպես այդ խոհանոցը ներսից իմացողի: Ես կարծում եմ, ինչ-որ նոր բան սկսելուց առաջ (ինչ դու փորձում ես անել) պետք է հասկանալ ու հասկացնել անցածի սխալները ու չկրկնել դրանք:
September 1st, 2011 at 10:17 am
(37)
անգույն չի, Մեֆ ջան, սեւ ա, սեւ ☻☻
Սեւ ժանրի մեջ ա իմ գրածը:
Իսկ այ քո էս վերջին քոմենթը գրախոսության ժանրի մեջ ա: Բայց հետաքրքիր չի ստացվել: Իմ կարծիքով ☺
September 1st, 2011 at 2:35 pm
Մարինե ի՞նչն է քեզ համար լրիվ նորություն. որ ընտրողների մեծամասնությունը իր ձայնը տվել է Սերժ Սարգսյանին ու հանրապետականների՞ն-այսինքն՝ լիազորել է իրականացնելու իշխանությունը այլ կերպ ասած՝ իր փոխարեն որոշումներ կայացնելո՞ւ։ Ու դրանցից մեկն էլ այո ես եմ եղել։
Դա արել եմ՝ ոչ թե այն պատճառով որ հիացած եմ Սերժ Սարգսյանով ու հանրապետականներով այլ՝ որ առաջադրված թեկնածուների եւ քաղաքական ուժերի մեջ այլընտրանք չեմ տեսել։ Չեմ տեսել մեկին ում կարող եմ վստահել ոչ թե իմ (իմ ճակատագիրը վերջին հաշվով ես եմ որոշում) այլ նախ եւ առաջ Ղարաբաղի ճակատագիրը։ Սա՝ մեկ։
Ինչքան էլ հրապարակային մարդ լինես՝ միեւնույն է մեծամասնության անունից խոսելու իրավունք չունես։ ես մեծամասնությանը հղում անելով՝ հիմնվում եմ ընտրությունների արդյունքների վրա որ որեւէ մեկը չեղյալ չի համարել-որոնց արմատապես կեղծված լինելը կրկնում եմ որեւէ մեկը չի ապացուցել։
Նորից փորձեցիր շրջանցել կարեւորը՝ կենտրոնանալով երկրորդականի վրա. հեղափոխությունը կարող է խժռել կարող է նաեւ չխժռել իր զավակներին։ Բայց փաստը որ շարքային քաղաքացին երկու դեպքում էլ արդյունքում որպես կանոն (ասում եմ՝ որպես կանոն որովհետեւ բացառություններ միշտ կարող են լինել)արդյունքում ոչինչ չի շահում ավելի շուտ կորցնում է- այդ թվում մարդկային կորուստների ձեւով- դրանից չի փոխվում։
Վերադառնալով վիրահատության այն էլ՝ արագ վիրահատության թեմային՝ ասեմ որ վիրահատությունը արվում է միայն հիվանդության ճշգրիտ ախտորոշումը տալուց հետո։ Մեր դեպքում դուք ախտորոշում եք դուք շտապ վիրահատություն նշանակում դուք էլ վիրահատելու հայտ ներկայացնում։ Դա բժշկություն չէ՝ հեքիմություն է։ Մեր դեպքում՝ պարզ արկածախնդրություն։ Իսկ հեքիմաբուժության (քաղաքական արկածախնդրության)հետեւանքները կարող են ողբերգական լինել։
September 1st, 2011 at 3:46 pm
(38)
Սարգիս, ես չեմ կարծում թե գոյություն ունի, ոնց որ դուք եք ասում` «լևոնական պրոպագանդիստական դպրոց»: Լեւոնն ինքը իհարկե ունի խոսքով մարդկանց վրա ազդելու որոշակի ստրատեգիա, որն իրա խարիզմայի երեւի թե առանցքն ա կազմում: Բայց դա դժվար թե հնարավոր լինի համարել դպրոց, որովհետեւ ես ասպարեզում չեմ տեսնում մարդիկ, ովքեր Լեւոնի աշակերտներն են էտ առումով: Մնացածները, ովքեր քարոզչություն են անում ՀԱԿ-ի օգտին, օգտագործում են PR-ի եւ քարոզչության դասական ու քաջ հայտնի մեթոդներ, ու իրանց արածի մեջ ոչ մի գաղտնիք էլ չկա:
September 1st, 2011 at 4:12 pm
(40)
Կարինե, իմ համար նորություն ա, որ մարդը կարող ա սենց առանց անհարմար զգալու հայտարարի, թե իբր հայաստանցիների մեծամասնությունը Սերժի օգտին ա քվեարկել 2008-ին: Սերժը, պաշտոնական տվյալներով, 2008-ին 52 տոկոս ձայն ա ստացել: Ուրեմն ինչքան քիչ պետք ա եղած լինեն իսկական տոկոսները, որ կեղծել-ձգել-ձգելով, հազիվ կարողացել են 52 տոկոս դարձնել: Ես ոչ թե մեկ, այլ բազմաթիվ ծանոթներ ունեմ, որոնք կոնկրետ պատմում են, թե ոնց են արվել կեղծիքները: Ավելին, կա Policy Forum Armenia կազմակերպության հրապարակած վերլուծությունը, որտեղ գիտականորեն` ընտրություններին մասնակցության եւ արդյունքների տվյալների հիման վրա կազմվող կորերը վերլուծելով, պարզ ցույց ա տրված, որ ընտրությունները կեղծված են: Լինքը դնում եմ, եթե անգլերեն գիտես, Կարինե, կարող ես նայել ստեղ:
Իմ համար անպատկերացնելի ա նաեւ, որ մարդը կարող ա հայտարարի, թե Սերժ Սարգսյանին ինքը վստահում ա Ղարաբաղի ճակատագիրը: Երբ որ էսօր արդեն բոլորին ա հայտնի, որ Սերժը անձամբ գնացել ա Ստեփանակերտ, հավաքել հրամանատարներին ու ղեկավարությանը, ու հայտարարել, որ տարածքները պետք ա վերադարձվեն, ու ոչ մեկը չհամարձակվի դրան հակառակվել:
Իմ համար ծիծաղելի ա որ հանրապետականներին ձայն տվողը ինձ հեքիմ ա անվանում եւ խոսում ճշգրիտ ախտորոշման անհրաժեշտությունից: Երեւի ճշգրիտ ախտորոշողն էլ Գալուստ Սահակյանն ա կամ Շարմազանովը ☻☻
September 1st, 2011 at 5:52 pm
KARINEIN_ ,,Himnvum em @ntrutyan ardyunkneri vra,,.Karine jan, vaxuc ayspes liatok chei cicaxel.Sharunakir himnvel @ntrutyan pashtonakan tvyalneri vra, tesnenk, ur? khasnes.Ay, nman depkeri hamar e asvac`lav e chezok linel, kan himari nman achk pakel u i gitutyun @ndunel sxal@.
September 1st, 2011 at 8:58 pm
(43)
Դե որ բոլորը չեզոք լինեին, դու էլ առանց լիաթոք ծիծաղի կմնայիր, Վահան ջան ☺☺
September 2nd, 2011 at 12:00 am
39,
Մարինե ջան, սևը գույն չի, ոչ էլ սպիտակն է գույն… լավագույն դեպքում դրանք ներկ են, որով կարելի է ներկել (ոնց որ դու ես անում)… բնության մեջ (…և կյանքում) չկան այդպիսի գույներ, դրանք մարդու հորինածն են…
իմ գրածն էլ գրախոսություն չի Մարինե… այդքան հարցերից որևէ մեկին չես անդրադարձել… իհարկե հետաքրքիր չի ստացվել, որովհետև քննադատություն կա… իսկ դու, ինչքան ես եմ նկատել, քննադատգություն տանող չես…
September 2nd, 2011 at 12:42 am
Բա որ քննադատություն չտանեի, ինչի՞ էի քեզ էսքան սիրում, Մեֆ ջան ☻
Բայց երբ որ քննադատությունից թեքում ես կատարում դեպի բարոյախոսություն, այ էտ դեպքում արդեն, կներես, ես չկամ:
Իսկ սեւը գույն ա իհարկե, ամենահստակ, ամենառեալ գույներից մեկը:
September 2nd, 2011 at 1:03 am
Մարինե ջան, կարող ե՞ս մեջբերել թե որտեղ եմ բարոյախոսել
September 2nd, 2011 at 2:02 am
«կյանքն ավելի բազմազան, գունեղ ու հետաքրքիր է, իսկ դու նրան զրկում ես դրանից…»
«հետաքրքրությունը կարող է առաջացնել ցավ, հիացմունք, բարկություն, ծիծաղ և այլն… եթե դու զրկում ես քո գրվածքը այս ամենից ապա դա ցույց է տալիս քո վերաբերմունքը տվյալ հարցի նկատմամբ… որն է անգույն…»:
September 2nd, 2011 at 3:06 am
Մարինե սրանք քո “ով հեռանում է՝ մեզնից չի” կոնցեպցիայի քննադատգությունն է… հարցը սև-ու-սպիտակ ներկայացնելու խնդիրն է, որն իմ կարծիքով գերպարզեցում է ու սխալ է և եթե գրածս կոնտեքստից չհանեիր ապա կտեսնեիր որ կոնկրետ պատճառաբանություն կա թե ինչու եմ սխալ համարում… և համարելով որ քո տեսակետը սխալ է ես քեզ վատ մարդ չեմ համարում ու չեմ դատում քո գործողություններն ու դիրքորոշումը … քննադատությունն ուրիշ ո՞նց է լինում Մարինե… քեզ հեչ չեն քննադատե՞լ…
… բարոյախոսություն կլիներ եթե ես քեզ մեղադրեի, կամ փորձեի ամաչեցնել… բայց իմ տողերի մեջ մեղադրանք կամ գովասանք չկա…
September 2nd, 2011 at 10:31 am
MARINE, isk ov ? asac, te bolor@ petk e chezok linen.Es asaci` nman depkeri hamar e asvac.@ndhanrapes chezok mardik ashxarhi amenavtangavor maedik en.
September 2nd, 2011 at 11:12 am
(49)
Իհարկե սեւ-սպիտակ ներկայացնելը գերպարզեցում ա, Մեֆ, բայց ամբողջ խնդիրն էտ ա որ ես դա չեմ ժխտել հենց սկզբից, ոչ միայն չեմ ժխտել, այլեւ հենց ինքս եմ ընդգծել, ու քանի որ դու չէիր կարող առարկել մի բանի որը չի ժխտվում, դրա համար էլ ակամա թեքվեցիր դեպի բարոյախոսականություն:
September 2nd, 2011 at 10:37 pm
42-ին ու 43-ին։
Մարինե 52 տոկոսը հենց մեծամասնություն է որ կա. ԼՏՊ-ի ստացած 22 տոկոսից մոտ երկուսուկես անգամ ավելին։
եթե պաշտոնական տվյալներին չես հավատում՝ իհարկե քո խնդիրն է։ Այնուամենայնիվ Policy Forum Armenia-ի կորերին հղում անելուց առաջ լավ կլիներ հիշեիր եվրամիության եվրախորհրդի եԱՀԿ դիտորդական առաքելությունների գնահատականները։ Իսկ նրանք սեւով սպիտակի վրա գրել էին որ կեղծիքներ իհարկե եղել են բայց չեն ազդել ընտրությունների արդյունքների վրա։ Կեղծիքները դեռ կեղծված ընտրություններ չեն։ Ավելին՝ ասել են որ ընտրությունները առավելապես կամ մեծապես համապատասխանել են եվրոպական չափանիշներին։ ԱՄՆ պետդեպն էլ շնորհավորել է հայ ժողովրդին մրցակցային ընտրություններով նախագահ ընտրելու համար։ երբ ձեզ պետք է՝ հիշյալների գնահատականները հալած յուղի տեղ եք ընդունում երբ պետք չէ՝ առ ոչինչ եք համարում ու լիաթոք ծիծաղում միամիտների վրա ովքեր պատի տակի խոսակցությունները բացահայտորեն շահագրգիռ շրջանակների պնդումները եւ անաչառ հհշական մամուլի խիստ հավաստի հրապարակումները հալած յուղի տեղ չեն ընդունում։
Պետական ինստիտուտները մերժելով ամեն ինչի նկատմամբ (բացի հեղափոխականության եւ բռնի իշխանափոխության պայծառ ապագայից)անվստահություն սերմանելով՝ դո՞ւք ուր եք գնում. բոլշեւիկների արյունալի հետքերո՞վ։
ես չգիտեմ ՜բոլորին ինչ ա հայտնի՜ Սերժ Սարգսյանի ինտիմ այսինքն նե՚ղ շրջանակներում անցկացրած հանդիպումների մասին։ ես հենվում եմ մարդկանց հրապարակային հայտարարությունների եւ փաստերի վրա ոչ թե ասեկոսեների։ Կարող եք լիաթոք ծիծաղել ինչքան ուզում եք։
եթե ճշգրիտ ախտորոշում ասածը ձեր մեջ ասոցացվում է Գալուստ Սահակյանի կամ Շարմազանովի հետ՝ շնորհավորում եմ։ Հանրապետականներին չարյաց փոքրագույնը համարել՝ չի նշանակում նույնացնել ճշգրիտ ախտորոշման կենտրոնի հետ։ երեւի նյարդայնանում ես եթե անցնում ես վիրավորանքների։ Ափսոս։
September 3rd, 2011 at 12:04 am
(40, 42, 52)
Կարինե, ես գիտեմ որ 52-ը 50ից ավելին ա, իզուր տեղը ինձ դա «բացատրելու» փոխարեն լավ կանեիր ավելի ուշադիր կարդայիր իմ գրածը` «Սերժը, պաշտոնական տվյալներով, 2008-ին 52 տոկոս ձայն ա ստացել: Ուրեմն ինչքան քիչ պետք ա եղած լինեն իսկական տոկոսները, որ կեղծել-ձգել-ձգելով, հազիվ կարողացել են 52 տոկոս դարձնել»: Քանի որ 52ը 50ից ընդամենը 2ով ա ավելի, ուրեմն կեղծիքները, եթե անգամ քիչ եղած լինեին, կարող էին ազդել ընտրությունների արդյունքների վրա: Բայց կեղծիքներն իրականում քիչ չեն եղել, այլ շատ նշանակալի: Դիտորդական առաքելությունների եզրակացությունը, բոլորը գիտեն, անաչառ չի ու պայմանավորված ա քաղաքական գործոններով : Իսկ PFA ի հրապարակած վերլուծությունը, որի հղումը ես դրել էի, գիտական սկզբունքներով արված վերլուծություն ա, որի սկզբունքները բացատրված են հենց տեքստի մեջ: Ու կորերն էլ աչքի առաջ են` կարելի ա նայել ու համոզվել:
Իսկ պետդեպարտամենտի հաշվով շաաաատ ես խորամանկում: Ամերիկան տենց էլ մինչեւ հիմա չի շնորհավորել Սերժին ընտրվելու առթիվ:
«երբ ձեզ պետք է՝ հիշյալների գնահատականները հալած յուղի տեղ եք ընդունում երբ պետք չէ՝ առ ոչինչ եք համարում» — էս «ձեզ»ը ո՞ւմ ա վերաբերում, Կարինե, կարծեմ մենք իրար հետ դու-ով էինք խոսում: Ես ոչ որեւէ կուսակցություն, քաղաքական ուժ, ոչ էլ որեւէ մամուլ չեմ ներկայացնում, եւ պատասխանատու եմ մենակ իմ խոսքերի համար:
Սերժի հանդիպումը Ստեփանակերտում ինտիմ հանդիպում չէր, դա էն հայտնի, աղմուկ հանած հանդիպումն էր Ղարաբաղի ռազմական եւ վարչական ղեկավորության հետ, որի պատճառով մի քանի ժամ Ստեփանակերտի փողոցները փակվել էին երթեւեկության համար, ու ստեփանակերտցիք քիչ էր մնում ջղայնությունից Սերժին քարկոծեին: Ու եթե քեզ իսկապես հուզեր Ղարաբաղի ճակատագիրը, ոնց որ փորձում էիր քո գրածներում հավատացնել, քեզ էտ հանդիպման ժամանակ խոսվածը պետք ա հուզեր, եթե անգամ իսկապես չգիտեիր, գոնե հիմա, իմ ասելուց հետո` թե ինչ ա ասել Սերժը էտ հանդիպման ժամանակ, դու պետք ա անհանգստանայիր, ոչ թե վռազ ասեկոսե անվանելով խոսակցությունը ցրեիր:
Եթե հեղափոխությունը քո գիտակցության մեջ մենակ բոլշեւիկների հետ ա ասոցացվում, դա քո պրոբլեմն ա, ընդամենը ասեմ որ էսօր չկա զարգացած եւ կայացած ոչ մի պետություն, որ առնվազն մեկ հեղափոխության (շատերը նաեւ` բազմաթիվ հեղափոխությունների) միջով անցած չլինի:
Իսկ այ Գալուստի կամ Շարմազանովի տեղը չարժեր վիրավորվել, ընդամենը պետք էր ասել, թե ով ա ոչ հեքիմն ու ճշգրիտ ախտորոշում տվողը, որ ես էլ իմ «հիքիմությամբ» չբավարարվեի ու իրանց դիմեի☻☻
September 3rd, 2011 at 12:58 am
52,
Կարինե, լավ կլիներ որ սա էլ կարդաիր եզրակացություններից առաջ… այստեղ կորեր չկան, սա Սահմանադրական դատարանի դատավորի ուղիղ խոսքն է ԱՄՆ դեսպանին…
http://lragir.am/armsrc/country52557.html
…ևս մի նկատառում… եթե ձայների մեծամասնությամբ են ընտրվում, կոալիցիա չեն կազմում, որովհետև դրա կարիքը չի լինում… կոալիցիա կազմում են երբ ձայների բացարձակ մեծամասնությամբ չեն ընտրվում՝ 50%-ից պակաս
September 3rd, 2011 at 6:24 am
51,
Հասկանում եմ, Մարինե, որ դիտմամբ ես սև-ու-սպիտակ ներկայացրել, բայց դա աղավաղում է խնդիրը և կոնտրաստը տեղին չէ… արտագաղթը դա մեր սոցիալական այն չարիքներից է որտեղ միանշանակ մեղավոր փնտրել ու գտնելը շատ դժվար է… դու ոչ միայն գտնում ես այլև սխալ ես գտնում… սխալ մարդու ես մեղադրում… իմ ասածը սա է… ուրիշ ո՞նց ասեմ որ հասկանաս Մարինե…
քո, վերջին ակցիաների (և ոչ միայն վերջին) մասնակցությունն ու Հայաստանի խնդիրներով անհանգստանալը քեզ միանշանակ ազատում է որևէ բարոյախոսության նշանակետ լինելուց, սակայն քննադատությունից զերծ չի կարող պահել…
…պարզ չեմ գրու՞մ Մարինե…
September 3rd, 2011 at 11:54 am
Արտագաղթի պատճառները իհարկե ուրիշ տեղ են, եւ գլխավոր մեղավորն էլ ուրիշ տեղ ա: Բայց ես, արդեն որերորդ անգամ նորից եմ ասում, արտագաղթի պատճառները չի, որ վերլուծել եմ կոնկրետ իմ էս (ու նախորդ) տեքստում:
Ես գրել եմ նրա մասին, ինչի մասին ուզեցել եմ գրել: Որ բացատրել ինչ որ բան եւ գտնել պատճառները` անպայման չպետք ա նշանակի արդարացնել: Մարդու արարքի պատճառները կարող ա իրա մեջ չլինեն, դրսում լինեն, բայց արարքը, մեկ ա, լինի մերժելի:
Բայց էս թեման ճիշտ կլինի փակենք, որովհետեւ անընդհատ նույն բանը կրկնելով պտտվում ենք նույն տեղում :
September 3rd, 2011 at 10:33 pm
Մարինե
Ասում ես՝ Ամերիկան տենց էլ չի շնորհավորել Սերժ Սարգսյանին։ Ես գրել եմ՝ ԱՄՆ պետդեպը շնորհավորել է հայ ժողովրդին մրցակցային ընտրություններով նախագահ ընտրելու համար։ Կարող ես քրքրել արխիվը եւ համոզվել։
Ձեզ ասելով՝ նկատի ունեմ նաեւ Վահանին եւ ոչ միայն նրան. բոլորին ովքեր ընտրողաբար են վերաբերվում միջազգային կառույցների գնահատականներին՝ ըստ հարմարության։
Սերժ Սարգսյանի ստեփանակերտյան այցի հետ կապված ՙհայտնի աղմուկ հանած պատմությանը՚ իհարկե ծանոթ եմ՝ հհշական մամուլից կոնկրետ քո ողմից ջերմորեն սիրված ՜Հայկական ժամանակից՜։ Բայց մեծագույն ցանկության դեպքում անգամ չեմ կարող այդ տեղեկությունները հավաստի համարել. Տառապանքս ինչպես ասում են փորձ ունի։ Մի հասարակ օրինակ բերեմ։ Նույն ՀԺ-ը ( ՜Չորրորդ իշխանությունն՜ էլ՝ վրադիրը) սեփական հավաստի աղբյուրները վկայակոչելով՝ պատմում էր Փարիզի հյուրանոցներից մեկում (մեկ այլ դեպքում՝ Ծաղկաձորում) Սերժ Սարգսյանի եւ Ռոբերտ Քոչարյանի միջեւ տեղի ունեցած ՜ռազբորկայի՜ այսինքն՝ լեզվակռվի մասին. Ռոբերտը Սերժին ի՞նչ է ասել Սերժը ինչ է պատասխանել եւ այդպես շարունակ։ Ընդ որում՝ այնպիսի մանրամասներով կարծես անձամբ են ներկա եղել խոսակցությանը դռան հետեւից ականջ դրել կամ ձայնագրել ժուչոկների միջոցով։ Հիմա՝ ի՞նչ կհարմայես. հալած յուղի տեղ ընդունեմ այդ ամենը ու ասեմ՝ դե որ գրում են ուրեմն հարց չկա՝ հենց այդպես էլ եղել է։ Էլ չեմ խոսում ակնհայտ ստերի մասին որով հեղեղված են այս այսպես կոչված լրատվամիջոցները։
Գրում ես՝ յուրաքանչյուր նորմալ երկիր առնվազն մի հեղափոխության միջով անցել է։ Մենք էլ ենք անցել 88-ին։ Եվ ի՞նչ։ Ավելի լա՞վ ենք ապրում քան առաջ։ Հավատա՝ նրանցից չեմ ովքեր կարոտախտով են հիշում սովետի երանելի տարիները կամ տրտնջում են անկախության ՜տխուր հետեւանքներից՜։ Բայց ո՞վ ասաց որ եթե թավշյա հեղափոխությունը չլիներ՝ իշխանության ղեկին չհայտնվեին դիլետանտները՝ պետության ղեկին մնային կառավարման համակարգում աշխատելու շատ թե քիչ փորձառություն ունեցող մարդիկ՝ այսօր երկիրը շատ ավելի լավ վիճակում չէր լինի։ Միայն չասես թե ամեն ինչում պատերազմն էր մեղավոր մեկ էլ երկրաշարժը։ Կամ եթե հեղափոխություն չլիներ անկախություն չէինք ստանա. Սովետի 15 հանրապետություններից ո՞ր մեկը չանկախացավ։ Անգամ Բելառուսը անկախություն ստացավ չնայած դեմ էր քվեարկել անկախությանը։
Ճշգրիտ ախտորոշման մասին դիտարկումս միտքս ինչ-որ կերպ տեղ հասցնելու համար էր. ընդամենը համեմատություն՝ պատկերավոր արտահայտություն եթե կուզես։ Բայց քանի որ շատ ես կենտրոնացել դրա վրա՝ ուզում ես ՙոչ հեքիմների՜ հասցեները թվարկեմ- կարող եմ մատնացույց անել օրինակ միջազգային պրոֆեսիոնալ կառույցները որոնք կոչված են գնահատականներ տալու տարբեր երկրներում տեղի ունեցող տնտեսական ֆինանսական զարգացումներին. Համաշխարհային բանկ՜ Միջազգային արժութային հիմնադրամ եւ այլն։ Որոնց գնահատականները վերջին 3 տարիներին իհարկե շատ ավելի աննպաստ են մեզ համար (հայտնի բան է որ Հայաստանը փոքր տնտեսություն ունենալով չափազանց զգայուն արձագանքեց մտջազգային ֆինանսատնտեսական ճգնաժամին- նաեւ անշուշտ վատ կառավարման հետեւանքով) բայց ոչ մի կերպ չեն հաստատում ձեր (քո մյուսների) վախենալու մեղադրանքները. ՜քրեաօլիգարխիկ բռնապետություն՜ ՜մաֆիոզ-կլանային համակարգ՜ ՜ավազակապետություն՜ ՜մոնղոլ- թաթարական վարչախումբ՜ եւ այլն։ Լավ մի՞թե կարելի է այդքան դաժան լինել սեփական երկրի նկատմամբ։
September 3rd, 2011 at 10:35 pm
Մեֆիստոֆել(ես)-ին
Կոալիցիա կազմելը ինչ խոսք հրամայական անհրաժեշտություն չէր. իմ կարծիքով՝ պայմանավորված էր Սերժ Սարգսյանի չափից ավելի զգուշավորությամբ սեփական թիկունքն ամուր տեսնելու աջճակիցների թիվը մեծացնելու ընդդիմադիր ռեսուրսը նվազեցնելու ցանկությամբ։ Դե մարդը սիրում է ապահովագրել իրեն՝ համենայն դեպս չեմ կարծում թե դա հանցագործություն կամ դրանից պետք է հեռուն գնացող եզրակացություններ անել։
Վալերի Պողոսյանի հետ կապված Վիկիլիքսի հրապարակման մասին։ Եթե նկատել ես՝ փոխդեսպանը գնահատական չի տվել ՍԴ անդամի ասածներին՝ ընդամենը վերաշարադրել է նրա տեսակետները եւ հպանցիկ արձանագրել որ վերջինս իր վրա հայրենասեր մարդու տպավորություն է թողել։ Որքանո՞վ անաչառ՝ կարելի է դատել Պողոսյանի՝ նույն փոխդեսպանի կողմից ներկայացրած կենսագրական տվյալներից։ Կարծում եմ՝ ամերիկացի դիվանագետը հենց այնպես չի գրել որ նա 90-ականներին բարձր պաշտոններ է զբաղեցրել ՆԳ եւ ԱԱ գերատեսչություններում։ Դատավոր էլ նշանակվել է 1996-ին՝ ԼՏՊ-ի ձեռամբ։ Գոնե ինձ համար ակնհայտ է որ գործ ունենք 2008-ի փետրվարին ինքնաբացահայտված հերթական թաքնված հհշականի հետ որի քաղաքական կողմնորոշման մասին ակնարկել է նաեւ Փենինգտոնը։
Եթե այդքանից հետո ՍԴ հիշյալ անդամը քեզ համար անաչառության անկողմնակալության էտալոն է իսկ նրա կարծիքները՝ վերին ճշմարտություն՝ ինչ համար այդպես չէ։
September 4th, 2011 at 12:05 am
(40, 42, 52, 53, 57)
Կարինե, երբ որ մեկը նախագահ ա ընտրվում, մյուս երկրների նախագահները իրան շնորհավորում են: Մյուս երկրների նախագահները շնորհավորեցին Սերժին, բայց Ամերիկայի նախագահը Սերժին տենց էլ չշնորհավորեց, ու չի շնորհավորել մինչեւ հիմա, ինչը էնքան էլ հաճախ չի հանդիպում միջազգային պրակտիկայում: Պետդեպարտամենտի շնորհավորանքն ու անձամբ նախագահին ուղղված շնորհավորանքը նույն բանը չեն:
«Սերժ Սարգսյանի ստեփանակերտյան այցի հետ կապված ՙհայտնի աղմուկ հանած պատմությանը՚ իհարկե ծանոթ եմ՝ հհշական մամուլից կոնկրետ քո ողմից ջերմորեն սիրված ՜Հայկական ժամանակից՜»-։ ———— Հայկական ժամանակը, ինչքան հիշում եմ, այո, գրել էր Սերժի այցի հետ կապված Ստեփանակերտի փողոցներում երեւեկությունը փակելու եւ ստեփանակերտցիների ջղայնության մասին, բայց չեմ հիշում որ գրած լինի էտ հանդիպման ընթացքում Սերժի խոսածի մասին: Ես դրա մասին բոլորովին էլ Հայկական ժամանակից չեմ իմացել, այլ մարդկանցից, որոնք զբաղվում են Ղարաբաղի խնդրով եւ գրում դրա մասին: ԲԱյց եթե ճիշտ հասկացա` դու ղարաբաղյան խնդրի զարգացումներից էնքան էլ տեղյակ չես, չնայած մի երկու օր առաջ ասոմւ էիր, թե դա էնքան կարեւոր ա քո համար, որ Ղարաբաղի պատճառով ես Սերժին ձայն տվել:
Դու փաստորեն կուզեիր որ 88-ը եղած չլիներ: Ասոմւ ես` մեկ ա կանկախանայինք: Գուցե: Բայց Արցախի Հանրապետությունը հաստատ չէր լինի էտ դեպքում: Թե՞ դա էլ կարեւոր չի: Գիտե՞ս` քո գրածներից պարզ երեւում ա թե դու ինչը չես սիրում, ինչն ես ատում: ԲԱյց բոլորովին չի երեւում թե դու ինչն ես սիրում, թե ինչն ա քո համար թանկ:
Վայ չէ, սխալվեցի, քո վերջին քոմենթի վերջին պարբերությունից պարզ ա դառնում, որ դու շատ ես հարգում Համաշխարհային բանկին ու Միջազգային արժութային հիմնադրամին: Եվ երջանիկ ես, որ դրանք չեն օգտագործում ավազակապետություն, քրեաօլիգարխիկ եւ նման բառեր: Մի փոքր սխալվում ես իհարկե, որովհետեւ էտ կազմակերպություններից մեկի ներկայացուցիչը` բավական տպավորիչ սեւական արտաքինով ու աֆրիկյան հագուստ կապուստով մի տիկին, մի երկու տարի առաջ Երեւանում օգտագործեց «օլիգոպոլիա» բառը, որով հմայաված` վարչապետը մի քանի ամիս մենակ դրանից էր խոսում: Բայց դա շատ կարեւոր չի: Թե ինչ համակարգ ա գործում Հայաստանում` ես միջազգային կազմակերպություններից չէ, որ պետք ա իմանամ: Դա Հայաստանում գիտեն բոլորը, անգամ նրանք, ովքեր ձեւ են անում թե չգիտեն:
September 5th, 2011 at 2:19 pm
Մարինե, ուզում ես ասել՝ Ամերիկայի նախագահը բան ու գործ թողած անձամբ շնորհավորանքներ է հղում բոլոր երկրների բոլոր ընտրված նախագահների՞ն։ Կամ մյուս բոլոր երկրների նախագահները՝ հեչ- Ամերիկայի նախագահը մե՞ջ. նրա շնորհավորանքը կամ չշնորհավորանքը բոլորի համար օրե՞նք է՝ լեգիտիմության չափանիշ կամ ցուցանիշ։ Պետդեպարտամենտն էլ նախագահից ազատ անկախ կառույց է որ՝ նրա վարած քաղաքականության մոտեցումների կարծիքների հետ կապ չունի՞։ Եվ վերջապես ինչպե՞ս կարող է որեւէ մեկը կամ որեւէ կառույց շնորհավորել այս կամ այն երկրի ժոովրդին եթե այդ երկրում ընտրություններն ինչպես դուք եք ասում՝ վերեւից ներքեւ կեղծվել են։
Չգիտեմ ում նկատի ունես՝ ասելով որ Սերժի կողմից ԼՂ հրամանատարական կազմին ներկայացված ՜վերջնագրերի՜ մասին իմացել ես ՜մարդկանցից, որոնք զբաղվում են Ղարաբաղի խնդրով եւ գրում դրա մասին՜. Ղարաբաղի հարցով այսօր ով ասես ՜զբաղվում է՚ եւ ով չի ալարում՝ գրում է այդ մասին. այդ թվում՝ այնպիսի տխմարություններ որ թող ու փախի։ Օրինակ՝ Քրիստինե Խանումյանը որ ղարաբաղցի լինելով հանդերձ այնպիսի անսահման ատելությամբ է գրում Ղարաբաղի ղարաբաղցիների ղարաբաղյան հին ու նոր ղեկավարների մասին՝ ուղղակի փշաքաղվում ես. Day az-ի թղթակիցները շատ հաց ու պանիր պիտի ուտեն հակաղարաբաղյան քարոզչության դաշտում նրան հասնելու համար ։ Կրկնում եմ՝ ես առաջնորդվում եմ մարդկանց հրապարակային հայտարարություններով ոչ թե պատի տակի խոսակցություններով։ եթե սա քո կարծիքով նշանակում է որ ՜ղարաբաղյան խնդրի զարգացումներից էնքան էլ տեղյակ չեմ՜ – ճիշտ չես հասկացել։ Ավելին՝ չարաչար սխալվում ես։
Ի՞նչ է Ղարաբաղը ինձ համար։ Ասեմ որ իմ մանկության եւ պատանեկության բոլոր ամառները անցել են Ղարաբաղում. Ղարաբաղը իմ փոքր հայրենիքն է՝ ծնողներիս ծննդավայրը որի հետ կապված են իմ լավագույն հիշողությունները։ Իմ ազգականներից շատերը պատերազմում կռվել են զոհվել վիրավորվել անդամահատվել։ Կարող ես համարել որ ինձ համար այդ ամենը եղած-չեղած՝ մի հաշիվ է։ Դե եթե կարծում ես որ նույն Սերժ Սարգսյանը Ռոբերտ Քոչարյանը (որ պատերազմի տարիներին կարող էին իրենց կանանց ու երեխաներին հանգիստ տեղափոխել ապահով վայրեր բայց չեն արել՝ թողել են որ բոլորի պես թաքնվեն նկուղներում ամեն րոպե ռմբակոծության տակ ընկնելու սպառնալիքի առջեւ) ի վերջո կազմակերպել եւ ղեկավարել են Ղարաբաղի պաշտպանությունը քեզանից Ղարաբաղի մասին ասող-խոսող Ղարաբաղով ՜զբաղվող՜ ուրիշներից քիչ են հետաքրքրված Ղարաբաղի ճակատագրով ավելին՝ թքած ունեն Ղարաբաղի ու ազատագրված տարածքների վրա որոնց համար նաեւ իրենց ենք պարտական- ես ո՞վ եմ որ անկեղծ լինեմ Ղարաբաղի ճակատագրի վերաբերյալ իմ մտահոգության մեջ։
88-ի հեղափոխության մասին իմ դիտարկումից ոչ մի կերպ չի հետեւում թե կուզեի՝ 88-ը եղած չլիներ- դա ընդամենը ասվածի կամայական մեկնաբանություն է. ասվածը ոչ թե ամբողջության մեջ այլ ընդհանուր կոնտեքստից դուրս ընկալելու կամ այդպես ներկայացնելու փորձ։ Ես խոսում էի ոչ թե ղարաբաղյան շարժման այլ դրան հաջորդած ՜թավշյա հեղափոխության՜ մասին որ ղարաբաղյան շարժման հետ կապ չուներ։ Ավելին՝ դրա ուղղակի նենգափոխումն էր: Ինքս մասնակցել եմ 88-90 թվականներին տեղի ունեցած բոլոր ցույցերին հավատացել եմ Տեր-Պետրոսյանին հիասթափվել՝ տեսնելով թե ինչպես միացումի համար պայքարը հընթացս տրանսֆորմացվեց (ընդ որում միանգամայն անթաքույց) իշխանության համար պայքարի եւ անջատումի քարոզչության ու թախանձագին խնդրում եմ՝ թացը չորի հետ մի խառնի։ Ասածս այն էր որ եթե ՀՀՇ-ի առաջնորդությամբ իրականություն դարձած ացված հեղափոխությունը չլիներ՝ ՜դիլետանտները իշխանության չգային՜ վայրի ազատականության իրենց նկրտումներով – կարող էինք շատ ավելի փոքր կորուստներով դուրս գալ 90-ականների փորձություններից։ Եթե սա ըստ քեզ՝ նշանակում է որ Արցախի Հանրապետության լինել-չլինելը չեմ կարեւորում՝ ի՞նչ ասեմ. կարող ես այդպես մտածել։
Հեգնանքդ իմ ՜վերջին քոմենթի վերջին պարբերության՜ կապակցությամբ մեղմ ասած անտեղի է եթե չասեմ էժանագին շահարկում է։ Ի՞նչ կամ ում եմ սիրում ինչով կամ ումով եմ երջանիկ՝ թույլ տուր ես իմանամ։ Եվ ի սեր Աստծո՝ մի խոսիր բոլորի անունից։ Բանավեճն այսպիսով սպառված համարենք։ Սա թերեւս այն դեպքն է որի մասին բանաստեղծը ասել է. մեկ է՝ էլի պատը կմնա պատ-կպակասի մի լավ ճակատ։
September 5th, 2011 at 7:04 pm
(40, 42, 52, 53, 57, 59, 60)
Կարինե, բան ու գործի հաշվով չգիտեմ, բայց երբ որ մի երկրում նախագահ ա ընտրվում, մյուս երկրների նախագահները շնորհավորում են իրան, դա ընդունված միջազգային պրակտիկա ա: Իսկ եթե Սերժի դեպքում նախագահը չի շնորհավորել, այլ ընդամենը Պետդեպը` դա չի կարող երբեք պատահականության կամ ԱՄՆ նախագահի շատ զբաղված լինելու արդյունք լինել, դա որոշակի վերաբերմունքի դրսեւորում ա ԱՄՆի կողմից: Ընդ որում էս թեման` ԱՄՆի շնորհավորել-չշնորհավորելու թեման, ոչ թե ես, այլ հենց ինքդ բացեցիր, հիմա էլ ինձ ասում ես` ինչ կարեւոր ա:
Իմ ինֆորմացիայի աղբյուրն իհարկե Քրիստինե Խանումյանը չի: Ես երեւի գերագնահատեցի քո տեղեկացվածությունը քաղաքական հարցերում, որի համար ցավում եմ: Բայց մի օր կգա` ինքդ կհամոզվես որ իմ ասածը ասեկոսեներ չէին:
Բայց քո էս վերջին քոմենթում ամենացնցողը ավարտական մասն էր: Գրել ես` «Ինքս մասնակցել եմ 88-90 թվականներին տեղի ունեցած բոլոր ցույցերին հավատացել եմ Տեր-Պետրոսյանին հիասթափվել՝ տեսնելով թե ինչպես միացումի համար պայքարը հընթացս տրանսֆորմացվեց (ընդ որում միանգամայն անթաքույց) իշխանության համար պայքարի եւ անջատումի քարոզչության»։ Խոստովանեմ` ես վաղուց սենց բան չէի կարդացել: Անկախության համար պայքարը քո համար փաստորեն «անջատումի քարոզչություն ա»: Այսինքն` դու կուզեիր որ Արցախը միանար Հայաստանին, բայց Սովետական Միությունը մնար: Եթե քանդվեր էլ` մենք դրա հետ գործ չունենայինք: Մեր ի՞նչ գործն ա` նման հարցերի մեջ խառնվելը, գլուխը շառի տակ դնելը:
Իմ համար սարսափելի ա էս մտածողությունը, ամենամեծ խնդիրը հենց դրա մեջ ա, ու էն վիճակը, որում էսօր հայտնվել են Հայաստանն ու Արցախը` հենց էս մտածողությունից ա գալիս: Քեզ երեւի թվում ա թե խնդիրը մենակ հողն ա` Արցախը մերն ա ու վերջ, իսկ թե ինչ տեսակ իշխանություն կլինի Արցախում, ինչ կյանքով կապրեն մարդիկ` էտ արդեն շատ կարեւոր չի: ԲԱյց մենք հենց էն պատճառով ենք հասել էս վիճակին, էն պատճառով չենք կարողանոմւ մեր հաղթանակին տեր կանգնել, որ չենք կարողանում պատերազմում տարած հաղթանակը շարունակել մեր ներքին կյանքում, չենք կարողանում Հայաստանի ու Արցախի պետությունները կարգին պետություն սարքել: Ու էն, որ 88-ի շարժումը, Ղարաբաղյան շարժում լինելով, նաեւ ուրիշ կողմ ուներ իրա մեջ` մենակ հողի համար շարժում չէր, նաեւ ազատույթան համար շարժում էր` դա իրա ամենաուժեղ կողմն ա, ոչ թե թույլ կողմը: Իհարկե` նախ հողն ա լինում հետո ազատությունն էտ հողի վրա, բայց առանց ազատությ ան` երջանկություն չի լինում:
September 6th, 2011 at 12:06 pm
Կներես մեկնաբանությունդ մինչեւ վերջ չկարդացի քանզի համոզվեցի՝ ակնհայտորեն գերագնահատելեմ մտավոր կարողություններդ հետդ բանավեճի բռնվելով։ Սխալս ընդունում եմ. նախկին լեւոնականներ չեն ինում իսւ»կ լեւոնականներին ինչ-որ բան բացատրելը լրիվ անիմաստ զբաղմունք է։
Մեր մտքերի չստացված փոխանակությունը համարենք անվավեր։
September 6th, 2011 at 12:27 pm
Կարինե ջան, խոստովանեմ` ես էլ էի գերագնահատել քեզ` մտածելով որ քո հակալեւոնականությունը կարող ա համատեղվել մտածելու ընդունակության հետ:
Անվավեր համարելու խնդիր չկա, խոսակցությունը բոլորի աչքի առաջ ա, թող մարդիկ կարդան` հիանան քո մտավոր կարողություններով ու իմ մոտ դրանց կատարյալ բացակայությամբ ☻☻