Ընկերներիցս մեկը ինձ լինկ ուղարկեց: Գրել էր, – «նայի, Սիրիայի մասին է խոսում»: Նայեցի: Անծանոթ չսափրված երիտասարդի նկար էր դրված: Զարմանացա, արդեն 15 տարի է, ինչ մասնագիտորեն զբաղվում եմ Մերձավոր Արեւելքով, մասնավորապես Սիրիայով, եւ, բնականաբար, գիտեմ այդ ոլորտում բոլորին, ով կարող է գրագետ ինչ-որ բան ասել:
Ցավոք, արդեն մեկ ու կես տարի է ինչ արեւելագետները շատ պահանջված են դարձել լրագրողների շրջանում: Ասում եմ, ցավոք, քանի որ Արաբական գարունը տարածաշրջանի նկատմամբ հետաքրքրության հետ միասին, ողբերգություն բերեց Սիրիային: Մարդկային զոհեր եւ ավերված քաղաքներ: Արեւելագետներս ստիպված եղանք աշխատասենյակներում եւ նեղ մասնագիտական միջավայրում ընթացող մեր մշտական քննարկումները տեղափոխել հեռուստաէկրան, թերթերի էջեր, քննարկել ասուլիսների ընթացքում, պատասխանել հարցերին նույնիսկ հեռախոսով հանգստյան օրերին ու ժամերին: Դա իր հերթին ստիպում է ավելի պատասխանատու վերաբերվել ցանկացած հնչեցրած խոսքին, հետեւաբար ժամեր վատնել հսկայական ոչ հավաստի եւ կեղծ լուրերի եւ ուղղակի ապատեղեկատվության միջից «պեղելու» համար իրականությանը մոտ տեղեկություն, համադրել աղբյուրները, կապվել տեղում եղած ծանոթների ու գործընկերների հետ, ստուգել ու նորից ստուգել, վերջապես փորձելով ինչ-որ պատկեր ստանալ:
Եվ հանկարծ… Կարդացի ստացած լինկը: Ուշադրություն չէի դարձնի, ինչպես ուշադրություն չեմ դարձնում պարբերաբար հայտնվող նման կիսագրագետ «փորձագետներին», որոնք մեկ-երկու հոդված կարդալուց հետո կամ ինչ-որ մի սփուռքահայի հետ զրուցելուց հետո ասուլիս են հրավիրում ու իրենց մասնագետ կարծում: Սակայն սա այլ դեպք էր: Մի կողմ թողնենք հակասություններով լի, անտրամաբանական տեքստը, որը նույնիսկ վերլուծության արժանի չէ: Ա.Բաբաջանյան անունով, պարզվում է, թերթի խմբագիրը, հայտարարել էր. «Այն, ինչ ասվել է ցայսօր Սիրիայում տիրող վիճակի մասին` ո՛չ պաշտոնական տեսակետները, ո՛չ արևելագետի դիպլոմներով պսևդովերլուծաբանների անհեթեթ մեկնաբանությունները, ո՛չ Սիրիայից Հայաստան եկածների պատմածները, չեն համընկնում այն իրականության հետ, ինչ մենք տեսանք Հալեպում»:
Նա վիրավորել է մի ամբողջ մասնագիտական հանրություն: Մասնագիտություն, որում ի տարբերություն իր նման վատ լրագրողների մի օրում չեն կայանում: Արեւելագիտությունը մասնագիտություն է, եւ արեւելագետ կոչվելու իրավունք են ստանում միայն բազմաթիվ պայմանները առկայության դեպքում` լավ ուսուչիցներ, լեզուների իմացություն, տարիներ շարունակ դասականներից մինչեւ ժամանակակից գիտնականների աշխատությունների ընթերցում, բազմաթիվ անգամներ ուսումնասիրվող երկրում երկարաժամկետ գործուղումներ, իրադարձությունների ամենօրյա հետեւում, մշտական քննարկումներ ոլորտի գիտակների հետ: Հասկանալի է, Ա.Բաբաջանյանին երեւի թե բախտ չի վիճակվել նույն ճանապարհն անցնել իր ոլորտում եւ իրեն զգալ իսկական մասնագետ, սակայն արդյոք արժի բացահայտել սեփական բարդույթները այս ձեւով: Եթե “լրագրողը” չի կարողանում հարգել գիտնականի մասնագիտությունը, դա խոսում է ընդամենը “լրագրողի” տգիտության մասին: Եթե “լրագրողը” իրեն թույլ է տալիս պիտակավորել մարդկանց /միգուցե եւ չնշելով անուններ/, որոնք բազմաթիվ անգամներ, բոլորովին անհաշախնդիր, բարյացակամորեն պատրաստակամություն են հայտնել օգտակար լինել իր լրատվամիջոցներին, նա բացահայտում է իր տարրական անդաստիարակությունը:
Եվ ուրեմն, ես այլեւս ոչ “Ժամանակ” թերթին, ոչ էլ 1in.am կայքին մեկնաբանություն չեմ տալու, Մերձավոր Արեւելքի հետ կապված բոլոր հարցերի վերաբերյալ Ա.Բաբաջանյանը թող ինքը վերլուծություններ պատրաստի: Կցանկանայի նաեւ, որ նշված լրատվամիջոցները չզետեղեն այլ ռեսուրսներին փոխանցած ու ասուլիսների ժամանակ հնչեցրած իմ խոսքերը: Իմ քայլին կառաջարկեի հետեւել իմ մյուս գործընկերներ-արեւելագետներին, դրանով գոնե կսահմանափակեք շփումը մի մարդու հետ, ով փորձում է արեւելագիտության նշաձողը իջեցնել սարսափելի ցածր աստիճանի` իր սեփական մակարդակին:
Սուրեն Մանուկյան, արաբագետ
August 17th, 2012 at 5:04 pm
Սուրեն ջան, շնորհակալություն հոդվածիդ համար:Շատ տեղին էր. Արման Բաբաջանյանի «դիտարկումները» շատերիս է վրդովվեցրել: Արդարացի ես, որ արևելագիտությունը մասնագիտություն է: Ես էլ ցավ զգացի,որ մեր շարքերում կան բաբաջանյաններ,չէ՞ որ լրագրությունը ևս լուրջ մասնագիտություն է… ու դեռ հարց է, արդյո՞ք, սույն «պարոնը» մասնագիտությամբ լրագրող է: Մյուս կողմից, անկեղծ ասած այստեղ ոչ այնքան գործ ունենք լրագրողական տգիտության հետ, որքան մտածված, հատուկ ուժերի կողմից ուղղորդված գործունեության: Այ, սա արդեն լուրջ մտածելու տեղիք է տալիս: Բայց ամեն ինչ իր տեղն է ընկնում, երբ վերհիշում ես, թե ո՞վ է, ի վերջո, երկու լրատվամիջոցներ ղեկավորող Արման Բաբաջանյանը…
August 17th, 2012 at 9:22 pm
<.ic u 1am.ic urish inch spaselikner uneik?:( shat zarmanali e ,vor zarmanum ek ; der chek xratvel?
August 17th, 2012 at 10:15 pm
հարգելի Սուրեն, սրա նպատակը սիրիահայերին անջատ, պառակտված տեսնելն էր, որպեսզի իրականացնի բուն նպատակը՝ դաշնակցականներին մրոտել: Բայց գնաց տեսաւ, որ հայ համայնքը միասնական է: Դէ իրեն էդքան փող էին տվել մի բան պիտի զառանցե՞ր, այս անհաջող զառանցանքը մեջտեղ գցեց: Կարծեմ բան դուրս չեկավ:
August 18th, 2012 at 9:52 am
Arnine-ին
Շնորհակալ եմ Արմինե ջան: Խնդիրն այն է, որ լրագրողը, եւ առավել եւս խմբագիրն իմ գնահատմամբ պետք է լինի նաեւ օրինակ ցույց տվող անձ: Չէ, որ եթե քննադատում ես, ուրեմն դու պետք է ավելի լավը լինես, որ քննադատելու իրավունք ունենաս:
Այս դեպքում հանդիպում ենք տարրական մարդկային բացասական բնավորության գծերին: Իսկ մտածված եւ ուղղորդած գործողության վարկածը նույնպես հնարավոր է:
August 18th, 2012 at 9:54 am
neneth-ին
Իրականում էդքան էլ զարմացած չեմ: Մի լրատվամիջոց, որ Վահե Ավետյանի մահվան օրը իրեն թույլ է տալիս տեղադրել Հարսնաքարի մասին գովազդային նյութ:
August 18th, 2012 at 9:58 am
Ani-ին
Համաձայն եմ, բայց չեմ կարծում, որ նման փոքր մարդը կարողանա կայացած համայնքը պառակտի
August 18th, 2012 at 6:39 pm
Բարև ձեզ: Կթողեք Ջիվանն էլ կաղ իշով քարավան մտնի?)))))
Էս ինչ մի վայնասուն է բարձրացրել Ս. Մանուկյանը:Ինչ է,թե տեսեք -տեսեք լրագրողը որոշ “արվետագետների” անվանել է փսեվդովերլուծաբաններ…Իրականում ես Սուրենին ճանաչելու բախտը չունեմ, չգիտեմ ինչ մակարդակի մասնագետ է նա, բայց նման ռեակցիան լուրջ մարդուն հարիր չէ: Առավել ևս, որ լրագրողի ասածների մեջ ճշմարտության հատիկ կա: Իրականում, և դա երևի մեր լրագրողների ոչ պրոֆեսիոնալիզմից է գալիս, ով ոնց ներկայացավ, լրագրողները այդպես էլ ներկայացնում են: Դրա համար էլ թե տպագիր մամուլը, թե հեռուստաեթերը վերջերս հեղեղված է արևելագետներով ընդհանրապես, թուրքագետներով, պարսկագետներով ու արաբագետներով մասնավորապես: դրա համար էլ Ազիզ Թամոյանը կոչվում է եզդիների համաշխարհային միության նախագահ, ու նման շատ բաներ…. Սուրենը շատ ճիշտ է նկատել, որ արևելագետ դառնալու համար ինչքան ջանք, աշխատանք է պետք ր ինչ բարձր կոչում է արևելագետի կոչումը, բայց հարգելի Սուրեն, մեր իրականության մեջ ով մի երկու բառ արաբերեն է կարդում գիրկապ անելով, հաջորդ օրն իսկ իրեն հորջորջում է արևելագետ ու մեկնաբանություններով ու ասուլիսներով է հանդես գալիս. Մեկնաբանություններին ուշադրություն դարձնող չկա, կանխատեսումները չեն կատարվում, որովհետև սւրճի բաժակ նայողի մակարդակի են… Հույս ունենամ Խմբագիրը նման արևելագետների է ի նկատի ունեցել, ու եթե դուք այպես կոպտորեն ընդվզում եք, կասկածում եմ, որ ինքներդ ձեր մասին այնքան էլ բարձր կարծիք չունեք, որպես արևելագետի, որովհետև խոսքը չակերտավոր արևելագետների մասին է եղել ամենայն հավանականությամբ:
Իմիջիայլոց, եթե ինչ որ բան Ձեզ վիրավորել է նաև, պետք չէ խռովկան երեխայի պոզայով պռոշ անել ու ուրիշներին էլ կոչ անել հետևելու Ձեր օրինակին: Փառք աստծո, հրապարակային, հայ հասրակությանը հետաքրքրող նյութ եք քննարկում, հրապարակայնորեն քննարկեցեք, առանց կենցաղային բամբասանքի մակարդակի իջնելու, առանց մեկզմեկու դավաճան, կամ մատնիչ որակելու, մեր նման նվաստներս էլ հետևենք ձեր հրապարակային բանավեճին, մի քիչ կրթվենք, հղկվենք, համ էլ տեսնենք ով է ճիշտ, ով` սխալ)))))))
P.S.
Զարմացա, որ Արման Բաբաջանյանին չեք ճանաչել: Ես իր մասին մի բան գիտեմ, որ բանտարկված էր))))
August 18th, 2012 at 10:46 pm
Բարեւ Ձեզ:
Չեմ կիսում Ձեր կարծիքը, բայց այն ունենալու իրավունք ունեք, իհարկե:
՞վայնասուն???՞ Ինչից ենթադրեցիք? Ուղղակի նմաններին պետք է տեղը դնել, սա մարտնչող անգրագիտությունն է: Դրա վերաբերյալ մի նյութ ունեմ: Կարդացեք, եթե հետաքրքրում է: http://civilnet.am/2012/06/02/կիսագրագիտությունն-անգրագիտություն/
՞Հույս ունենամ Խմբագիրը նման արևելագետների է ի նկատի ունեցել՚՚, ՚՚որովհետև խոսքը չակերտավոր արևելագետների մասին է եղել ամենայն հավանականությամբ՚՚: Սրանք ընդամենը Ձեր ենթադրություններն են, որոնք իրականության հետ շատ թույլ կապ ունեն, եթե ընդհանրապես ունեն:
Իսկ իմ մասնագիտական որակների գնահատականը թող տա իմ համքարությունը: Դա ինձ բավարար է:
Համենայնդեպս ասեմ, որ 15 տարի զբաղվում են այդ գործով: Ամիսներով ապրել եմ այդ միջավայրում: Սովորել եմ Դամասկոսում: Պաշտպանել եմ թեկնածուական հենց Սիրիայի վերաբերյալ: Դասավանդում եմ ԵՊՀ-ում: Մի խոսքով փորձում եմ Արեւելագետի բարձր կոչմանը արժանի լինել:
August 19th, 2012 at 9:22 am
Հարգելի պարո’ն Մանուկյան:
Նախ թույլ տվեք չհամաձայնվել Ձեր «իսկ իմ մասնագիտական որակների գնահատականը թող տա իմ համքարությունը» հայտարարության հետ, քանի որ այնպես է ստացվում, որ Դուք ընթերցողին զրկում եք գնահատականներ տալու իրավունքից: Այդ դեպքում ո՞րն է Ձեր սպասելիքն ընթերցողից:
Եթե դուք կարծիքներ հայտնեք մասնագիտական պարբերականում, բնականաբար և հավանաբար, արձագանքային կարծիքներ հայտնողները կլինեն մասնագետներ:
Սակայան, եթե Ձեր մտքերը ներակայացնում եք ոչ նեղ-մասնագիտական ընթերցողի դատին, ապա վերջինիս կարծիք հայտնելու կամ շարադրելու իրավունք պիտի վերապահեք:
Վերադառնալով բուն նյութի բովանդակությանը, ես կարծիք չունեմ քննադատյալ լրագրողի Սիրիայից կատարած մեկնաբանությունների մասին, քանի որ չեմ կարդագել: Սակյան կարդացել եմ Սիրիայի մի շարք կազմակերպությունների կողմից կատարված նրան հակազդող հայտարարությունը: Այդ հայտարարությունը անբովանդակ էր: Այնտեղ ընդամենը խոսվում էր ինչ-որ անհասկանալի համայնքային միասնության ու այն սասանելու անթույլատրելիության մասին:
Միասնությունն ինքնին արժեք չէ: Բացի այդ, եթե մի խեղճուկրակ լրագրող կարող է հայ համայնքի միասնությունն ինչ-որ հայտարարությամբ վտանգի ենթարկել, դա արդեն այդ միասնության բազմախոս վկայությունն է:
Ուզում եմ անդրադառնալ նաև Ձեր «կիսագրագիտությունն-անգրագիտություն» մասին հրապարակմանը:
Նախ, կարծում եմ, որ դա, ցավոք համատարած բնույթ է կրում Հայաստանում: Սակայն դա արտագաղթին վերագրելը, կամ միայն արտագաղթին վերագրելը, ճիշտ չի պատկերում իրականությունը:
Հայաստանում երբեք համապատասխանորեն կիրթ ու կարող մարդկային ռեսուրս գոյություն չի ունեցել: Սա աներկբայորեն ակնհայտ էր հենց 1988-ից սկսված՝ եթե ոչ ավելի վաղ:
Օրինակ, քաղաքական կուսակցությունների չկայանալը հենց սրանով էլ կարելի է բացատրել՝ մեկ-երկու փայլուն դեմքեր հայ քաղաքական սպեկտրը ներկայացնող բոլոր մտքի դպրոցներում էլ կային: Սակայն միտքն ինքնին արդյունք չի տալիս, եթե այն կիրառելու ռեսուրս չկա:
Նույնը կարելի է ասել երկրի կառավարման մասին: Առնվազն 1990-ին արդեն երկրի կառավարման ռեսուրս չկար:
Այս տարիներին դեռ զգալի արտագաղթ չկար: Դրանից հետո սկվեց լայնածավալ արտագաղթը:
Այսօրվա ողբալի վիճակը ես կբացատրեի հայ մշակույթի տասնամյակների ինչպիսությամբ: Մշակույթն ընկած է ընտանեկան դաստիարակության հիմքում: Հուսամ ինձ հետ կհամաձայնվեք, որ հայ ընտանիքներում երեխաների դաստիարակության զգալի ու սիստեմատիկ պակասորդ կա:
Դա ակնհայտ է և’ դպրոցներում, և’ փողոցներում, և’ համալսարաններում, և’ գիտությունների ակադեմիայում, և’ կառավարման համակարգում, և’, ի վերջո, հե’նց ընտանիքներ պատերի ներսում:
Մի կարևոր դիտարկում էլ համարում եմ այն, որ հայաստանաբնակ հայի ամենաարատավոր հատկությունը գոռոզամտությունն է: Պիտի միանգամից ու հաճույքով նշեմ, որ անձամբ Ձեզ դրանում մեղադրելու հիմք չունեմ: Սակայն, ի հակադրություն Ձեզ, օրինակ, նույնը չեմ կարող ասել Ձեր կոլեգաների մասին:
Գոռոզամտության երկու էական բացատրություն կարող եմ տալ.
ա) որպես կանոն, հայ մարդը քրիստոնյա չէ, թեպետ տեղյակ չլինելուվ, թե ի՞նչ է նշանակում քրիստոնյա լինել, կարող է հակառակը հայտարարել,
բ) գոռոզամտությունը գավառական հատկություն է՝ տեսնում ես քեզ շրջապատող իրերի առարկայական պատկերը, սակայն հորիզոնդ թույլ չի տալիս տեսնել հորիզոնիցդ դուրս գտնվող իրականությունն ու վերջինիս պատճառահետևանքային խոշոր պատկերը:
Երկու վերոհիշյալ բացատրություններն էլ տանում են դեպի մշակույթ: Մշակույթը տանում է դեպի ընտանիք, իսկ ընտանիքը՝ դեպի հասարակություն:
Ժամանակակից հայ մշակույթը ձևավորված է մի քանի առանցքային պոստուլատների վրա: Նշեմ միայն մեկը՝ «մենք քիչ ենք, բայց հայ ենք»:
Սա գոռոզամտության գավառական, սակայն անգերազանգելի հայկական պատվանդանի վրա դրված դեպի երկինք պարզված միջնամատի համարժեք կոթող է:
Կարող եք գուցե զարմանալ, որ ես Ձեր արծարծած թեմայից շեղվել եմ: Բայց, իրականում, փորձում եմ ընդամենը Ձեր բարձրացրած թեման տանել դեպի երևույթների բուն արմատը:
Մյուս կողմից, հաճելի անակնկալ է Հայաստանում կիրթ մարդ գտնելը: Գայթակղությանը չդիմանալով՝ ուզեցի զրույցի բռնվել:
August 19th, 2012 at 12:00 pm
Էնքան թեմաներ միանգամից բարձրացրեցիք, կաշխատեմ բոլորին էլ անդրադառնամ: Բոլորն էլ կարեւոր են
August 20th, 2012 at 3:39 am
Սուրեն, դու ի՞նչ կարծիք ունես այսօրվա Սիրիայի իրավիճակի մասին… մի երկու բառով… առայժ կա Ալ Ասսադի վերսիան, որ այս բոլորը դրսից հրահրված է, որն ուղղակի թե անուղղակի ընդունվում է Ռուսաստանի կողմից և արևմտյան մոտեցումը…
ինչպիսի՞ն է մեր իշխանությունների վերաբերմունքը քաղաքական իմաստով և բռնած դիրքով…
August 20th, 2012 at 1:05 pm
Ներքին խնդիրներ կային, իհարկե, ավտորիտարիզմ կար, անկասկած, բայց ներքին անհամաձայնությունը էդքան մեծ չէր, ինչքան դրսից հրահրումը: Դա է պատճառը, որ էսքան դիմանում է Բաշառը: Հակառակ պարագայում տարուց ավել նման սարսափելի ճնշման պայմաններում չէր դիմանա: Եթե չունենար ժողովրդական աջակցություն, վաղուց ընկել էր իշխանությունից: Մուբարաքի նման տղեն հեռացավ, էլ ուր մնար ալ-Ասադը, եթե ժողովուրդը համատարած իրան չուզեր:
August 20th, 2012 at 2:43 pm
Հարգելի պարո’ն Մանուկյան, չնայած Ձեր նկատմամբ տածածս անբացատրելի համակրանքին, ստիպված եմ Ձեզ հակաճառել:
Եգիպտոսի հետ համեմատության Ձեր փաստարկները համոզիչ չեն:
Եգիպտոսի պարագայում բանակը զոհեց իր իսկ ներկայագոգչին, իր իշհանությունը պահապանելու համար: Այսինքն, բանակն էր, ըստ էության, ով հեռացրեց Մուբարակին: Եւ այն ինչ-որ չափով այն հասավ իր նպատակին: Թե որքանով երկարատև կլինի բանակի դիրքերի պահպանումը Եգիպտոսում՝ անշուշտ վիճելի հարց է: Բնականաբար դեռ նրանց ու «Մահմեդական Եղբայրների» պայքարն առջևում է:
Ես չեմ ուզում Սիրիայի պարագայում մերժած լինել արտաքին ուժերի շահագրգռությունները: Սակայն իրադարձությունները արտաքին ուժերով բացատրելը համարժեք է Սիրիայի ժողովրդի նկատմամբ մեղսագործության՝ բացի նրանից, որ քննադատության չի կարող դիմանալ:
Փաստ է, որ Սիրիայի քաղաքացիական պատերազմում չկան օտար ռւժեր, բացի, թերևս, կառավարության կողմից վայրագություններ իրականացնող Իրանի անկանոն ռազմաքաղաքացիական ուժերից, որոնք Իրանյան դեքերի ժամանակ իրենց դրսևորեցին հայ իրականությունում հայտնի պետական կառույգներից դուրս գործող, սակայն պետական կառույցների կողմից ղեկավարվող բանդաներին համարժեք՝ նույնիսկ ավելի մեծ դաժանությամբ:
Սիրիայում մի կողմից առկա են ապստամբները՝ լավագույն դեքում զինված Կալաշնիկովի ավտոմատներով ու հատուկենտ նռնականետերով, մյուս կողմից Սիրիայի բանակն ու մյուս ուժային պետական միավորները, որոնք ռմբակոծում ու գնդակոծում են ապստամբ քաղաքներն ու այլ բնակավայրերը օդանավերից, ուղղաթիռներից ու տանկերից:
Սրանով հանդերձ, ապստամբները դեռ կարողանում են դիմագրավել այս անհավասար պայքարում՝ չնայած վերջին տաս օրերին նրանց կրած դիրքային պարտություններին: Այս փաստն ինքնին վկայություն է Ասադի ռեժիմի նկատմամբ գույություն ունեցող ատելության մասին:
Ես այս լույսի ներքո հայտարարել, որ տեղի ունեցող դեպքերը օտար ուժերի սադրանք են, իրենից ներկայացնում է մեղսագործություն ճշմարտության և արդարության դեմ:
Չեմ ուզում Ձեզ սա անձնական վիրավորանք թվա, բայց մի մեծ ժողովրդի հսկայական զանգվածի օտարերկրյա ուժերի խամաճիկ որակավորելը, բացի իրականությունը չբացատրելուց, իր մեջ նաև ցինիզմի զգալի տար պարունակելու տպավորություն է ստեղծում:
Բացի այդ, զարմանալի է Ձեր մեկնաբանությունում Ասադի վայելած բանակի աջակգությունը ժողովրդական աջակցության հետ շփոթելը:
Շատ հնարավոր է, որ իսկապես մեկևկես տարի առափ «ներքին անհամաձայնությունը էդքան մեծ չէր»: Սակայն ամեն մի բողոքի ալիքին Ասադի ռեժիմի անհամաչափ պատասխանը ձնագնդիկի նման «անհամաձայնությունը էդքան մեծ» դարձրեց:
Թեպետ Ձեր մեկնաբանությունը ինձ ցավալի է թվում, համենայն դեպս գոնե մի թեթև բավարարություն կարելի է զգալ առնվազն Ձեր զուսպ արտահայտվելու արդյունքում:
August 20th, 2012 at 3:48 pm
> Հարգելի պարո’ն Մանուկյան, չնայած Ձեր նկատմամբ տածածս անբացատրելի համակրանքին, ստիպված եմ Ձեզ հակաճառել:
Շնորհակալ եմ
> Եգիպտոսի հետ համեմատության Ձեր փաստարկները համոզիչ չեն:
Եգիպտոսի պարագայում բանակը զոհեց իր իսկ ներկայագոգչին, իր իշհանությունը պահապանելու համար: Այսինքն, բանակն էր, ըստ էության, ով հեռացրեց Մուբարակին: Եւ այն ինչ-որ չափով այն հասավ իր նպատակին: Թե որքանով երկարատև կլինի բանակի դիրքերի պահպանումը Եգիպտոսում՝ անշուշտ վիճելի հարց է: Բնականաբար դեռ նրանց ու «Մահմեդական Եղբայրների» պայքարն առջևում է:
Բանակը շատ հստակ զգում է ժողովրդական տրամադրությունները: Եգիտպատական դեպքերի սկզբնական մասում բանակը կանգնեց Մուբարաքի կողքին, նույնիսկ բախումներ եղան ցույցարարների ու զինվորականների միջեւ: Սակայն, հետ հասկանալով, որ ալիքը շատ մեծ է, երկրում համաժողովրդական գործադուլ էր սկսվել: Պառալիզացված երկիրն էր, որ ստիպեց բանակին նոր քայլեր փնտրել: Սիրիայում նման բան չկա: Բանակը կոնսոլիդացված է, քանի որ զգում է, որ նախագահը ունի առնվազն ոչ պակաս աջակցություն քան ընդդիմադիրները:
> Ես չեմ ուզում Սիրիայի պարագայում մերժած լինել արտաքին ուժերի շահագրգռությունները: Սակայն իրադարձությունները արտաքին ուժերով բացատրելը համարժեք է Սիրիայի ժողովրդի նկատմամբ մեղսագործության՝ բացի նրանից, որ քննադատության չի կարող դիմանալ:
Փաստ է, որ Սիրիայի քաղաքացիական պատերազմում չկան օտար ռւժեր, բացի, թերևս, կառավարության կողմից վայրագություններ իրականացնող Իրանի անկանոն ռազմաքաղաքացիական ուժերից, որոնք Իրանյան դեքերի ժամանակ իրենց դրսևորեցին հայ իրականությունում հայտնի պետական կառույգներից դուրս գործող, սակայն պետական կառույցների կողմից ղեկավարվող բանդաներին համարժեք՝ նույնիսկ ավելի մեծ դաժանությամբ:
Ես կասեյի հակառակն է փաստ, կան ու մի քանի անգամ բացահայտ ընդունվել է լիբիացիների ու թունիսցիների մարդկային ներուժը, սաուդյան ու կատարյան փողերը ու ԱՄՆ-ի դիվանագիտական ճնշումը: Էլ ինչ եք ուզում?
> Սիրիայում մի կողմից առկա են ապստամբները՝ լավագույն դեքում զինված Կալաշնիկովի ավտոմատներով ու հատուկենտ նռնականետերով, մյուս կողմից Սիրիայի բանակն ու մյուս ուժային պետական միավորները, որոնք ռմբակոծում ու գնդակոծում են ապստամբ քաղաքներն ու այլ բնակավայրերը օդանավերից, ուղղաթիռներից ու տանկերից:
Սրանով հանդերձ, ապստամբները դեռ կարողանում են դիմագրավել այս անհավասար պայքարում՝ չնայած վերջին տաս օրերին նրանց կրած դիրքային պարտություններին: Այս փաստն ինքնին վկայություն է Ասադի ռեժիմի նկատմամբ գույություն ունեցող ատելության մասին:
՛՛Մի կարդացեք նախաճաշին սովետական թերթեր՛՛ ասում էր Բուլգակովի հերոս պրոֆեսոր Պրեոբրաժենսկին: Մի դիտեք արեւմտյան լրատվամիջոցներ: Փորձեք այս աղբյուրներ գտնեք, օրինակ, ինձ իմ ծանոթներից մեկը, որն հիմա Հալեպում է, պատմեց, որ իրենց թաղամասը վերահսկում է ընդդիմությունը, որը խոսում է բացահայտ թունիսյան բարբառով:
> Ես այս լույսի ներքո հայտարարել, որ տեղի ունեցող դեպքերը օտար ուժերի սադրանք են, իրենից ներկայացնում է մեղսագործություն ճշմարտության և արդարության դեմ:
Չեմ ուզում Ձեզ սա անձնական վիրավորանք թվա, բայց մի մեծ ժողովրդի հսկայական զանգվածի օտարերկրյա ուժերի խամաճիկ որակավորելը, բացի իրականությունը չբացատրելուց, իր մեջ նաև ցինիզմի զգալի տար պարունակելու տպավորություն է ստեղծում:
no comment
> Բացի այդ, զարմանալի է Ձեր մեկնաբանությունում Ասադի վայելած բանակի աջակգությունը ժողովրդական աջակցության հետ շփոթելը:
բանակը ժողովրդական է: Ժամկետային ծառայող երեխեք են: Ու ժողովրդական տրամադրությունները շատ մեծ չափով ազդում են իրենց վրա:
> Շատ հնարավոր է, որ իսկապես մեկևկես տարի առափ «ներքին անհամաձայնությունը էդքան մեծ չէր»: Սակայն ամեն մի բողոքի ալիքին Ասադի ռեժիմի անհամաչափ պատասխանը ձնագնդիկի նման «անհամաձայնությունը էդքան մեծ» դարձրեց:
Թեպետ Ձեր մեկնաբանությունը ինձ ցավալի է թվում, համենայն դեպս գոնե մի թեթև բավարարություն կարելի է զգալ առնվազն Ձեր զուսպ արտահայտվելու արդյունքում:
Ես ընդհանրապես զուսպ մարդ եմ, մանավանդ համացանցում, չեմ սիրում ՛՛համացանցային հերոսներին՛՛, որքեր ստեղնաշարի հետեւում իրենց շատ խիզախ եւ անպատժելի են զգում: Ես նման ինքնահաստատման խնդիր չունեմ:
Շնորհակալ եմ մեկնաբանության համար
August 20th, 2012 at 7:06 pm
Դուք մեկնաբանում եք, որ Եգիպտոսում «Բանակը շատ հստակ զգում է ժողովրդական տրամադրությունները: Եգիտպատական դեպքերի սկզբնական մասում բանակը կանգնեց Մուբարաքի կողքին, նույնիսկ բախումներ եղան ցույցարարների ու զինվորականների միջեւ:»
Նախ սա ապացուցում է, որ Եգիպտոսում (ինչպես նաև Սիրիայում) բանակն ունի իր ավտոնոմ նպատակներն ու շահերը, և այն որոշում է, թէ ո՞րն է իր համար չարյաց փոքրաքույնը: Եթե կարելի եղավ Մուբարակին զոհելով ու մի փոքր ջարդ կազմակերպելով իր համար փրկել իրավիճակն առանց մեծ արյունահեղութունների, ապա այն ընտրեց չարյաց փոքրագույնը՝ այս պարագայում Մուբարակին զոհելը: Իրականում, պայքարը շարունակվում է, ինչի մասին վկայում է նոր նաքաքահի բանակի իշխանությունը սահմանափակելու վերջին նախաձեռնությունը: Թե ինչով դա կավարտվի՝ դեռ կտեսնենք:
Ասադի պարագան այլ է: Բացի բանակի բարձրաստիճան մի քանի ղեկավարներից (օրինակ պաշտպանության նախարարը դասալքումն ու, կարծեմ, Հորդանան փախնելը) ու ցածր խավի զինվորական լայնածավալ դասալքումներից ու ապստամբների շարքերն անցնելուց, ուրիշ ուղակի տեղեկություններ կարծես չկան: Հատկանշական ու պերճախոս է սակայն, որ Սիրիացիք ստիպված են եղել Իրանից ներմուծել վերջինիս Հանրապետական Պահապանների կողմից ղեկավարվող ռազմաքաղաքացիական միավորների, որոնցից գրեթե 50 հուգու անցած շաբաթ, ըստ լուրերի, ձերբակալել էին ապստամբները: Հավնաբար Սիրիացի սյունի զինվորականները հրաժարվու՞մ են կրակել սյունի ազգաբնակչության վրա:
Եթե անգամ Ասադն, ինչպես Դուք եք պնդում, ունի «ոչ պակաս» ազդեցություն, քան ապստամբները, դա արդեն խոստովանություն է, որ ապստամբներն ունեն շատ զգալի ազդեցություն: Ասածս այն, որ եթե ապստամբներն ունեն անգամ 50%, կամ անգամ 30% ազդեցություն, ապա դա շատ զգալի է, և չի կարելի տեղի ունեցող դեպքերը վերագրել օտար ուժերին: Սա արդեն համաժողովրդական ապստամբություն է:
Դուք ասում եք, որ «անգամ բացահայտ ընդունվել է լիբիացիների ու թունիսցիների մարդկային ներուժը, սաուդյան ու կատարյան փողերը ու ԱՄՆ-ի դիվանագիտական ճնշումը: Էլ ինչ եք ուզում?»:
Լիբիացիների ու թունիսցիների մարդկային ներուժի մարդին չեմ կարդացել, բայց հավատում եմ Ձեզ: Մյուս փաստարկներին ծանոթ եմ ու չեմ վիճարկում: Բայց կուզենայի իմանալ ո՞րն է Ձեր բարոյական կրեդոն այստեղ: Մարդկանց մորթում ու գնդկահարում են իրենց բնակավայրերում, թող լինի ապստամբներին համակիր բնակավայրերում, ու Դուք պախարակելի համարում այստեղ այն, որ ոմանք օգնության ձեռք են մեկնում ապստամբների՞ն: Եթե Արցախին 1988 թվականին օգնեին Կատարից կամ Սաուդյան Արաբիայից, կամ ԱՄՆ-ից, դուք էլի արցախահայության ապստամբությունը կվերագրեիք օտար ուժերի ու կպախարակեի՞ք այն:
Գիտեք, նորից պիտի ներողություն հայտնեմ նախապես, քանի որ Ձեզ վիրավորելու որևէ հավակնություն չունեմ, բայց նախաճաշին սովետական թերթեր չկարդալու Ձեր խորհրդի մեջ էլի ցինիզմի տար եմ նկատում: Իսկ «Թերթ» կարդալ կարելի է՞: Հավատա՞նք այստեղ դրված լուրերին: «Թերթ»-ն ավելի բարձր բարոյական ու մասնագիտական հիմքերի վրա՞ է դրված: Ինչու՞ եք Ձեր ընդդիմախոսներին այնպիսի հիմարների տեղ դնում, որ իբր նրանք հիմարաբար կարդում են «արևմտյան մամուլ» ու ամեն ինչ «հալած յուղի» տեղ դնում, ու Դուք պիտի նրանց բացատրեք, որ իրենց աղբյուրները հուսալի չեն, ու Ձեր աղբյուրներից պիտի օգտվեն:
Ինչու՞ է ձեզ (հավաքական ձեզի իմաստով), որ ընդիմախոսներն այդքան անտեղյակ, չկարդացած ու մտածելու ընդունակությունից զուրկ են:
Սիրիան ունի 23 միլիոն բնակչություն: Նրա 74%-ը սյունի է: Կանոնավոր բանակն ունի մոտավորապես 220000 մարդաքանաք: Դրան ավելացնել կարող եք նաև 280000 ռեզերվիստներ: Բնականաբար սրանք մոտավոր գնահատակններ են:
Հիմա, դուք ուզում եք ասել, որ Թունիսից այնքան մարդկային ուժ են ներկրել, որ այն արդեն մեկուկես տարի դիմագրավում է կանոնավոր բանակի՞ն: Կամ եթե այդքան զգալի օտարերկրյա մարդկային ուժ է ներկրվել Սիրիա, դա ինքնին չի՞ վկայում այն մասին, որ Սիրիական բանակը պարալիզացված է:
Ես չեմ կարող ժխտել, որ Ձեր ազգականի կամ ծանոթի իրենց թաղամասում Թունիսյան բարբառ լսելը վկայությունը ճշմարտություն է: Բայց մի՞թե դա ինչ-որ համոզիչ բանի մասին է խոսում: Արցախում էլ տեղ-տեղ 88-94 թվականներին կարելի էր լսել արևմտահայ բարբառ, իսկ ավելի հաճախ հայաստանյան բարբառ: Բայց մի՞թե դա նշանակում էր, որ ինչպես ադրբեջանցիներն էին պնդում, արցախահայությունն Ադրբեջանից առանձնանալ չէր ուզում, և դա հրահրվում էր Հայաստանի ու Սփյուռքի կողմից:
August 20th, 2012 at 8:59 pm
О революции в Армении
http://www.youtube.com/watch?v=3TbI2OLPxG0&feature=youtu.be
August 20th, 2012 at 11:40 pm
Սուրեն, Մեկնաբանի հետ լրիվ համաձայն եմ… Եգիպտոսում զորքը երբեք չի խառնվել… բախումները եղել են ներքին զորքերի ու Մուբարաքին հավատարիմ ուժերի միջև… Եգիպտոսում բանակն էր որոշում ով լինի նախագահ և Մուբարաքի հեռացումն ըստ էության դեռ իշխանափոխություն չէր նշանակում… Տանտաուիի հեռացումը թերևս կարող է ազդանշան հանդիսանալ Եգիպտոսում իշխանափոխության և Մեկնաբանը ճիշտ է նկատել որ դեռ պայքարն առջևում է… Հիմա Եգիպտոսում կան բազմաթիվ ուժեր և միանշանակ չի թե ինչ ուղղությամբ կգնա երկիրը… Մուսուլմանական Եղբայրությունը որքան էլ որ պահպանողական իսլամ կուսակցություն լինի, անուամենայնիվ հասկանում է որ պետք է շարժվի կենտրոն որպեսզի հասարակական նեցուկը հեռացնի բանակից… Մուրսին կարող էր բանակի հետ լեզու գտնել ու դառնալ “մուբարաք”, բայց նա դա չարեց քանի որ կա ակտիվացած հասարակություն… Մուրսին առայժմ փորձում է հասարակության աջակցությունը շահելով բանակին հեռացնել իշխանությունից…
Սիրիան այս դեպքը չի… ես չգիտեմ որտեղ ես դու տեսնում Բաշար ալ Ասսադի ժողովրդականությունը, բայց երբ որ իշխանություները տանկերով, օդանավերով ու բոլոր տեսակի զենքերով ռմբակոծում է սեփական քաղաքները (զինատեսակներ որոնք թշնամու համար են նախատեսված) ապա այստեղ տեռորիստների, կամ օտար վարձկանների մասին խոսելը միամտություն է եթե չասենք դիտավորություն… և բանակը բոլորովին էլ միանշանակ Ասսադի կողմը չի ուղղակի պետք է դասալիքների թիվը ճշտել որը ոչ Սիրիական և ոչ էլ ռուսական աղբյուրներն են ճշտում… երկրից 1 միլիոն փախստական կա… Թուրքիա, Իրաք, Հորդանան… Արաբական գարնան մասին խոսելիս հարկ է հաշվի առնել ամենակարևոր ֆակտորը՝ սոցիալականը… քանի որ այս ամնն առաջին հերթին սոցիալական հիմքեր ունեն և իշխանությունների կարծր՝ ոչ ճկուն լինելու փաստը (դա դիկտատուրայի հատկությունն է)
Սուրեն, ես քո ծանոթների պատմածը կասկածի տակ չեմ դնում, բայց ի՞նչ ես կարծում, քանի՞ հոգանոց բանակ է պետք թեթև զինված, որպեսզի դիմակայի քո ասելով Ասսադին հավատարիմ, կանոնավոր և մինչև ատամները զինված արդիական զինատեսակներով բանակին դրան էլ գումարած ժողովրդի աջակցությունը… և այդ բանակից քանի՞սը կարող են դրսից լինել…
Դու ասում ես Արևմտյան թերթերը պետք չի կարդալ… ու հիմնվում ես քո “ծանոթների” փոխանցած ինֆորմացիայի վրա… պրոֆեսիոնալ չի արաբագետի ու մեկնաբանի համար… լավ ես անում որ “արևմտյան թերթերին” չես հավատում, կարող ես “արևելյան թերթերը” ստուգել. ինֆորմացիան համընկնում է, բայց մեկնաբանություններն են տարբեր… նաև մեկ նկատառում, եթե քեզ հավատ չի ներշնչում արևմտյան թերթերը ապա պետք է գտնես ավելի հավաստի աղբյուր, քո “ծանոթները” հավաստի աղբյուր չեն լուրջ մեկնաբանության համար, ես էլ ծանոթ ունեմ…
… քո մեկնաբանությունները մեկը-մեկի համընկնում է ռուսական լրատվամիջոցների մեկնաբանությունների հետ որոնք 100% անոց պետական վերահսկողության տակ են և բացահայտ…
Ցավոք Հայաստանի հասրականակ և վերլուծական կարծիքն առայժմ ռուսական ազդեցության տակ է, դրանով մեծ կասկածի տակ է դրվում լրագրողական ու վերլուծաբանական մտքի պրոֆեսիոնալիզմը…
ընհանրացնելու համար ասեմ… որքան լրագրությունն է պրոֆեսիոնալ, նույնքան էլ արաբագիտությունը… դրա վկայությունը մեր հասարակական կարծիքն է և պետական քաղաքականությունն ու դիրքորոշումը արաբական աշխարհի նկատմամբ…
Մեկնաբանը հնարավոր է որ ամբողջովին ճիշտ չի (բայց ո՞վ է ամբողջովին ճիշտ), բայց ճիշտ հարց է բարձրացնում և միանգամայն դրամաբանական կասկածներ արտահայտում…
August 21st, 2012 at 1:10 am
Ժողովուրդ բոլորիդ կպատասխանեմ, ուղղակի էսօր ուշ է
Առաջարկում եմ կարդալ իմ մի քանի մտքերը, դրանք շուտ են գրված բայց դեռ չեն կորցրել իրենց արդիականությունը.
http://civilnet.am/2012/03/02/սիրիական-դեպքերի-մի-քանի-միֆեր/
August 21st, 2012 at 9:21 am
Հարգելի պարո’ն Մանուկյան:
Ես կարդացի Ձեր ՍԻՎԻԼՆԵԹԻ նյութը: Ներեցեք, բայց շատ անհաջող ու մակերեսային է այն: Վստահ եմ, որ Դուք շատ ավելի որակյալ նյութ գրելու կարողությունն ունեք:
Հավանաբար Հայաստանի ընթերցողը որակյալ աշխատանք կատարելու պահանջարկ չի ներկայացնում: Կամ գուցե, միջին հաշվով, Հայաստանի ընթերցողը, լինելով ռուսական տեղեկատվության, զանգվածային մշակույթի, պրոպագանդայի ազդեցության տակ (ինչպես նշում է Ձեր մեկ այլ ընթերցող), լավ պատկերագում էլ չունի աշխատանքի որակի ստանդարտների մասին, բայց այս պարագայում, գոնե հանուն Ձեր համքյարության հեղինակության, ինչպես Դուք էիք նշել, պիտի Ձեզ պարտավորված զգաք ավելի լավ մտածված ու պատճառաբանված նյութ գրելու:
Երբեմն անգամ Դուք ճիշտ հարց եք բարձրացնում (օրինակ Քատարի ու Սաուդյան Արաբիայի դրդապատճառների վերաբերյալ), բայց հետամուտ չեք լինում հարցի պատասխանը տալուն:
August 21st, 2012 at 11:16 am
Ընթերցողին:
Իմ ընդիմախոսության շարքի լույսի ներքո ուզում եմ ավելացնել, որ չեմ ուզում Պարոն Մանուկյանը դիտվի որպես իմ քննադատության կամ բացասական որակավորումների թիրախ:
Հակառակը, ի հեճուկս մյուսների, ես հենց իր նկատմամբ ունեմ դրական վերաբերմունք ունեմ, ու հույսեր եմ կապում իր հետ: Հասկանում եմ նաև, որ նա միակը չէ, ում հետ կարելի է հույսեր կապել:
Իմ քննադատության թիրախները հայ մամուլն ու մշակույթն են:
Պարզապես ուզեցի հայ ընթերցողի ուշադրությունը հրավիրել այս ողբալի, բացարձակ կոռումպագիայի ենթարկված, լինի դա ֆինանսական կոռումպացիա թե ինտելեկտուալ, ոլորտի վրա:
Ի՞նչ սպասելիքներ պիտի մենք ունենանք Հայաստանի կառավարությունից, եթե լրագրություն ու մտավորականությունն են գտնվում այսպիսի մակարդակում:
19-րդ դարի խոշորագույն փիլիսոփա Քիրքգաարդը մի փայլուն միտք է արտահայտել.
«Մարդիք խոսքի ազատություն են պահանջում որպես իրենց մտքի ազատությունը հազվադեպ օգտագործելու փոխհատուցում» (People demand freedom of speech as a compensation for the freedom of thought which they seldom use):
Հայաստանում խոսքի ազատության բավական բարձր մակարդակ կա: Դա հրաշալի է: Սակայն, փաստորեն, խոսքի ազատությունը մտքի ազատության չի հանգեցնում:
Որպես օրինակ, կարելի է բերել այս կամ այն արտահայտված միտքը «արևմտյան» կամ «արևելյան» պիտակավորելը:
Այնպես է ստացվում, որ արտահայտված մտքի նկատմամաբ վերաբերմունք կազմելու համար նախ անհրաժեշտ է այն դասակարգել որպես «արևմտյան» կամ «արևելյան»: Այդ պիտակավորումից հետո, պարզ է դառնում այն ընդունելի է, թե ոչ:
Ի վերջո, սա մտածողություն չի՝ այլ պրոպագանդա:
Լավ, ենթադրենք ձեր դերը ո’չ թե մտածելն է, այլ պրոպագանդան: Գոնե կարելի է ազնվություն ունենալ ու ընդունել, որ այդ դիրքերից եք հանդես գալիս:
Ընդունեք, որ լծվել եք ռուսական պրոպագանդայի սայլին ու առաջ եք տանում այն հանուն բացահայտ կամ ոչ-բացահայտ վարձատրության: Գոնե ինքներդ ձեզ համար ընդունեք՝ երբ մենակ եք մնում ու հայելում ինքներդ ձեզ տեսնում:
Կամ ունդունեք, որ ավազակային մղումներից ելնելով, սոցիալիզմի պրոպագանդայի կառքին եք լծվել:
Նորից կարելի է ձեզ ընդունել: Այս պարագայում կարելի է ձեր աշխատանքն ատել, բայց ձեզ՝ հարգել: Ի վերջո, մենք չենք ատում դագաղագործին՝ մենք ատում ենք մահը:
Ավարտում եմ նորից շեշտելով, որ այս տողերը պարոն Մանուկյանին չեն հասցեագրված:
Սրանք պարզապես Հայաստանի մահացու հիվանդության գույժ են շեփորում:
Այս հիվանդության աղբյուրը կառավարությունը չէ: Կայավարությունը հետևանքն է:
Հիվանդության աղբյուրը հայ մշակույթն է:
August 21st, 2012 at 11:38 am
P.S. Մի արդի ամերիկյան աստվածաբան(անունը մոռացել եմ, բայց անհրաժեշտության դեպքում կարող եմ վերականգնել)ասել է.
«Քաղաքականությունը մշակույթից հոսանքն ի վար է:»
Կարծում եմ, որ սա փայլուն դիտարկում է:
August 21st, 2012 at 1:20 pm
P.P.S Վերջին ոմն ամերիկյան աստվածաբանի հղումս ճիշտ չէր: Թեպետ ես այդ արտահայտոթյունը լսել էմ ամերիկյան աստվածաբաններից, պարզվում է այդ թևավոր խոսքի հեղինակը
Բիլլ Ուիխտերմանն է՝ ամերիկյան պահպանողական նախկին քաղաքական խորհրդատու, այժմ ամերիկյան մի մասնավոր իրաւաբանական հաստատության աշխատակից:
August 21st, 2012 at 1:50 pm
Սա էլ որպես էպիլոգ.
«Տվեք ինձ ազգի երգերը, եւ նշանակություն չունի, թե ով է գրում իր օրենքները»
- Դամոն Աթենացի – ՄԹԱ 5-րդ դարի երաժշտագետ, ով առավել հայտնի է որպես Պերիկլեսի ուսուցիչը:
August 21st, 2012 at 3:40 pm
Հարգելի Մեկնաբան
Չեմ կարող համաձայնվել Ձեր որակումների հետ, բայց եթե նման հետաքրքրություն կա իմ կարծիքի մասին սիրիական դեպքերի խորքային հիմքերի մասին, խորհուրդ կտայի կարդալ ավելի ծավալուն մի նյութ, հենց արտաքին գործոնի կարեւորության մասին: 4 մասից է:
Ծոցի միապետությունները եւ Արաբական գարունը
Ցավոք զբաղվածության պատճառով հիմա չեմ կարող պատասխանել ձեր ու Մեֆիստոյի մեկնաբանություններին: Երեկոյան դրանց կանդրառադնամ:
August 21st, 2012 at 3:57 pm
Շնորհակալություն, պարո’ն Մանուկյան:
Ես էլ չեմ խոստանում անմիջապես կարդալ Ձեր ծավալուն աշխատանքը, բայց հավատացնում եմ, որ հետաքրքրությամբ կկարդամ:
Միայն ճիշտ շեշտադրումների նպատակով ուզում եմ նշել, որ այստեղ հետաքրքրությունը հենց Ձեր (կամ իմ) կարծիքները չեն ներկայացնում:
Ես ընհանուր Հայաստանյան իրավիճակային խնդիր եմ փորձում բարձրացնել:
Ասածս հասկանալի դարձնելու ու պատկերավոր բնույթ տալու համար կարող եմ հիշատակել Եզովպոսի մի առակ (տասնամյակների հեռավորությունից մի քիչ աղոտ եմ հիշում):
Մի անգամ տերը ծառային ուղարկում է բաղնիք, պարզելու համար շատ մարդ կա բաղնիքում, թե ոչ, որ որոշի գնա բաղնիք այդ պահին, թե ոչ: Ծառան վերադառնում է ու ասում, որ ընդհանրապես մարդ չկա: Տերը գնում է բաղնիք ու տեսնում, որ անտանելի խցանված է բաղնիքը ու բարկացած վերադառնում և հանդիմանում իր ծառային:
Ծառան ասում է, – «Դու ինձ հաձնարարեցիր պարզել ինչքան մարդ կա բաղնիքում: Ես գնացի ու տեսա, որ բաղնիքի առաջ մի մեծ քար կար նետված, ու բոլոր բաղնիք եկողները ոտքը հարվածում էին այդ քարին, բայց ոչ ոք չէր փորձում քարը հեռացնել: Դրա համար էլ ասացի, որ մարդ չկա»:
Աբստրակտվելով տիրոջ ու ծառայի ալեգորիայից, ես Ձեզ կոչ եմ անում փորձել «քարը հեռացնել»:
August 21st, 2012 at 4:17 pm
Հա մի բան էլ, ոչ մեկին չէի ուզում վրրավորել, երբ կոչ էի անում չհավատալ Արեւմտյան մամուլին: Ուղղակի նրանց կողմից թխված ապատեղեկատվությունը փաստ է: Ինչպես նաեւ նրանց կողմից որպես աղբյուր օգտագործվող որոշ արաբական լրատվամիջոցները: Պարզ օրինակը սա է:
http://inosmi.ru/world/20120821/197009587.html#ixzz24BAMgssk
August 21st, 2012 at 4:36 pm
Շնորհակալություն: Կարող եմ միայն նշել, որ շատ սկեպտիկորեն եմ վերաբերվում ռուսական մամուլին՝ ինքս եմ ակամայից ականատես եղել նրանց կողմից կատարված կեղծարարություններին եբր թե ամերիկյան մամուլի «իրական դեմքը» բացահայտելու նպատակով: Սա վրացռոսեթական-ռուսական բախումների օրերին էր:
Արաբերեն չգիտեմ: Հետևաբար Ալ-Ջազիրա կամ Ալ-Արաբիա չեմ նայում:
Ընդհանրապես արաբագետ կամ արևելագետ չեմ ու Միջին Արևելքի նկատմամաբ հետաքրքրությունս պայմանավորված է միայն Հայաստանի նկատմամբ ունեցածս հետաքրքրությամբ:
Ինչպես նկտատած կլինեք, իմ դատողությունները հիմնված չէն այդ կամ այն մամուլի լուրերի վրա: Ես փորձում եմ դեպքերը հասկանալ իրենց տրամաբանության մեջ՝ հիմնվելով ինչքան հնարավոր է անվիճելի փաստերի վրա, ինչպիսին է օրինակ դեմոգրաֆիան:
Կամ նման մի բան, որ քիչ առաջ ստացա.
http://news.nationalgeographic.com/news/2012/08/pictures/120820-syrian-cultural-sites-damaged-conflict/?source=hp_dl1_syria_treasures2-12-821#/damage-syria-antiquities-aleppo_58462_600x450.jpg
August 21st, 2012 at 10:15 pm
Կարդացի Ձեր նյութը:
Նախ ներկայացնեմ իմ նեղ-բովանդակային դիտողությունները: Հետո, առանձին կներկայացնեմ իմ մեթոդաբանական նկատառուները:
Մաս 1
«բ/ արաբական գարունը իշխանության է բերում սուննի ծայրահեղական քաղաքական հոսանքներին, որոնք ավանդաբար Սաուդյան Արաբիան եւ Կատարը դիտարկել են իբրեւ դաշնակիցներ: Սրանով ազդարարվում է երկու պետությունների պաշտանական գաղափարախոսության՝ վահհաբականության հաղթարշավը»: Ա.Մ.
—–
Առնվազն Լիբիայի պարագայում սա ճիշտ եզրակացություն չի: Որքանով հասկանում եմ, դեռ այնքան էլ հասկանալի չի, թե Լիբիայի իշխանությունը ի՞նչ ուղեծրով է առաջնորդվելու:
—-
«գ/ միաժամանակ երկու պետություններն այս կերպ փորձում են տեղավորվել դաշնակից ԱՄՆ-ի քաղաքականության ուղեծրում, որը դիտարկում է տեղի ունեցող իրադարձություններն իբրեւ տարածաշրջանն ավելի ժողովրդավարական եւ ազատ դարձնելու, ինչպես նաեւ Մերձավոր Արեւելքում Իրանի ազդեցությունը նվազեցնելու հնարավորություն:» Ա.Մ.
——
Այստեղ անհասկանալի հայտարարություն է արվում: Ձեր ասածից այնպես է ստացվում ) կամ, գուգե ես սխալ եմ հասկանում), որ այս երկրների նպատակը ԱՄՆ-ի քաղաքականության ուղեծրում տեղավորվելն է: Անկասկած, նրանք անհարկի կոնֆլիկտ չեն ուզում ստեղծել ԱՄՆ-ի քաղաքականության հետ, բայց նրանք ղեկավարվում են իրենց իսկ սուվերեն գեոքաղաքական շահերով ու հաշվարկներով:
—–
Մաս 2
«1990թ. իրաք-քուվեյթյան պատերազմի ընթացքում Սուրբ հողի վրա ամերիկյան զինվորներին տեղակայելով, սաուդյան առաջնորդները վարկաբեկեցին իրենց ուղղահավատ մուսուլմանների աչքերում:» Ա.Մ.
———
Գուցե և այդպես է: Բայց խնդրի ճիշտ ձևակերպումը կշահեր, եթե Դուք նաև ներկայացնեիք այն պատճառները, որոնք ստիպեցին Սաուդյան առաջնորդներին «Սուրբ հողի վրա ամերիկյան զինվորներին տեղակայել»:
——-
«ալ-Ուդեյդից ոչ հեռու պահեստավորված է նաեւ ԱՄՆ Կենտրոնական հրամանատարության զինամթերքը, տարածաշրջանային պատերազմի դեպքում: Այս ռազմաբազան դարձավ 2003 թ. Իրաք ներխուժման իրականացման հենակետ: Հետաքրքիր է, որ սրա դիմաց Վաշինգտոնը փակում է աչքերը Ծոցի միապետությունների կողմից ամբողջ աշխարհում իսլամական ծայրահեղականության եւ ահաբեկչության ֆինանսավորման վրա:» Ա.Մ.
———–
Կարծում եմ, որ Ձեր այս ձևակերպումը էապես սխալ է: Որքանով ես եմ հասկանում, Ծոցի միապետությունների կողմից ամբողջ աշխարհում իսլամական ծայրահեղականության եւ ահաբեկչության ֆինանսավորման կենտրոնացված գործունեություն գույություն չունի, մինչ, ամենայն հավանականությամբ, այդ երկրների որոշակի կենտրոնախույս ուժեր, անգամ, հավանական է, իշխանությունների հետ ազգակցական ու ընտանեկան կապեր ունեցող մեծահարուստ անձինք, իրականացնում են նման ֆինանսավորում: Սա միայն ցուցադրում է, թե որքան բարդ է Միջին Արևելյան գունակազմը: Սակայն Ձեր ամենամեծ սխալն այստեղ այն է, որ ԱՄՆ-ն, անգամ այնպիսի խայտառակ նախագահի օրոք ինչպիսին Օբաման է, կարող է հանդուրժել ծայրահեղականության եւ ահաբեկչության ապացուցելի ֆինանսավորում իր դաշնակիցների կողմից: Եզրակացնում եմ, որ շատ վատ եք պատկերացնում ամերիկյան քաղաքականությունն ու ամերիկյան ներկա քաղաքական նոմենկլատուրան:
————–
Մաս 3
«Ի վերջո, ջանքերը պսակվեցին հաջողությամբ եւ Տրիպոլիում իշխանության եկան հենց Կատարի դրածոները: Նույնը կրկնվեց Թունիսում, ուր իշխանության եկան արմատական իսլամական ՙան-Հահդա՚ շարժումը եւ Եգիպտոսում, որտեղ խորհրդարանական ընտրություններում հաղթանակ տարան Մուսուլման եղբայրներ եւ սալաֆիական Նուռ կազմակերպությունները, որոնք բացահայտ կերպով ֆինանսական եւ բարոյական օգնություն են ստանում Կատարից եւ Սաուդյան Արաբիայից:» Ա.Մ.
—————
Եթե ճիշտ եմ հասկանում, այստեղ ինքներդ չեք պնդում Լիբիային վերաբերվող Ձեր նախորդ այն թեզիսը, որ կատարված է Ձեր նյութի արաջին մասի բ) կետում:
—————
Մաս 4
«Էլ Ռիադը մեղադրում էր Դամասկոսին տարածաշրջանում Իրանի անվերապահ աջակցության մեջ, ինչպես նաեւ չէր կարող ներել սաուդացիների մեծ բարեկամ Ռ.Հարիրիի սպանությունը, որում մեղադրում էր սիրիական իշխանություններին:» Ա.Մ.
———–
Իսկ Դուք պնդում եք, որ դա այդպես չէ՞:
———–
«Իսկ Ծոցի միապետությունների ջանքերով Սիրիա ուղարկված փաստահավաք խմբի եզրակացությունը բոլորովին չէր համապատասխանում սպասելիքներին: Այն արձանագրել էր, որ երկրում գործում են գրոհայինների խմբեր, որոնց մեղքն իրավիճակի սրման մեջ զգալի է:» Ա.Մ.
—–
Շատ լավ: Սա ի՞նչպես է ապացուցում, որ Ասադի մեղքն իրավիճակի սրման մեջ զգալի չէ՞:
——
«Այս պայմաններում սիրիական իշխանությունները կոտրեցին քիչ թե շատ կազմակերպված դիմադրությունը եւ սկսեցին քայլ առ քայլ երկիրը մաքրել գրոհայիններից: Տվյալ պարագայում վերջիններիս ամենահավանական մարտավարությունը ահաբեկչական գործողությունների իրականացումն է դառնում, երկրում իրավիճակն ապակայունացնելու եւ արտաքին օգնություն ապահովելու ակնկալիքով: Ծոցի միապետություններն ակտիվորեն սրան աջակցելու են մարդկային եւ ռազմական օգնության տեսքով:» Ա.Մ.
————–
Հավանաբար Ձեր ինֆորմացիան հին է: Բացի այդ, սա սպեկուլյատիվ դատողություն է, ընդամենը (ասածս չի նշանակում, որ դա օրինաչափ դատողություն չէ):
———–
«Սակայն ներկա փուլում նման հավանականությունը շատ փոքր է: Բոլորը շատ լավ հասկանում են, որ Բաշար ալ-Ասադի դիրքերը դեռ բավականին ամուր են երկրում:» Ա.Մ.
——-
Հավանաբար, սա էլ է հին ինֆորմացիա:
——-
August 21st, 2012 at 10:37 pm
Նախորդ մեկնաբանությունում ես նշեցի միայն այն դրվագները, որոնց հետ որոշակի անհամաձայնություն ունեի:
Ձեր մյուս մտքերի հետ կամ համաձայն եմ, կամ առանձնապես ասելիք չունեմ, կամ լռւոմ եմ, քանի որ այդ փաստերին չեմ տիրապետում՝ հետևաբար ինձ չեմ կարող թույլ տալ առարկել կամ, ընդհանրապես, մոտեցում ունենալ: Առնվազն՝ չեմ ընդվզում:
Եկեք նաև փորձեմ Ձեց զարմացնել: Իմ վերոհիշյալ արտահայտված անհամաձայնություններիգ անդին, Ձեր նյութն առանձնապես չի հակասում ամերիկյան մասնագետնետի կարծիքներին: Շատ հանգիստ, նրանցից շատերը կկարողանային ընդունել Ձեր ասածները:
Քանի որ արդեն ժամն ուշ է, մի ընդհանուր դիտողություն էլ անելով ավարտեմ:
Ձեր օգտագործած «արևմտյան» մամուլ գաղաթարը շատ անհիմն է: Այն իր մեջ «ռուսական» մամուլի հնչերանգ է պարունակում: Ռուսաստանում կամ Միջին Արևելքում նման արտահայտությունը կարող է արդարագված լինել, քանի որ այն կառավարվում է կենտրոնացած իշխանության կողմից: Արևմտյան մամուլը կառավարելի լինելու մասին հայտարարություն անելը կնշանակի բոլորովին չհասկանալ արևմտյան պետական, քաղաքական ու հասարակական կառուցվածքները:
Արևմտյան մամուլն այնքան բազմազան է, որքան արևմուտքը ներկայացնող երկրներն ու նրանց քաղաքական հոսանքները:
Միակ, քիչ թե շատ, ընդհանրականը արժեքների համակարգն է:
Հիմա, Դուք, ես ու բոլոր ընթերցողներն իրավունք ունենք մեր համապատասխան արժեքների համակարգն ընտրել: Միայն եկեք հետևողական, ազնիվ ու սկզբունքային լինենք այդ հարցում:
Թող «արևելք-արևմուտք» թեմա շոշափողները վերջապես կողմնորոշվեն ովքեր են իրենք: Բավական չէ՞ արդյոք «Հայր Մարդպետների» ժամանակից այս խնդիրը չկարողանալ լու՞ծել:
August 21st, 2012 at 10:54 pm
Մոռացա եզրաթակող միտքս ներկայացնել:
Անգամ Հայաստանի պես փոքր երկրում, որտեղ իշխանությունը ունի մամուլը հսկելու լծակները, իսկ հերուստատեսության առումով նաև լիովին հսկում է, կարծիքների հսկայական բազմազանություն կա ու դժվար է կարծիքներն ու մոտեցումները պիտակավորել որպես «հայաստանյն»: Աբսուրդ կլինի, չէ՞: Ինչպե՞ս եք կարողանում «արևմտյան» մամուլ կոչվածը տեղավորել հստակ տրամաբանական կատեգորիաների սահմաններում:
Ավելի խիստ ռրինակ կարող եմ բերել: Ձեզ շատ հեռու գնալ պետք չէ, որպեսզի նկատեք, որ անգամ մի համացանցային թերթում, որ, ենթադրում եմ, խմբագրվում է միևնույն խմբագրի կողմից, միևնույն թեմայի շուրջը տրամաբանականորեն տարբեր, գուցե և հակադիր, նյութեր են գրվում: Նրանցից մեկը կարելի է բնությագրել պաթալոգիական և աբսուրդային, մյուսը՝ առնվազն մտածելու տեղիք տվող, կամ ընհանուր առմամբ համոզիչ: Ինչպե՞ս եք Դուք պատկերացնում «արևմտյան» մամուլի միասեռ մեթոդաբանական, գաղափարական, մասնագիտական, քաղաքական մոտեգումներ:
Ճիշտն ասած, ես արդեն ինքս ինձնից հոգնեցի: Հուսամ, որ առավոտյան արթնանալուս հետ միասին արտահայտվել ցանկանալուս իմպուլսը մարած կլինի՝ մի քանի տարին մեկ անգամ է նման իմպուլս առաջանում:
Ափսոսում եմ, որ Իրանի մասին չխոսեցինք, թեպետ համարում եմ, որ այն բոլոր քննարկված դեքերի առանցքային դերակատարն է:
Գուցե երկուսիս համար էլ դրա մասին լռելը նույն բնազդային պատճառն ունի՝ վախ:
Սովորաբար, քննադատում ես նրան, ումից ավելի քիչ ես վախենում:
August 22nd, 2012 at 1:15 am
Հարգելի Մեկնաբան եւ Միֆիստո
Երեւում է, պետք է հստակեցնել իմ մի քանի մոտեցում, որ պարզ դառնա:
1. Հենց սկզիբից ասեմ, որ ձեր մոտեցումը ունի տրամաբանական սխալ: Դուք մեղադրում եք ինձ իբր ՛՛սիրիական ժողովրդին չհարգելու մեջ՛՛, չնայած ես ասում եմ, որ հենց ժողովուրդն է որոշում ու եթե Ասադը իշխանության է, ուրեմն մեծամասնությունը չի ուզում, որ նա հեռանա, իսկ ինքներդ հաշվի չառնելով ժողովրդական գործոնը, տարբեր այլ պատճառներ եք բերում առաջին պլան: Բանակը, օրինակ: Իմ գնահատմամբ, դուք եք, որ վիրավորում եք սիրիական ժողովրդին, նրան վերապահելով միայն հնազանդ զանգվածի դեր: Ինչ է նշանակում ՛՛ մի փոքր ջարդ կազմակերպելով իր համար փրկել իրավիճակն՛՛, ոչխարներ են ինչ են եգիպտոսի բնակիչները? Այնպես որ կողմնորոշվեք, կամ զբաղվելու եք պոպուլիզմով ինձ մեղադրելով մի բանի մեջ, որում դուք եք մեղավոր, կամ ավելի հստակ ներկայացրեք ձեր կարծիքը:
2. Բանակը չափազանց մեծ դեր ունի եւ ավելի մեծ դեր ունեցել է արաբական երկրների պատմության մեջ: Սա ես շատ լավ գիտեմ: ԵՊՀ Արեւելագիտության ֆակուլտետում դասավարնում եմ «Բանակի եւ ուժային կառույցների դերը Արաբական երկրներում» առարկան: Այդ իսկ պատճառով, գիտեմ, որ բանակի դերը անշեղորեն անկում է ապրում, դա մենք տեսնում ենք նաեւ հիմա քննարկվող տարածաշրջանում: Եթե նախկինում բանակը հասարակության միակ հեղինակությունը, առաջընթացի եւ բարեկեցության աղբյուրն էր, հիմա այդ գրավչությունը եւ հնարավորությունները ձեռք են բերել նաեւ այլ կառույցներ.
3. Պաշտպանության նախարարը չի դասալքել, բանակը միակուռ է: Փախածը վարչապետն էր նշանակված մի քանի ամիս առաջ միայն: Ոչ մի հարգված եւ իրոք ազդեցիկ գեներալ չի հեռացել Ասադից, իսկ հեռազող զինվորների տեսակարար կշիռը այդքան էլ մեծ չէ: Անհայտ է նաեւ արդյոք սուննիները հրաժարվում են կրակել, բայց ես գոնե չգիտեմ, ոչ մի գոնե աննշան խռովություն զորանոցներում:
4. ես չեմ կարծում, որ ագռեսսիվ փոքրամասնությունը պետք է պարտադրի իր ցանկությունները մեծամասնությանը:
5. Արցախի օրինակը համարում եմ ոչ կոռեկտ: Մի քիչ մտածեք, նոր գրեք: Համեմատել մեր տղաներին վարձկան իսլամականների հե՞տ: Թող վիճելու ցանկությունը չմտագրի ձեր ուղեղը:
6. Ես համարում եմ ինձ ավելի տեղեկացված քան դուք, քանի որ դա իմ մասնագիտությունն է: Եվ առանց ձեւական համեստության պետք է ասեմ: Այո, շատ բաներ ինչ դուք չեք հասկանում, ես զգում եմ, եւ կարողանում եմ տարբերել ստից ու անհավանական տեղեկատվությունից:
7. Քաղաքային մարտերի պայմաններում ապստամբներին շատ մեծ քանակություն պետք չի, եւ բացի այդ Հալեպի մաքրումը ցույց է տալիս, որ նրանք չդիմացան կանոնավոր բանակի ծրագրված օպերացիային: Իսկ թունիսյան բարբառը մի շտրիխ էր, որը լրացնելու էր իմ մյուս աղբյուրները:
Կներեք, չեմ պատրաստվում, բոլորը հերթով ու էջերում թվարկել: Ժամանակ չունեմ, Գուգլը, Ձեզ օգնական, իմ անունը գրեք, թող բերի իմ հարցազրույցները ու ասուլիսները: Իմաստ չեմ գտնում կրկնվել, առավել եւս որ թեմային չի վերաբերվում:
Ռուսական ազդեցության մասին… Չեմ մեկնաբանում, իմ բլոգը կարդացող կհասկանա, որ տա սխալ դատողություն է:
August 22nd, 2012 at 2:20 am
Սուրեն,
1. Ասսադի նախագահ լինելը բնավ էլ ապացույց չի որ մեծամասնությունն ուզում է… ուզում ես ասել, որ մեծամասնությունը ուզում էր որ նրա հայրը լինի ցմահ և հիմա էլ ուզում է որ նրա որդին լինի՞… հետաքրքիր է թե այդ ի՞նչ տեղեկատվության կամ սոցհարցումների վրա է դա հիմնված… Արաբական աշխարհում նման անաչառ ռեկորդ կարծես թե չկա… եթե բերես, շնորհակալ կլինեմ…
եթե չլիներ ժողովրդական գործոնը ապա Ասսադին նման դիմադրություն չէին ցույց տա…
3. բանակը եթե կուռ լիներ ու դասալիքներ չլինեին, ապա դա կնշանակեր որ պատերազմն ընթանում է օտար վարձկանների ու ժողովրդի միջև… Սիրիան ունի մոտ 300 000 ակտիվ զինվորականություն և 350 000 ռեզերվիստ որոնք կասկած չկա որ միացել են բանակին… հիմա ինձ ասա 650 000-անոց (թող լինի 300 000) բանակին որը զինված է նորագույն տեխնիկայով ու կանոնավոր բանակ է, քանի հարյուր հազար թեթև զինված անկանոն, կամ քիչ կանոնակարգված բանակ է պետք որպեսզի նման դիմակայություն ցույց տա… ինչ բժշկական ու օժանդակ ինֆրաստրուկտուրաներ են պետք դրա համար…
պատասխանը պարզ է… բանակը կուռ չի ու դասալքությունը համատարած է որովհետև նման դիմակայության համար միայն ուժեղ դիմադրությունը քիչ է և բանակի թուլությունն այստեղ որոշ չափով պիտի որ լրացվի… տեղական աջակցությունը պարտադիր է, հակառակ դեպքում փողոցային մարտերը հնարավոր չի լինի…
սյուննին սյուննիի վրա չկրակելը այդքան էլ անհավանական բան չի որ բացառում ես… ես կասեի հենց դա էլ պատճառներից գլխավորն է…
7. շատ հնարավոր է և այդպես էլ կա որ դու ավելի տեղեկացված ես, բայց քո արգումենտները տրամաբանությունից դուրս են… դու ուզում ես մեզ համոզել որ Սիրիայի քաղաքները բոլոր տեսակի զինատեսակներից ռմբակոծող դիկտատորը (զինատեսակներ որոնք թշնամու համար են նախատեսված) որի հայրն էր ժամանակին երկրի տերը ու փոխանցեց այն իր որդուն և որը լինելով ալավի, սյուննի մեծամասնության մեջ (74%) և ռմբակոծելով բնականաբար սյուննի բնակավայրերը հենց հիմնականում սյուննիներից կազմված բանակով, մեծ սեր և ժողովրդականություն է վայելում մեծամասնությամբ սյուննիներով բնակեցված Սիրիայում…
Սուրեն, եթե Ասսադը նման (քո ասածի) ժողովրդականություն է վայելու ու բանակը կուռ է իսկ ժողովուրդը մեջքին կանգնած, ապա այդ ի՞նչ բնակավայրեր է ռմբակոծում, Հալեպ՞ն ինչու է ռմբակոծում… այդ ի՞նչ կադրեր են ողողում ամբողջ ինտերնետը… և ընդհանրապես ինչու՞ է այս ամենը այսքան երկար տևում ու գնալով վատանում…
ուզում ես որ հավատա՞նք սրան Սուրեն… իսկ որո՞նք են քո աղբյուրները սա պնդելու համար… փաստեր կա՞ն բացի քո ծանոթի վկայությունից լիբիական ակցենտի վերաբերյալ…
ռուսական ազդեցության մասին թերևս իմ միակ արգումենտն այն է որ քո վերլուծություններն ու արգումենտները մեկը-մեկին համընկնում է ռուսականի հետ… ես էլ դա կթողնեի կարդացողի հայեցողությանն ու դատողությանը…
քո պրոֆոսիոնալիզմն ու տեղեկացվածությունը կասկածի տակ չեմ դնում, ուղղակի վերը նշված հարցերին հիմնավրված ու փաստարկված պատասխաններ են պետք որպեսզի ընդունենք քո արգումենտները… կոնկրետ Սիրիայում քաղաքացիական պատերազմ է բոլոր զինատեսակների գործածությամբ ու ահավոր սպանդի առկայությամբ ու գնալով վատանում է, իսկ դու ասում ես որ դա դրսից են անում… 22.5 միլիոնանոց երկրում արտաքին ազդեցությունն այդ աստիճան մեծ չի լինում… արտաքին ազդեցությունը մեծ է այն երկրներում որտեղ հասարակությունն իներտ է և ոչ ադեկվատ… սովորաբար արտաքին ազդեցությունները լինում են 5% սահմաններում…
August 22nd, 2012 at 7:02 am
Լավ: Ես պոլեմիկայի մեջ ներքաշվելու ցանկություն չունեմ:
Ես ներկայացրեցի իմ ասածներն ու տրամաբանությունը՝ իսկ դուք Ձերը: Անշուշտ ես էլ նույն խոսկացությունը նոր ցիկլով կրկնելու ցանկություն չունեմ:
Միայն մի ճշտում մտցնելու կարիք եմ տեսնում:
Եգիպտոսում «մի փոքր» ջարդ կազմակերպելու իմ արտահայտությունը իմ պերսպեկտիվան չէր արտահայտում, այլ բանակի պերսպեկտիվան՝ ինչպես ես եմ այն հասկանում: Ես ղողովրդին ոչխարի տեղ չեմ դնում: Հակառակը, ես Ձեզ էլ եմ կոչ անում ժողովրդին հարգել՝ անգամ նրա փոքրամասնություն կազմող հատվածին:
Իսկ ինչ վերաբերվում է ագրեսիվությանը, երբեմ դա քո հատկությունն է, երբեմ էլ դա ռեակցիա է քո նկատմամբ ուրիշների արտահայտած վերաբերմունքին:
Դուք համարում եք, որ ինձնից լավ եք տիրապետում խնդրին, քանի որ դա Ձեր մասնագիտությունն է:
Որևէ առարկություն չունեմ: Որևէ հավակնություն չունեմ այստեղ որպես մասնագետ ներկայանալու:
Ինչպես նկատած կլինեք, ես իմ մեկնաբանություններում շատ ուշադրություն հրավիրեցի մշակույթի ու արժեքների համակարգի վրա:
Համարում եմ, որ հենց այստեղից էլ սկսում է մեր տարամիտությունը:
Սրանով կավարտեմ:
August 22nd, 2012 at 8:44 am
Mephistophe-ին
ա/ տեղեկությունները տարբեր աղբյուրներից են, այդ թվում նաեւ արաբերեն: Տարածաշրջանային մամուլը ավելի հավաստի եմ համարում, քան արեւմտյանը:
բ/ Ասադին ընդունում է երկրի մեծ մասը: Համարում են, որ ուժեղ ձեռք ունեցող, բայց կանխատեսելի առաջնորդը շատ ավելի լավ է, քան անհասկանալի ապագան, երկարատեւ փաստացի անիշխանությամբ: Իրաքի օրինակն է բերվում հաճախ:
August 25th, 2012 at 12:50 pm
Սուրեն ջան, ես համաձայն եմ քո մտքի հետ, որ չի կարելի ընդհանրական որակում տալ բոլոր արևելագետներին: Բայց քեզ լավ ճանաչելով՝ կասեմ, որ քո արշինով բոլորին մի չափիր: Մեր շատ-շատ արևելագետներ՝ թե՛ ավագ սերնդի անունովները, թե՛ երիտասարդները հին սովետական գրքերից արտագրությամբ են դիսերտացիաներ պաշտպանել, ընդ որում՝ անգրագետ թարգմանությամբ:
Արևելագետ դիվանագետներ գիտեմ, որ խայտառակ աշխատություններ են գրել և իրենց կոչում են դոկտոր, այսքան աշխատությունների հեղինակ և այլն:
Այս երևույթը, սակայն, միայն արևելագիտությանը չի վերաբերում:
August 29th, 2012 at 9:34 pm
34,
ա) Արաբական տարածաշրջանային մամուլը բոլորին է հայտնի թե ինչ սկզմբունքով է գրվում… չէի ասի որ ամենալավ աղբյուրն է ճշմարտությունն իմանալու համար… դու շատ լավ գիտես թե լրատվությունն այդտեղ ինչ սկզմբունքով է աշխատում…
ճիշտն ասած կուզեի “ռուսական”-ը մեկնաբանեիր մի քիչ… քո 26-րդ մեկնաբանության մեջ կոչ ես անում չհավատալ արևմտյան մամուլին և վկայակոչում ես ռուսական մամուլը, որը արտասահմանյան մամուլում հոդվածներն ըտրում է ելնելով ռուսական պետական ազդեցությունից ու հրահանգներից… էլ ռուսական ազդեցությունը ո՞նց պիտի լիներ…
բ) Ես չեմ վիճում թե Ասսադին որ մասն է ընդունում, քանի որ իրական՝ հավաստի վիճակագրություն Սիրիայում և նման երկրներում չկա… դու որտեղի՞ց գիտես… դատելով այն փաստից որ Ասսադը ստիպված ռմբակոծում է իր երկրի քաղաքներն ու գյուղերը զենքի բոլոր տեսակներից, կարելի է եզրակացնել որ քո ասած մեծամասնությունը շատ վիճելի է… իսկ Իրաքն ընդհանրապես կապ չունի Սիրիայի վիճակի հետ. այն ավելի եգիպտական, տունիսական, լիբիական, եմենական տարբերակ է… իհարկե չի կարելի պնդել որ այս ամենը դեմոկրատական շարժում է, բայց որ սոցիալական հիմքեր ունի և դա որոշիչ ֆակտոր է, կասկածից վեր է…
September 1st, 2012 at 5:44 pm
Պարո’ն Մանուկյան:
Արդեն քանիերորդ անգամն է, Ձեր խմբագրությունը անամոթաբար հեռացնում է իմ ընհանուր բաժնում տեղադրված մեկնաբանությունները՝ մինչ թույլ է տալիս այլևայլ հայհոյանքներ: Թեպետ նորից այս մեկնաբանությունը Ձեզ հետ առնչություն չունի, չիմանալով ինչ կերպ արտահայտել բողոքս և Ձեր խմբագրության նկապտմամբ ձեռք բերած քամահրանքս, ուզում եմ այստեղ ամոթանք տալ Ձեր խմբագրական անձնակազմին:
Որպեսզի հասկանաք, օրինակ ինչ նյութ է հեռացվել վերջին անգամ, տեղադրում եմ այն այստեղ )մյուս նյութերն էլ այս որակի էին).
Մենք կարող ենք իրենց դրոշն այրել՝ նրանք մերը: Որևէ երկրի դրոշն այրելը քաջագործություն չէ, այլ նման է ցանկապատի հետևից անվայելուչ հոխորտանքներ տեղալուն: Բողոքի արտահայտման այս ողորմելի ձևն արժեքավոր ոչինչ չի ավելացնում բողոքին և նվաստացնում է հենց բողոքող կողմին:
Սա նաև անարգանք է հենց Հայաստանի Հանրապետության դրոշին և համապատասխանում է Պաղեստինյան առանձնաթաղում մեծացած անդաստիարակ երիտասարդի ինքնադրսևորմանը:
Հունգարական դրոշը հունգարական պետականության խորհրդանիշն է, և այդ խորհրդանշին գնահատական տալու առանձնաշնորհը պատկանում է հայկական պետականությանը:
Բարեբախտաբար, Հայաստանի Հանրապետությունը, կասեցնելով Հունգարիայի հետ դիվանագիտական հարաբերությունները, տվել է շատ խիստ և համաչափ գնահատական:
Մինչ ես կարող եմ հասկանալ «Հայազն» միության երիտասարդների զգացմունքներն ու կիսել նրանց վրդովմունքը, լավագույն դեպքում նրանց արարքը կարող եմ որակավորել որպես անշնորհքություն, իսկ իրենց ակցիան՝ բացարձակ ավելորդություն: