Tert.am

Որ ասում էին դրսի ճնշում, դրսի ճնշում, որ ընդդիությունը անընդհատ հայտարարում է, թե միջազգային հանրությունը ճնշումներ է գործադրում Սերժ Սարգսյանի վրա Ղարաբաղի հարցում, չէի իմանում թե ով է այդ ճնշում գործադրողը: Ցույց չէր տալիս թե էդ ճնշողը ո՞վ է, կոնկրետ մարդուն: Հա, հիմնարկների անուններ կարող ա տային, պետդեպարտամենտ ու նման բաներ, բայց որ ցույց տային անձնավորություն, թե ով է կոնկրետ ճնշողը, ես չեմ տեսել:

Էրեկվա ՀԱԿ-ի հանրահավաքում վերջապես ցույց տվեցին թե ով է այդ ճնշողը: Ճնշո՞ղը սկզբից խոսաց, թե ճնշումներ բացահատող Հիմնադիրը, չեմ կարող ասել, չեմ տեսել: Թեև ռեժիսոր բարեկամս խորհորդ տվեց, թե արի տես ինչ հրաշք երիտասարդություն կա էնտեղ, թե Լևոնն է նրանց հետևից գնում, ոչ թե նրանք Լևոնի: Եթե հրաշքը անբացատրելին ա, ուրեմն  հրաշք են նրանք ովքեր ասում են թե` էս շարժումը Լևոնի համար չի, կամ որ Լևոնն է ժողովրդի հետևից գնում: Հրաշք ժողովուրդ, որ ընենց զիլ է մտածում, որ Լևոնն էլ հետևից գնում է, հետո էլ որ իշխանափոխություն լինի ժողովուրդը կդառնա պրեզիդենտ, իսկ Լևոնն էլ տանը կնստի ու կհիանա թե ոնց ա էս «թաքնված տաղանդ» ժողովուրդը, էրկու միլիոն հոգի տեղավորվել փոքրիկ պրեզիդետնական շենքում, իսկ Ջհանգիրյանն էլ կհիանա որ մի իրեք հարյուր հազարն էլ դատախազություն են մտել: Բայց քանի որ պոեզդ ուշոլ, Լևոնի վախտը անցել ա, «Լևոն նախագահ» գոռացող հրաշքները դառել են անախրոնիզմ, ուրեմն անհետաքրքիր է, ու ինտերնետում ես կարդում հանրահավաքի մասին: Չէ, որ կարդում ես պարզ երևում է, որ միջազգային հանրության ներկայացուցիչը` ճնշողն է առաջինը խոսել: Այ քեզ բան, կարո՞ղ ա տեղը չեմ բերում, որ Հիմնադրի խոսքը վերջինը պիտի լինի:

Ուրեմն, Մարդու իրավունքների միջազգային ֆեդերացիայի անդամները գալիս են հանրահավաք ու հրաշք երիտասարդության հետ գոռում լիբերասիոն, պահանջում քաղբանտարկյալներին ազատել, բայց ամենակարևորը նրանցից մեկը ելույթ է ունենում` նիգերացի նախկին քաղբանտարկյալ  Եզիկե Իբուկհուկու Օհաբուեյնայուն ու կոչ անում պայքարել մարդու իրավունքների ու քաղբանտարկյալների ազատության համար: Ահա Լևոն Տեր-Պետրոսյանի ելույթն էլ հենց անդրադառնում է Օհաբուեյնայուի կոչին, այսպես. «Եթե մինչեւ վերջերս տարբեր երկրների կամ միջազգային կազմակերպությունների ներկայացուցիչները Հայաստանի կապակցությամբ խուսափում էին քաղբանտարկյալ տերմինից ու դրա փոխարեն օգտագործում նրա սահմանումը (քաղաքական գործունեության համար կամ քաղաքական դրդապատճառներով բանտարկված անձինք), ապա այժմ ուղղակի ու միանշանակորեն արտասանում են այդ տերմինը»։

Իսկ հիմա տեսնենք թե ում շնորհիվ և ինչի համար է Իբուկհուկու Օհաբուեյնայուն արտասանում քաղբանտարկյալ տերմինը, բացատրում է Հիմնադիրը. «Անշուշտ, սա մի կողմից Հայ Ազգային Կոնգրեսի եւ հանձինս ձեզ մեր ողջ ժողովրդի համառ ու հետեւողական պայքարի արդյունքն է, իսկ մյուս կողմից Սերժ Սարգսյանին ուղղված նախազգուշացում՝ հայ-թուրքական հարաբերությունների եւ Ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման հարցերում վերջինիս հնարավոր տատանումներն ու խուսանավումները կանխելու նպատակով»։

Հիմա պարզ է դառնում, որ Օհաբուեյնայուն արտասնում է քաղբանտարկյալ բառը, որ ճնշում գործադրի Սերժ Սարգսյանի վրա, Սարգսյանին ուղղված նախազգուշացում է, որ չխուսանավի ու չտատանվի Ղարաբաղի հարցում իրեն ներկայացրած կարգավորման տարբերակներից:

Սա էր թերևս Տեր-Պետրոսյանի ելույթի մեխը: Իսկ մնացա՞ծը, մնացածը քիքիրություն` Քոչարյանը Փարզիում հաստատ ասած կլինի, որ վարչապետ է ուզում դառնա՜լ, Սերժ Սարգսյանն էլ կստորագրի՜… ի՞նչը: Էլ կարևոր չի, ինչ որ բան, որպեսզի դրսի աջաակցությունը ստանա:

Ու քիքրությունը ինչի՞ համար ա. շանտաժ, որ Սերժ Սարգսյանը իշխանության կտոր տա, (հիմա թե Լևոն Զուրաբյանի, թե էդքան սոված մնացածների, որ իրան հավատացել են բերդ-բուրդ նստել, ու մատոռ մնացել, կարևոր չի, քյասար կոնգրեսին փայ տա), ինքն էլ մանդրից ցվրվի քաղաքականությունից, թե չէ հենց ուզի գնա փեշից քաշելու են լիքը մարդիկ`էս ուր այ ախպեր, ըսենց մեզ քաշիր, քցիր քաքը, հիմա էլ ուզում ես ցվրվե՞ս: Ու էստեղ հասկանում եմ, որ ճիշտ էր ասում ռեժիսոր բարեկամս, Լևոնն ա «ժողովրդի» հետևից գնում: Մենակ էս սոված «ժողովուրդի»  ո՞ր մասն է հրաշք երիտասարդութնունը, կամ հրաշք երիտասարդության ո՞ր մասն է ոչ թե խալաստոյ, ո՞ր մասը հստակ կարիերայի համար գոռում Լևոն նախագահ, ո՞ր մասը աթոռներ կորցրած Ջհանգիրյանն ու ասենք Ոսկերչյանն են(Աբովյանի քաղաքապետ ա եղել), կամ հհշ-ական տարիների տարբեր տրամաչափիմ պաշտոնյաները: Ու որ գոնե մի բան պոկի Եղիազար Այնթափցուց, որ տենց էլ իր շուրջ չի համախմբում միաբաններին ու մյուս կողմից հայրենասիրությամբ բացատրի, որ էլ զահլա չունի ավազակապետությունը վերացնելու, Հիմնադիրը հայտարարում է իր «անկեղծ ձգտումը». «Մեր տեղն այս զգայուն իրավիճակում մենք տեսնում ենք խնդիրներն ավելի չբարդացնելու, արտաքին ճնշում ների սաստկացմանը չնպաստելու, երկիրը ցնցումներից զերծ պահելու, մի խոսքով՝ վնասները վերահսկելու կամ նվազագույնի հասցնելու (damage control) դերում, որքան էլ իշխանու թյուններն անհաղորդակից մնան Հայաստանի եւ Ղարաբաղի առջեւ կանգնած մարտահրավերները դիմագրավելու նպատակով ազգային համերաշխության հաստատմանը միտված մեր անկեղծ ձգտմանը»։

Էսպես, կամաց-կամաց, մինչև մյուս տարվա ընտրություններ իրար քաշ կտան Հիմնադիրը «ժողովրդին», «ժողովուրդն» էլ հիմնադրին: