Անտիլրագրություն. հեղափոխական փարթի Ստեփանակերտում
Սա պատմություն է Արցախի քաղաքային կյանքից: Լրագրողներս, սովորաբար, շրջանցում ենք այն՝ նախընտրելով զորանոցը, պատերազմը, ճակատային զգայացունց տեսարանները,զոհերը, բայաթին: Մեդիայի Արցախը դարձել է «սև թուղթ», այն գլխակերը, որը կուլ է տալիս մեր որդիներին՝ նրանց գերեզմանաթմբերին սփռելով խրոխտ, ռազմահայրենասիրական ճիչ, աղաղակներ:
Բայց երկրի ծայրից՝ սահմանից զատ կա երկրամեջը՝ բուն երկիրը, որի արարումներից և ավերումներից է կազմված այն ամենն, ինչի անունը կարելի է կյանք դնել և պայքարել դրա համար: Ամենաարժեքավոր իրադարձությունը՝ թեկուզ պատերազմի բերանն ընկած, բայց, այնուամենայնիվ ,կյանքն է, մնացածը բառեր ու փաթեթավորումներ են, մանիպուլյացիա և պրոպագանդա:
Դժվար է քնել մի երկրում, ուր սխրանքներ են գործում միայն ռազմաճակատի առաջնագծում, իսկ հերոս դառնալու համար անխուսափելի է նահատակի ճակատագիրը: Սա պատերազմի ալքիմիա է, այսպես երբեք խաղաղությունը չի հաղթի պատերազմին:
Ես այս անգամ կյանքի, խաղաղության հանգույցներ էի փնտրում Արցախում…
-Ձեզ հաջողվել է այստեղ հրաշալի միջավայր ստեղծել, մի յուրօրինակ հոգևոր սենյակ: Շատ ոգևորվեցի և ուզում եմ իմ ընթերցողներին էլ պատմել այս ամենի մասին: Դեմ չեք, չէ՞:
–Ինչպես կարող եմ դեմ լինել: Տեսեք՝ մենք Ստեփանակերտում ուզեցինք ստեղծել մի տեղ, որ մարդիկ գան, շփվեն, կապեր հաստատեն: Այսինքն, սա, ուղղակի սրճարան չէ, այլ՝ մի ազատ միջավայր, որտեղ, բաժանարար գծեր չկան: Անգամ սեղաններն են այստեղ պայմանական դրված: Կողքի սեղանը կարող է հանգիստ շփվել, մտքեր փոխանակել մյուս սեղանի հետ: Միշտ կա թեմա, որի շուրջ կարելի է բանավիճել, միասին մտածել, լուծումներ գտնել: Ստեփանակերտում կարիք կար այսպիսի մի միջավայրի և, մենք սա ստեղծեցինք:
-Իհարկե, սրճարանը քաղաքի գաղափարական հաղորդակցություն է: Վերջին հրապարակումս հենց այս մասին էր: Եկա Ստեփանակերտ ու երազանքս տեսա գործողության մեջ: Շատ սիրուն ջահելություն է հավաքվել: Ցավոք, մենք պատերազմ ենք նրանց ժառանգություն թողել, և նրանք պիտի լուծեն խաղաղության հարցը: Դուք շատ եք շփվում երիտասարդների հետ, այստեղ երիտասարդությունը որքանո՞վ է ժամանակակից՝ իր մտածողությամբ, գաղափարներով։
-Ես հենց երիտասարդության մասին էի մտածում՝ հիմնելով այս սրճարանը: Ուզում էի, որ այստեղ գան, ազատ զգան, մտածեն, զրուցեն, երգեն, նվագեն: Ես նրանց չեմ նայում որպես հաճախորդ, այլ՝ ընկեր, բարեկամ: Տարբեր տեսակի երիտասարդներ կան։ Բայց կա նաև եվրոպական, արևմտյան մտածողությամբ երիտասարդություն: Շատ խելացի են, ուսյալ և զարգացած: Կարևորն այն է, որ այստեղ երիտասարդությունը սիրում է իր երկիրը և կարող է լավ տեղ հասցնել նրան:
- Դուք նկատե՞լ եք այսպիսի բան, որ ավելի քիչ ինտելեկտուալ երիտասարդությունն ավելի ռազմատենչ է:
- Ոչ: Իսկ ո՞վ է երազում, որ պատերազմ լինի: Ո՞ւմ է դա հաճելի: Ուղղակի, նրանք գիտակցում են, որ եթե իրե՛ նք չպայքարեն, չկռվեն, ապա ո՞վ պիտի դա անի: Դրա համար բոլորն էլ պատրաստ են գնալ ու կռվել: Առայժմ սա է խաղաղությունը պահպանելու միակ ձևը:
- Դուք ի՞նչ էիք անում պատերազմի չորս օրերին:
- Առաջին օրը Երևանում էի: Դեռ չէինք հասկանում ինչ է կատարվում: Միայն գիտեինք, որ սահմանը լարված է: Բայց հստակ չէր, որ պատերազմ է: Ապրիլի 3-ին հստակվեց, որ պատերազմ է, և ես եկա Արցախ, գրանցվեցի որպես կամավոր՝ թեկուզ և զինվորական որևէ փորձառություն չունեմ, չեմ ծառայել: Մտածեցի՝ ինչո՞վ օգտակար լինել: Կապվեցի կառավարության, արտգործնախարարության հետ, հայտնեցի, որ արաբերեն, պարսկերեն գիտեմ, եթե ինչ-որ կերպ կարող եմ օգտակար լինել թարգմանություններում, ինձ ներգրավեն:
- Իսկ հակամարտության գոտում բիզնես ծավալելը ռիսկային չէ՞: Թե՞ հայրենասիրությունը գետնել է բիզնես շահը:
- Բիզնես շահ էլ կա, իհարկե: Բայց ես մտածել եմ միայն երիտասարդության մասին, որ նրանք գան, ազատ զգան, մտածեն, նվագեն, երգեն, պարեն, նկարեն: Ես նրանց չեմ նայում որպես հաճախորդ, այլ՝ ընկեր, բարեկամ: Ձեր հարցին այսպես պատասխանեմ՝ ես երկուսն էլ կարևորում եմ՝ թե՛ հայրենասիրությունը, թե՛ բիզնեսը: Օրինակ, Հայաստան տեղափոխվելս հայրենասիրական էր, Արցախ տեղափոխվելը՝ մի ուրիշ բան: Ես հասկացա, որ մեծ քաղաքի կյանքից հոգնել էի:
- Բայց ինչպե՞ս հաջողացրիք 3 շաբաթում հոգնել Երևանից:
- Ես Արցախ եկա չորրորդ շաբաթը և այնքան սիրեցի, որ չուզեցի ետ դառնալ: Սիրեցի այստեղի կյանքի հանգստությունը: Այո՛, մի զարմացեք, հանգստություն պատերազմի մեջ: Բայց փոքր քաղաքում մարդն ավելի հանգիստ է: Եվ ես այստեղ հանգիստ եմ, որովհետև ժողովուրդը շատ մարդամոտ է, ընկերական: Որ իմանում են հայրենադարձ ես, դրսից ես եկել, ուզում են ամեն ձևով օգնել քեզ: Միակ դժվարությունս այստեղ լեզվին վարժվելն է՝ Ղարաբաղի բարբառին: Չնայած դա էլ եմ սկսել սովորել: Խոսել դեռ չեմ սովորել, բայց հասկանում եմ: Դժվարն այն է, որ ռուսերեն բառեր շատ են օգտագործում, իսկ ես ռուսերեն չեմ հասկանում:Օ՜, կներեք ինձ, այստեղ պիտի ընդմիջեմ: Նա եկավ:
-Ո՞վ:
-Երաժիշտ է Պերուից: Վալենտինո Միքլի կամ, ուղղակի՝ դե Վասկո։ Պտտվում է ամբողջ աշխարհում և տարբեր մշակույթների երաժշտություն տարածում: Քիչ անց մեզ 12 երկրի երաժշտություն կներկայացնի: Հաճախորդներից մեկի հետ ծանոթացել էր համացանցով, իմացել մեր սրճարանի մասին: Հետո կապվեց ինձ՝ ասի, եկեք, սիրուն երեկո կլինի:
Դե Վասկո-Իսկ Դուք ի՞նչ կկամենաք՝ գինի՞, սո՞ւրճ, տաք կամ սա՞ռը թեյ, ինչ պատրաստեմ Ձեզ համար:
-Օ՜, շնորհակալություն, այդ ամենը սեփական ուժերով էլ կարելի է անել, իսկ լավ երգել ես չեմ կարող, կգերադասեի լսել Ձեզ:
Դե Վասկո –Ես էլ առանձնապես լավ չեմ երգում, բայց երբ սիրով ու սրտանց ես դա անում, մարդիկ առանձնապես չեն նկատում թերությունները: Սկսեցինք…
Դե Վասկո - Ամենավատն այն է, որ մարդիկ կեղծում են և ապա զարմանում, թե ինչու իրենց չեն հավատում: Պետք չէ թաքցնել իսկական էությունը: Մի՛ զարմացեք, բայց դա կարող է խախտել անգամ տիեզերական ներդաշնակությունը: Չէ՞ որ մենք մասն ենք ամբողջի: Կա բանականություն և կա սեր, նրանք երբեք չեն հանդիպում իրար, եթե հանդիպեն, անպայման կոչնչացնեն միմյանց: Մենք պիտի ապրենք մինչև վերջ ազատ, սակայն երբեք՝ անիմաստ և անօգուտ: Եթե հասկանում ես, որ օրդ անօգուտ է անցել, ապա կարող ես այն շտկել, հարազատորեն ժպտալով որևէ մեկի, թեկուզ մի շան, կամ ծովին, անգամ քո ծորակից հոսող ջրին: Հավատացեք, ջուրն ու շունն անգամ ձեզ մի օր կպատասխանեն: Ոչ մի լավ բան չի ցնդում, չի կորչում: Ցանկացած լավ արարք հնչում է տիեզերքում, երգ է դառնում, ապրեցնում է որևէ մեկի: Նրանք, ովքեր փողը, հարստությունը շատ են կարևորում, պետք է հետևեն քամու աշխատանքին: Քամին նրանց ամեն ինչ կպատմի: Քամին հողմացրիվ է անում իր ճանապարհին հայտնված ցանկացած բան: Իսկ դրա մեջ կա մեծ իմաստ: Դրանով քամին ցույց է տալիս, որ նյութական ոչ մի բան հավերժական չէ և պետք չէ տարվել դրանով: Կան հավերժական թեմաներ: Երբ մարդկանց հետ խոսում ես երգելով, երբ սեր ես տալիս նրանց, երբ նայում ես նրանց աչքերի մեջ և համոզվում, որ անկախ մաշկի գույնից բոլորս նման ենք իրար, ուղղակի առանձինները սա համառորեն չեն ընդունում, այստեղ էլ գալիս են աշխարհի բոլոր անհամաձայնությունները, պատերազմներն ու վրեժը:
-Հրաշալի կերպար է Դե Վասկոն՝ փիլիսոփա երաժիշտ: Կարո, կարծեմ Դուք էլ հաշվապահ, ինժեներ լինելուց զատ նաև երաժիշտ եք:
-Այո, կա դրա մեջ ճշմարտություն: Բայց ամենաճշմարիտն այն է, որ ամեն, ամեն ինչ թողեցի Հորդանանում և եկա Արցախ: Ու ես այստեղ երջանիկ եմ, կյանքիս մեջ իմաստ մտավ վերջապես: Այս հողը գերբնական ուժ ունի:
- Բայց այսքան արյուն տեսած հողում մարդկանց թիվը չի անցնում պաշտոնական տվյալով՝ 150 հազարից, իսկ իրական գնահատականով՝ շուրջ 120 հազարից: Ի՞նչ եք կարծում՝ ինչո՞ւ չի ստացվում մեզնով լցնել երկիրը: Արդյո՞ք միայն պատերազմն է մեղավոր:
- Ես այդքան չեմ խորանում այս հարցերում: Կարծում եմ, որ շատերը գնում են Երևան, Մոսկվա, որպեսզի աշխատեն, եկամուտ ունենան, իրենց ընտանիքներն այստեղ պահեն։ Այդ մեկը կա: Երևի դա է պատճառը: Բայց երեկոյան գնացեք ու քայլեք հրապարակում: Շատ հղի աղջիկներ կտեսնեք, կամ՝ երկու-երեք երեխաներ գրկած երիտասարդներ: Ես չեմ կարծում, թե այստեղ մարդկանց թիվը չի ավելանում: Հաստատ ավելանում է: Հիշո՞ւմ եք Ստեփանակերտը 20-25 տարի առաջ՝ լրիվ ավերակ էր, ռմբակոծված: Լուրջ աշխատանք է տարվել այստեղ: Մեկ-երկու տասնամյակում քաղաքը հիմնահատակ սարքել են: Նախկինում կենտրոնացումն ավելի շատ Ստեփանակերտի վրա էր, հիմա արդեն Շուշիին են անցել, նաև ճանապարհներն են այնտեղ վերանորոգում: Զարգացում գնում է, և դա, նախ և առաջ, երևում է երիտասարդների վրա: Մենք մի լուրջ խնդիր ունենք՝ թե՛ Հայաստանում և թե՛ Արցախում, գիտե՞ք որն է՝ շատ հոռետեսություն կա: Ես կարծում եմ՝ դա մեր ամենամեծ խնդիրն է:
- Բայց այդ հարցը վաղուց խմբագրված է կարծեմ, կան ոչ թե լավատեսներ և հոռետեսներ, այլ՝ լավ և վատ ինֆորմացված մարդիկ: Այդպես չէ՞:
- Հումորը հասկացա, բայց ես չեմ ուզում տրագիկ մտածելակերպ ունենանք: Պետք է միշտ նայել բաժակի լեցուն մասին, ոչ թե դատարկի կողմը: Ի՞նչ են ասում շատերը՝ գործ չկա, իշխանությունը, մաֆիան, չգիտեմ ինչ: Բայց եթե դու ուզում ես աշխատել, ո՞վ կարող է քեզ խանգարել: Ես 3 տարի է, ինչ բիզնես եմ բացել և որևէ խնդիր, հարց չունեմ որևէ մեկի հետ: Արցախում ով ուզում է աշխատել, լավ էլ ապրում է: Գործ կա, ամեն ինչ էլ կա: Ուղղակի, մարդիկ պիտի լավատես լինեն և իրենց ուժերին վստահեն, ոչ թե սպասեն կառավարությանը և բոլոր հոգսերը նետեն իշխանության վրա:
-Իհարկե, այնպես չէ, որ իշխանությունը մանանա է մեր գլխին թափված, բայց ժամանակն է հասկանալ, որ կառավարությունը, իշխանությունն աշխատատեղ հորինող մարմիններ չեն: Մարդկանց գիտելիքն է ստեղծում աշխատատեղ: Այստեղ Ձեզ հետ չեմ կարող չհամաձայնել:
-Գիտե՞ք, Սովետից մնացած մենթալիտետ կա, որ կառավարությունը պիտի այդ հարցերը հոգա: Բայց կարևորն այն է, որ սա ավելի շատ ավագ սերնդի մտածողություն է: Երիտասարդությունն այդպես չի մտածում: Իսկ ինչ վերաբերում է բիզնեսների հեռանկարին, այդպիսի երկարաժամկետ հեռանկար չկա ամբողջ աշխարհում: Այսօր ցանկացած կետում ցանկացած պահի կարող է պատերազմ կամ երկրաշարժ լինել: Եթե դա այստեղ արդեն պատահել է, ամենևին չի նշանակում, թե այնտեղ չի պատահելու: Ամերիկայի գրին քարտն այս պահին ձեռքիս է: Տասն անգամ եղել եմ այնտեղ: Բայց ես չեմ ուզում ԱՄՆ-ում ապրել կամ աշխատել: Այստեղ հազար Ամերիկա արժե:
- Եթե մի պահ դեն դնենք ռազմահայրենասիրությունը և վերանանք նրանից, որ սա երկու հայի զրույց է: Դուք կարող եք փաստարկել, թե ո՞րն է Արցախի առավելությունը:
- Մարդկային հարաբերությունների որակը: Մարդիկ այստեղ ավելի զարգացած են: Ավելի սիրուն են շփվում իրար հետ: Միասնական նպատակներ ունեն: Այստեղ մաքուր օդ է, ջուր, մաքուր ուտելիք, անկրկնելի, հիասքանչ բնություն: Ես այստեղ իսկապես ապրում եմ: Ճիշտ է, սրճարանիս եկամուտը Հորդանանի եկամտի 25 տոկոսին անգամ չի հասնում, բայց ես Հորդանանում չէի ապրում, կյանք չունեի: Մարդ մի անգամ կապրի և ծիծաղելի է, որ ապրի միայն նյութականով: Մարդիկ այստեղ մի քանի անգամ բարձր են ու զարգացած են Ամերիկայի ժողովրդից: Ունեն միասնական նպատակ և երազանք և այդ նպատակներն ու երազանքը նյութ չէ, սպառողական չէ, ինչպես Ամերիկայում: Դա գիտե՞ք ինչ էներգիա է, երբ մի երկրում բոլորը միասնական երազանք ունեն: Եվ բացի այդ էլ, այստեղ մաքուր օդ է, ջուր, ուտելիք, մաքուր մարդկային հարաբերություններ, բնություն, մտքի ու հոգեկան հանգստություն։
-Գողանալու արժանի միտք ասացիք, այո, միասնական երազանքի երկիրն այլ էներգետիկա է տարածում…
- Կա՛մ ապրիր ճիշտ ձևով, կա՛մ անիմաստ է։ Ամերիկա գնայի կարող էի ավելի շատ փող վաստակել, հետո՞…կյանքը այդպես չէ, ավելի պարզ է։ Ապա լսիր՝ ինչ հրաշալի է երգում այս տղան:
-Այո, ունիկալ կերպար է, անպայման կփորձեմ նրանից էլ մի հարցազրույց խնդրել:
-Երգերի արանքում նա արդեն բոլորին էլ հարցազրույց է տալիս, և կարևորն այն է, որ երիտասարդները շատ կլանված են լսում:
Դե Վասկո- Հնարավոր չէ տեսնել երեխայի ժպիտը և չմանկանալ, չհրել օրվա հոգսերը, չգհահատել աշխարհի ողջ գեղեցկությունը: Մարդը շատ պետք է շրջագայի: Դու գեղեցիկ ստեղծագործություն ես և պիտի ավելի շատ մարդիկ շփվեն քեզ հետ, քո շնորհների հետ: Այ վայրերում էլ ուրիշ ստեղծագործություններ կան, և դու պիտի տեսնես նրանց: Ես երգում եմ տարբեր լեզուներով և ամենուր մարդիկ ինձ հասկանում են, որովհետև ես անկեղծ եմ երգում, ես չեմ երգում լավ կամ վատ, ես երգում եմ ամբողջ սրտով և կոկորդով: Ահա ամբողջ գաղտնիքը: Մարդը մեռած է, եթե մեկ այլ մարդու սեր չի տալիս: Եթե հանդիպեք այդ դժբախտ մարդկանց, անպայման, օգնեք նրանց՝ սեր փոխանցեք նրանց: Հակառակ դեպքում, այդ մարդը կարող է հանդիպել ձեր հարազատներին և ընկճել, նեղացնել նրանց: Անգամ, եթե նա ապրում է այլ երկրում կամ մեգապոլիսում, շատ հավանական է, որ ձեր հարազատները թեկուզ վագոնում կամ ինքնաթիռում հանդիպեն նրանց: Օրինակ՝ այս երգն այն մասին է, որ արյամբ, տառապանքով չի փրկվի մարդկությունը և ընդհանրապես, պետք չէ խնդիրներն ավելի ու ավելի գլոբալացնել: Հակառակը, պետք է մասնատել, միշտ աշխատել միավորի, մեկ մարդու հետ: Որովհետև մեկ մարդը մի ամբողջ տիեզերք է:
-Կարո, մի հարց էլ կուզեի Ձեզ տալ: Բայց սա մի հարց է, որ սովորաբար մենք՝ լրագրողներս, վախենում ենք Արցախում հնչեցնել և գերադասում ենք այս մասին միայն մասնավոր զրույցներում խոսել: Տեսեք, ես շատ եմ շրջել Արցախի գյուղերում, տեսել եմ երկիր սիրող, մարտնչող մարդիկ, բայց, ցավալիորեն ծուլություն էլ եմ շատ տեսել, տեսել եմ դեպի անտառ փախչող անմշակ այգիներ, և դա այսքան արյուն տեսած հողի վրա: Դուք այդ ծուլությունը տեսնո՞ւմ եք:
-Այո՛, և դա միայն Արցախում չէ, Հայաստանում էլ տեսա ես այդ ծուլությունը: Ամեն ինչ գցում են իշխանությունների վրա, իսկ իրենք պատրաստ չեն մեկից ավելի աշխատանքում իրենց ներգրավել: Այսօր բարդ է ամբողջ աշխարհում: Պետք է միանգամից 2, 3 գործ անես, որ հասցնես: Իսկ այստեղի հայերից քանի՞սն է այդ ռիթմով աշխատում: Բոլորն ուզում են այնպիսի մի գործ, որ մի քանի ժամ աշխատեն ոտքը ոտքին դնելով, ու ինչ-որ պաշտոն ստանան, այն դեպքում, երբ դեռ փորձ ու գիտելիք չունեն: Իհարկե, սա բոլորին չի վերաբերվում, որովհետև ինձ հանդիպել են նաև շատ աշխատասեր երիտասարդներ, որոնք միանգամից տասը գործ կարող են անել, նրանց գիտելիքն ու աշխատասիրությունն ինձ հիացրել է: Կներեք, դարձյալ պիտի ընդմիջենք, նա է ինձ կանչում:
-Դե Վասկո, կարո՞ղ եմ Ձեզ այդպես դիմել:
-Բայց ես ու դու արդեն երկու ժամ է միասին ենք ապրում և հարազատ ընկերներ ենք, ինչո՞ւ ես ինձ Դուք-ով դիմում:
-Շնորհակալություն, սիրելիս, ինձ համար մեծ երջանկություն է քեզ պես հրաշալի ընկեր ունենալը: Եվ քանի որ մենք հարազատ հոգիներ ենք, դու պիտի որ զգաս, թե ինչ եմ ուզում քեզ հարցնել:
-Իհարկե, զգում եմ: Դու ուզում ես, որ ես կիսվեմ իմ տպավորություններով քեզ հետ: Եվ խոսեմ…այո, այո, այս հիասքանչ երկրի մասին: Գուշակեցի՞, կարողացա՞ մեր ընկերության առաջին փորձությունը հաղթահարե՞լ:
-Անկեղծ ասած՝ ես քեզ այնքան շատ հարցեր ունեմ, որ գլխիս մեջ դեռ չէի դասավորել հերթականությունը: Բայց, անշուշտ, դա էլ կհարցնեի, ճիշտ ես: Եվ այսպես՝ սիրելու ի՞նչ գտար այստեղ:
-Օ՜, բնությունը, բնությունը շատ սիրեցի։ Ես սիրում եմ այն վայրերը, որտեղ կա անտառ, վայրենի բնություն ։ Այսօր շատ դժվար է գտնել այսպիսի բնություն։ Գեղեցիկ շատ երկրներ կան, բայց դրանք մարդիկ են նկարել, իսկ այստեղ նախաստեղծ բնություն կա, և հենց դա է իսկական կյանքը՝ արև, օդ, ջուր, անտառ՝ սա ամենամեծ հարստությունն է:
-Իսկ մարդի՞կ։ Քո կարծիքով, մենք ասիացիներ ենք, թ՞ե եվրոպացիներ:
-Ես չեմ սիրում պիտակավորել՝ դուք այս եք, այն եք։ Դուք տաք մարդիկ եք և վերջ, իսկ տաք մարդիկ ինձ շատ սիրելի են: Մարդ կարող է և շատ բան չիմանալ, ես՝ օրինակ` շատ բան չգիտեմ, բայց կարող եմ ի սրտե պարզել քեզ այս գինին և ասել՝ խմիր ինձ հետ այս հիասքանչ գինուց, ապրիր հենց այս վայրկյանը: Մարդիկ, երբեմն լավն են, երբեմն էլ՝ ոչ այնքան։ Ես սիրում եմ, որ մարդիկ բարեհամբույր են, գրկում են քեզ։
-Դու պտտվում ես ամբողջ աշխարհում, կարելի է ասել՝ շրջագայում ես մարդկանց սրտերում, պատերազմի մեջ հայտնված մարդիկ տարբերվո՞ւմ են նրանցից, ում խաղաղ կյանքն է բաժին հասել:
-Խաղաղ կյանք չկա ոչ մի տեղ, կամ ավելի ճիշտ կա՝ բայց դա արդեն գերեզմանոցում է: Չկան խաղաղության և պատերազմի մարդիկ, բայց կա մարդու սպառողական միտքը, որ նրան ստիպում է հիմարությունների վրա վատնել իր կյանքը: Ամեն ինչ կախված է նրանից, թե դու ինչ աչքերով ես նայում կյանքին: Ես որ քաղաք գնացել եմ, ինձ մի երգ են սովորեցրել մարդիկ: Եվ ոչ միայն երգ՝ այլև կյանքն ես սովորեցրել, կյանքի իմաստը: Ես այստեղ էլ մի հրաշալի երգ սովորեցի, և շատ շնորհակալ եմ դրա համար: Եվ քիչ անց ես քո այդ հարցին երգով կպատասխանեմ: Ի՜նչ երգեցիկ լեզու է հայերենը, ապա ինձ կրկին ասա Ձեր լեզվով՝ I love you.
-Ես սիրում եմ քեզ:
-Ես սիրում եմ քեզ:
շարունակելի
ՎԱՐԴուհի Սիմոնյան










