Կարոտը շատ է, իսկ Սեյրանի երազանքները մնացին անկատար. եթե պետք է պատերազմն այսպես ավարտվեր, ավելի լավ է՝  շուտ ավարտվեր. զոհված Սեյրան Ղարիբյանի քույր

Սեյրանը կյանքը շատ էր սիրում, ասում էր՝ գնամ բանակ, գամ, ամուսնանամ, ամուր ընտանիք կազմեմ, սեփական գործն էր ուզում հիմնել: Այնպես էր ուզում ապրել, որ ծնողները հարազատները միշտ հպարտ լինեն նրանով. սիրում էր աջակցել ու օգնել բոլորին: Սիրում էր իր հայրենիքը ու հանուն հայրենիքի, իր ժողովրդի ապագայի սեփական կյանքը տվեց:

Այս մասին Tert.am-ին պատմեց Արցախում հակառակորդի դեմ ծավալված մարտերի ընթացքում նահատակված զինծառայող Սեյրան Ղարիբյանի քույր Սիրան Ղարիբյանը:

22-ամյա Սեյրան Ղարիբյանն, ով ծնվել է ՀՀ բանակի օրը՝ հունվարի 28-ին, բանակ էր զորակոչվել ծննդյան հենց հաջորդ օրը ու կյանքը նվիրել Հայոց բանակին: Մեղրիի Ագարակ զորամասում 9 ամսվա ծառայող էր, երբ պատերազմը սկսվեց:

Քույրը հպարտությամբ է ասում, որ հերոս Սեյրանի քույրն է, չնայած նրան, որ կարոտը շատ է, իսկ Սեյրանի երազանքներն ու նպատակներն՝ անկատար:

«Վերջին անգամ զանգել է  հոկտեմբերի 10-ին, ասաց՝ ամեն ինչ նորմալ ա, ես լավ եմ:  Խնայելով բոլորին՝ Սեյրանը չէր ասել, որ պատերազմ է գնում: Երկու օր չզանգելուց հետո, պարզեցինք, որ իրենց զորամասից զինվորներ են տեղափոխել Արցախ, Սեյրանն էլ նրանց մեջ էր»,-ասաց նա և պատմեց, որ հերոսի զոհվելու դեպքը տեղի է ունեցել Ջաբրայիլում, իսկ մինչ այդ կռվել էր նաև Կուբաթլուում:

«Մասնագիտությամբ խոհարար էր, մինչև ծառայության անցնելն իր մասնագիտությամբ էր աշխատում ու մեծ հարգանք էր վայելում թե՛ աշխատավայրում, թե՛ ամբողջ Աշտարակ քաղաքում: Ընկերուհի ուներ, ասում էր՝ արձակուրդ գամ, որ բերեմ տուն, ծանոթացնեմ, ցավոք, մենք ընկերուհու հետ ծանոթացանք իր զոհվելուց հետո»,- պատմում է քույրը:

Պատերազմն ավարտվելու ու ստորագրված փաստաթղթի մասին Սիրանն ափսոսանքով է խոսում: «Եթե պետք է պատերազմն այսպես ավարտեր, ավելի լավ է՝ շուտ ավարտվեր, կանգնեցնեին պատերազմը, որ մեր զինվորը և մնացած հազարավոր զինվորները չզոհվեին»: